Ֆուտբոլի Հայաստանի ազգային հավաքականի նախկին կիսապաշտպան Լևոն Պաչաջյանը, որը ելույթ է ունենում շվեդական «Լինշոպինգ սիթի» ակումբում, վերջին շրջանում բոլորովին նոր որակի ֆուտբոլ է ցուցադրում: Նախօրեին «Լինշոպինգը» ընկերական խաղում 3:2 հաշվով առավելության էր հասել Շվեդիայի փոխչեմպիոն, 2015 թվականի չեմպիոն «Նորշոպինգի» նկատմամբ: Մեր ֆուտբոլիստն այս մրցավեճում դարձել է տպավորիչ գոլի և երկու գոլային փոխանցման հեղինակ: Ի դեպ, այս տարվանից Պաչաջյանը կրում է «Լինշոպինգի» ավագի թևկապը: Առջևում 2020 թվականի Եվրոպայի առաջնության ընտրական փուլն է, և Պաչաջյանի տպավորիչ ելույթները ստիպում են մտածել մեր հավաքականի երբեմնի առաջատարներից մեկի վերադարձի մասին: Ու չնայած Պաչաջյանը 35 տարեկան է, այնուամենայնիվ կարծում ենք, որ նա պատրաստ է և կարող է օգտակար լինել մեր ազգային թիմին:
Հաջողությունների և առաջիկա ծրագրերի շուրջ «Առաջին լրատվական»-ը զրուցել է Պաչաջյանի հետ:
– Լևոն, ինչո՞վ են պայմանավորված վերջին տպավորիչ ելույթները «Լինշոպինգում»:
– Նախ, իհարկե, ամենօրյա մարզումներին մինչև վերջ տրվելով, հետո, իհարկե, թիմի խաղային մակարդակի բարելավման, որակյալ խաղացողների հետ խաղալու, մարզիչների կողմից մեծ վստահության ու քո որակների ճիշտ օգտագործման և շատ այլ հանգամանքների շնորհիվ:
– Ի՞նչ խնդիր եք դրել այս տարի Ձեր առջև, և ի՞նչ նպատակներ ունի ակումբը:
– Թիմը օր օրի ավելի է ուժեղանում, բայց դեռ փնտրտուքների մեջ է: Մեծ թվով նոր խաղացողներ ունենք, ովքեր փորձաշրջան են անցնում: Երբ թիմը վերջնական տեսք ստանա, և «դռները» փակվեն, այն ժամանակ անելիքների մասով պաշտոնապես կհայտարարվի, բայց մեր ակումբի «խոհանոցում» խոսվում է թիմի՝ Սուպերետեն (ուժեղությամբ 2-րդ առաջնություն) դուրս գալու մասին:
– Դուք նաև մարզչական գործունեությա՞մբ եք զբաղվում թիմում:
– Այո, ես նաև աշխատում եմ մեր ակումբի մինչև 19 տարեկանների հետ: Ճիշտ է, ոչ որպես գլխավոր մարզիչ, բայց դա ինձ համար մեծ փորձ է ու պատասխանատու աշխատանք: Ես ավելի շատ ժամանակ կտրամադրեի, բայց որպես ֆուտբոլիստ դեռ անելիք ունեմ: Ակումբն էլ լիովին ինձ աջակցում է այդ հարցում:
– Հայաստանի ազգային հավաքականը վերջին շրջանում խիստ անհաջող է ելույթ ունենում: Հաշվի առնելով մեծ փորձն ու հաջող ելույթները Շվեդիայում՝ երկրպագուների շրջանում շատ է խոսվում ազգային թիմ Ձեր վերադարձի մասին:
– Իհարկե, շնորհակալ եմ այն հայ ֆուտբոլասերներին, ովքեր հետևում են իմ խաղին և անգամ ցանկություն հայտնում ինձ հավաքականում տեսնելու, բայց կարծում եմ՝ նման որոշումը չպետք է թելադրվի կամ ասվի, կամ լինի բարի ցանկություն, պետք է լինի կշռադատված ու տրամաբանված վերլուծություն մարզիչների կողմից, ու եթե լինի հրավեր, ապա միմիայն մեծ ուրախությամբ և պատվով կընդունեմ այն:
– Իսկ ինչպե՞ս կգնահատեք մեր հավաքականի ելույթը Ազգերի լիգայի խաղարկությունում, և ի՞նչ կարելի է սպասել Եվրո-2020-ի ընտրական փուլում:
– Վերուվարներ եղան… Բայց կային, իհարկե, վառ ու հիշվող խաղեր: Կարծում եմ՝ Արմեն Գյուլբուդաղյանցը դեռ թիմ կառուցելու ճանապարհին է, որը այն պայմաններում, որոնք առկա են, հեշտ գործ չէ: Իսկ ապագայի համար ես դրական եմ տրամադրված՝ չնայած շատ բարդ խմբում ենք հայտնվել: Պետք է մինչև վերջին հնարավորությունը պայքարել. այլ ելք չկա սպորտում:
– Վերջին շրջանում շատ է խոսվում սերնդափոխության մասին: Դուք տեսնո՞ւմ եք այն ռեզերվը, որը կարող է վաղը արդյունք ցույց տալ ազգային թիմում:
– Վաղը չէ, բայց մի քանի տարի անց (իհարկե, ճիշտ աշխատելով) նոր մենք մրցունակ ֆուտբոլ կունենանք: Հասկանում եք, այն տխուր ու ոչ պրոֆեսիոնալ համակարգը, որ երկար ժամանակ ոչնչացնում էր հայկական ֆուտբոլը, դեռ երկար ժամանակ իրեն հիշեցնել է տալու, ու այս մրցակցության պայմաններում, որը առկա է ֆուտբոլային աշխարհում, շատ բարդ է լինելու: Պետք է բոլորը իրենց տեղերում քառապատկեն ջանքերը, որպեսզի իրոք մրցունակ սերունդ աճեցվի ու ոչ միայն աճեցվի, այլև հիմք դրվի դրա շարունակաբար կրկնությանը: Ոչ թե ունենանք մեկ, երկու, երեք խաղացող ու մի քանի լավ հանդիպում, իսկ հետո 15 տարի ոչ ոք ոչինչ չլսի հայկական ֆուտբոլի մասին:
– Եվ վերջում անդրադառնանք վերջին օրերին քննարկման լայն առարկա դարձած խնդիրն. ինչպե՞ս եք վերաբերվում Հայաստանի առաջնությունում լեգեոներների սահմանափակմանը:
– Նախ՝ ձեր լրատվամիջոցի միջոցով կուզենայի պատասխանել ոմն մարզչի, որն իրեն ոչ կոռեկտ արտահայտություն էր թույլ տվել՝ հիմարություն անվանելով այն մարդկանց ու ֆուտբոլիստների կարծիքը, ովքեր կողմ էին արտահայտվել սահմանափակմանը: Շատ չեմ ուզում ծավալվել, բայց հիմարների պատճառով է, ցավոք, որ հայկական ֆուտբոլը այսպիսի դեգրադացման է հասցվել, որ հիմա ստիպված սահմանափակումների պետք է դիմել՝ իրավիճակը փրկելու համար:
