Հայաստանի ներքաղաքական կյանքում աժիոտաժ է առաջացնում անգամ մանրուքը, որ թվում է՝ երբևէ չպետք է տեղավորվեր քաղաքական դիսկուրսում։ Բայց ճիշտ հակառակ պատկերն է․ որևէ շարքային դրվագ կարող է բերել ներքաղաքական ճգնաժամի եզրահանգման, էլ չեմ ասում՝ աշխարհաքաղաքական հարցի քննարկման։ Այստեղից էլ բնականոն հարց է առաջանում, իսկ ո՞ւր են քաղաքական օրակարգի այն հարցերը, որոնց բացակայությունն էլ, հավանաբար, բերում է քաղաքական մանիպուլյացիաների բազմացման:
Թեմայի շուրջ «Առաջին լրատվական»- ի հետ քննարկմանը մասնակցեցին հրապարակախոս Նարինե Դիլբարյանը, վերլուծաբան Հակոբ Բադալյանը, քաղաքագետ Գոռ Հակոբյանը:
Ընդդիմություն-իշխանություն շփումներում քննադատությունները հաճախ վերածվում են վիրավորանքների, սադրանքի, ինչը, ըստ Հակոբ Բադալյանի, պայմանավորված է նաև նրանով, որ ավելի քան երկու տասնամյակ է մեզանում քաղաքական մշակույթի բացակայության խնդիր կա, որն այդպես էլ չձևավորվեց: «Ջրի երեսին մնալու, հանրային վստահություն կամ յուրայինների վստահությունն ունենալու համար առաջանում է ձգտումը, թե ով ում ավելի սուր կբնորոշի կամ կպիտակավորի: Եվ այս միտումը դեռ շարունակվում է, որովհետև իրավիճակը փոխվել է, բայց քաղաքական շատ դերակատարների ընկալումները չեն փոխվել: Նաև սա է պատճառը, որ ունենք նոր օրակարգի ձևավորման խնդիր, հենց այդ հին տրամաբանությունն է, որ որևէ մեկի մոտ չի առաջացնում օրակարգ ձևավորելու և այն լրջացնելու պատասխանատվությունն ու համարձակությունը և անցնել թե՛ հանրության, թե՛ միմյանց հետ բոլորովին այլ հարաբերությունների»:
Հայաստանի և ՌԴ վարչապետների մասնակցությամբ աղմուկ հանած դրվագի վերաբերյալ Ն. Դիլբարյանը նկատեց, որ հայ-ռուսական հարաբերությունների նոր մակարդակի ջատագովները ևս ներքաշվեցին աղմուկի մեջ: Նրա գնահատմամբ՝ լայն առումով Փաշինյանը պաշտպանության կարիք չուներ, նա շատ գրագետ է խոսում ռուսերեն, և այդ միջադեպն էլ այն միջադեպը չէր, որ այդպիսի լայն արձագանք գտներ, բայց քանի որ միջամտեցին, սոցցանցերում այդպիսի արձագանք եղավ… «Դժգոհությունների մեծ մասը ՌԴ վարչապետին էին ուղղված: Նրա կատակը, որը ռուսական միջավայրում կարող էր ընդունվել, մեր միջավայրում անհասկանալի էր: Կատակը պատեհ չէր: Բայց պետք չէ ամեն ինչի մեջ վտանգավոր պատկեր փնտրել: Մենք ունենք հանդուրժողականության պակաս: Չարժե լրացուցիչ փայտ նետել և այդ կրակը բորբոքել»:
Հ. Բադալյանը հավելեց, որ որոշակիորեն թյուրընկալում է տեղի ունեցել՝ կապված լեզվամտածողության հետ, բայց հանրային արձագանքը նաև լուրջ խնդիրների դրսևորում էր, որոնք պետք է լուծվեն:
Գոռ Հակոբյանի դիտարկմամբ՝ «լուն դառնում է ուխտ» ոչ միայն նոր օրակարգի բացակայության, այլ նաև օրակարգը քողարկելու համար: «Բայց շատ կարևոր է նաև մշակութային խնդիրը: Օրինակ՝ երբ որ մենք դիմեցինք Գ. Ծառուկյանի՝ պատգամավորության մանդատից հրաժարականի խնդիրը քննարկելու առաջարկով, հին մշակույթի տրամաբանությամբ՝ սա դիտարկվեց որպես պատվեր,- նշեց Գ. Հակոբյանը:- Հեղափոխությունը միայն Սերժին մերժելը չէր: Նոր Հայաստանում չեն կարող բիզնեսը և քաղաքականությունը սերտաճած լինել»:
Ո՞ւմ է խանգարում ԲՀԿ-ն. ի պատասխան այս հարցի՝ Հ. Բադալյանն ընդգծեց. «Նախ և առաջ ինքն իրեն: ԲՀԿ-ն ստեղծվել է շատ հասկանալի նպատակով՝ Ռ. Քոչարյանի քաղաքական ծրագիրն է ընդդեմ Ս. Սարգսյանի քաղաքական ծրագրի: 2007-ին ԲՀԿ-ն տապալվեց, պարտվեց ՀՀԿ-ին, և դրանից հետո 10 տարի շարունակ ՀՀԿ-ի համար այդ կուսակցությունը եղել է «անվտանգության բարձիկ»: ԲՀԿ-ն ունի իր գոյությունը իմաստավորելու խնդիր, բայց հռչակագրերը գործնականում բացառում են իմաստավորումը, որովհետև այդ կուսակցության առաջնորդը խոշոր սեփականատեր է: Ծառուկյանը քաղաքականության մարդ չէ, նա պետք է շահագրգռված լինի ստանալ սեփականության անձեռնմխելիության երաշխիքներ և դուրս գալ քաղաքականությունից ու զբաղվել բիզնեսով»:
Մանրամասն՝ տեսանյութում:
