Քաղաքական ուսումնասիրությունների «Վերելք» հիմնադրամի նախագահ, քաղաքական վերլուծաբան Արծրուն Պեպանյանը Facebook-ի իր էջում գրել է.
«Պապ թագավորին անափ հետաքրքրություն համակեց:
«-Հայրդ նույն վիճակում էր, ինչ որ այժմ դու,- ասաց Բաթ իշխանը,- (ես այն ժամանակ նորաթուխ զինվոր էի նրա թիկնազորում): Նա ևս տեսնում էր, որ նախարարների մեջ չկա ընդհանուր երկրի պատկերացում, որ նրանք չունեն բավարար կրթություն` հասկանալու համար երկրի, հայրենիքի ազատությունը: Վանականների գալուց հետո չէր եղել մի իշխանություն, որն այս ամենը հասցներ նրանց, և յուրաքանչյուր նախարար անում էր այն, ինչ ցանկալի և նպատակահարմար էր գտնում իր դիրքի, իր շահի համար:
Ամեն նախարար ուներ իր բանակը և անհամաձայնության դեպքում անջատվում էր արքայից ու ներքին պատերազմ սկսում: Իսկ երբ երկրին էր վտանգ սպառնում, նրանք ավելի սեփական անձի ու կալվածքների մասին էին մտածում, քան հայրենիքի:
Ինքդ գիտես, թե Շապուհը լավ իմանալով նախարարների այս թուլությունը, որքան հաճախ է առատ խոստումներով իր կողմը գրավել նրանցից շատերին և պառակտել երկիրը: Եվ հայրդ որոշեց փոխել երկրի ներքին կառուցվածքը: Զգուշանալով եկեղեցուց ու իրենից դժգոհ նախարարներից՝ նա, իր նպատակը գաղտնի պահելով, սկսեց մի նոր քաղաք կառուցել: Նա իրենց վիճակից դժգոհ մարդկանց արքայական հրովարտակով ազատ հռչակեց, թույլատրեց գալ և հաստատվել նոր կառուցվող Արշակավանում: Նրանց բոլորին հող տվեց արքունական տարածքներից, արհեստագործներին օգնեց կացարաններ կառուցել:
Սուտ է, թե Արշակավանում հավաքվել էին գողերը, ավազակներն ու այլ արատավորները: Ինչպե՞ս կարող էր այդպես լիներ. չէ՞ որ արքան այնտեղ նաև ի՛ր համար էր պալատ կառուցել. նա հո հիմար չէ՞ր` գնար-ապրեր գողերի ու ավազակների մեջ: Քեզ հասած այդ պատմությունը հորինել են նրանք, ովքեր երկյուղում էին Արշակ թագավորի քայլերից: Արշակավանը մեծանում էր ժամ առ ժամ. մարդիկ, լսելով արքայի օժանդակության ու քաղաքում կյանքի թեթևության մասին, գալիս էին ընտանիքներով բոլոր նահանգներից: Ու քանի որ նոր քաղաքում եկեղեցու դիրքերը թույլ էին, նաև հին հավատքի կրողներն էին գալիս հյուսիսի ժողովուրդների մոտից ու Պարսից կողմերից:
Արշակ արքան ինքն անձամբ ու նաև իր մարդիկ ամեն օր հանդիպում էին քաղաքի բնակիչներին ու նրանց հորդորում համերաշխության ու փոխադարձ սրտացավության՝ ասելով, թե իրենք բոլորը հայ են, միևնույն մարդու ժառանգները և պիտի այսուհետ ապրեն որպես արյունակից քույրեր ու եղբայրներ: Ու արքան խստորեն հետևում էր իր սահմանած կարգին: Եվ քանի որ ինքն էլ օրինակ էր ամենքի համար, ապա մի քանի ամիս անց փոխվեց մարդկանց վերաբերմունքը միմյանց հանդեպ, և քաղաքը դարձավ մի մեծ ընտանիք. մի երանելի վիճակ ստեղծվեց. հանցագործությունները վերացան, անգամ կարգազանցության դեպքեր չէին պատահում: Այս ամենի արդյունքում նաև տնտեսությունը սրընթաց աճեց»:
Ա.Պեպանյան. «Պապ թագավոր կամ մայրամուտից առաջ»
