Հայաստանի Դեմոկրատական կուսակցության նախագահ Արամ Գ. Սարգսյանը նշում է՝ Հայաստան-Եվրամիություն ընդլայնված և համապարփակ գործընկերության համաձայնագրին ամբողջությամբ չի ծանոթացել, սակայն դա չի խանգարում, որ նա ընդդիմանա այդ փաստաթղթի ստորագրմանը: Շուրջ 400 էջանոց փաստաթղթում միշտ էլ կարելի է մի ձևակերպում գտնել և հայտնի անեկդոտի մոտիվներով աղմուկ բարձրացնել, զբաղվել պոպուլիզմով: Հայաստան-Եվրամիություն նախաստորագրված համաձայնագրում չկա որևէ ձևակերպում, նախադասություն, որը հակասի Հայաստանի ազգային շահերին, մեր արժեհամակարգին, պատկերացումներին, անգամ իսկ ԵՏՄ առջև ստանձնած պարտավորություններին:
Սակայն Ռուսաստանի իշխանության որոշակի շրջանակների և նրանց հայաստանյան սատելիտներին առավելապես մտահոգում է ոչ թե ստորագրվելիք փաստաթղթի բովանդակությունը, որքան` Երևանի և Բրյուսելի հարաբերությունների սերտացման հեռանկարը: Նախաստորագրված փաստաթղթի հրապարակումը հենց նպատակ ուներ կանխել համաձայնագրի շուրջ տարածվող ապատեղեկատվությունը, եվրաինտեգրման հակառակորդներին զրկել մտացածին փաստարկներով գործընթացը վարկաբեկելու զենքից:
Ծավալուն փաստաթղթում Հայաստանի ռուսահպտակ ուժերը կենտրոնացել են միայն ՀԱԷԿ-ի դրույթի վրա` շրջանցելով այն կարևոր հանգամանքը, որ դրա փակման վերաբերյալ Բրյուսելի կարծիքն իմպերատիվ չէ, այլ, ըստ էության, առաջարկություն է` մաշված ՀԱԷԿ-ը փոխարինել նորով: «Եթե մեզ պետք է ինչ-որ բան պարտադրեն, ավելի լավ է՝ չենթարկվենք դրան։ Ես համարում եմ մեր ներքին գործերի մեջ խառնվել, մեր սուվերենության մի մասը նրանց զիջել, ինչը պետության համար ընդունելի չէ։
Եթե իշխանությունը ինչ-ինչ պատճառով համաձայն է՝ չի նշանակում հանրությունն էլ պետք է համաձայն լինի։ Ո՞վ էր իրենց իրավունք տվել նախաստորագրել առանց հանրության հետ քննարկելու»,- ասել է Սարգսյանը։ Հետաքրքիր է` դեմկուսն ու մյուսները ինչո՞ւ իշխանությունների պատասխանատվության խնդիրը չէին բարձրացնում 2013-ի սեպտեմբերի 3-ին, երբ Սերժ Սարգսյանը, առանց հասարակության կարծիքը հարցնելու, Պուտինի հետ մեկ հանդիպման արդյունքում հրաժարվեց ԵՄ-ի հետ ասոցացումից` նախապատվությունը տալով ԵՏՄ-ին: Կամ որտե՞ղ է Արամ Գասպարիչը տեսնում ԵՄ միջամտություն Հայաստանի ներքին գործերին, թե՞ ըստ կոմկուսի նախկին առաջին քարտուղարի` Ռուսաստանից բացի, ցանկացած այլ միջազգային հարաբերություն վտանգում է Հայաստանի սուվերենությունը:
Ռուսաստանը բառացիորեն Հայաստանից վերցնում է այն, ինչ հնարավոր է. հայ-ռուսական հարաբերությունները գտնվում են այնպիսի ցածր նշաձողի վրա, որ դժվար է դրանք նույնիսկ պետական համարելը: Հայաստան-Եվրամիություն նոր համաձայնագիրը այն գործիքներից մեկն է, որը կարող է մասամբ վերականգնել Հայաստանի սուբյեկտությունը: Երբ Արամ Գասպարիչն ու մյուսներն ընդդիմանում են այդ համաձայնագրի ստորագրմանը, ապա ակամայից կատարում են սովետական 11-րդ բանակի ֆունկցիան` նպատակ ունենալով Հայաստանի կատարյալ կապիտուլյացիան և ռուսականացումը:
