Կենտրոն և Նորք-Մարաշ վարչական շրջանների ընդհանուր իրավասության դատարանում Գագիկ Պողոսյանի նախագահությամբ սկսվեց Արմեն Բաբախանյանի գործով դատական քննությունը:
Ըստ մեղադրանքի՝ Արմեն Բաբախանյանը Երևանի «Սուրբ Սարգիս» եկեղեցու գետնանցումում վիճաբանության մեջ է մտել Արագածոտնի մարզի բնակիչ Ս. Վ.-ի հետ: Վիճաբանության ընթացքում Բաբախանյանը բութ առարկայով հարվածել է տուժողի գլխին, դիտավորությամբ նրա առողջությանը պատճառել ծանր վնաս:
Արմեն Բաբախանյանը կալանքի տակ է: Նա մեղադրվում է ՀՀ քերական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով:
Դատարանը ճշտեց ամբաստանյալի ինքնությունը: Վերջինս հայտնեց, թե հաշվառված է նարկոդիսպանսերում: Նախկինում մեկ անգամ դատված է: Միջնակարգ կրթություն ունի՝ իր կարծիքով, բայց ավարտել է 8-րդ դասարանը:
Ըստ ամբաստանյալի հայտարարության՝ ինքն ամուսնալուծված է, բայց համապատասխան փաստաթուղթ չունի:
Հաշվառված է Սարի Թաղում, բայց գործում նշված է, թե մշտական բնակության վայր չունի:
«Բնակվել եք փողոցո՞ւմ»,- հարցրեց նախագահողը:
«Ոչ, տարբեր տեղեր»,- պատասխանեց ամբաստանյալը:
Արմեն Բաբախանյանը նախաքննության ժամանակ հրաժարվել էր պաշտպանից:
Դատարանում հայտարարեց, որ ցանկանում է հանրային պաշտպան ունենալ, որովհետև իրեն մեղադրում են, ինքն էլ նյութական միջոցներ չունի՝ վճարովի պաշտպան ունենալու համար:
Դատարանը որոշեց գործի քննությանը ներգրավել փաստաբանի՝ հանրային պաշտպանի գրասենյակից:
Նիստից հետո, տուժողի հետ զրույցի ընթացքում պարզ դարձավ, որ երկու չափահաս երեխաների հայր, ապարանցի Ս. Վ.-ն Երևան էր եկել՝ աշխատելու:
Նա տաքսի է վարել մոտ չորս ամիս:
Դեպքի օրը նա իր ընկերախմբի հետ կերել-խմել է Հրազդանի կիրճում: Եղել է խմիչքի ազդեցության տակ:
«Էդ օրը եկեղեցի էլ եմ մտել: Քեֆից հետո ընկերներս գնացին, ես, չգիտեմ, թե ինչու՝ մնացի: Անցումում չեմ հիշում, թե ինչ պատճառով եմ վիճաբանել էս դատվողի հետ, ես նրան չեմ ճանաչել ու չեմ ճանաչում: Չեմ էլ հիշում, թե ինչպես եմ վնասվածք ստացել, ինչ է եղել հետո:
Ուշքի եմ եկել հիվանդանոցում: Իմ կյանքը մի տաքսիստ է փրկել: Տեսել է, որ գլուխս վնասված է, ինձ նստեցրել է իր մեքենան ու հասցրել է հիվանդանոց՝ միաժամանակ վախենալով, թե շառի մեջ կընկնի: Բայց հասկացել է, որ կյանքի հարց է, ինձ հիվանդանոց է տարել, շատ շնորհակալ եմ:
Մի ամիս բուժվել եմ հիվանդանոցում: Բուժման ծախսերը էս դատվողը չի հատուցել, չեմ էլ պահանջում ոչինչ. եթե մարդը բոմժ է, ի՞նչ ունի, որ ինչ հատուցի, որտեղի՞ց հատուցի, ասենք՝ պահանջեցի: Ես չեմ էլ բողոքում: Ինչ եղել-եղել է: Նրա դատվել-չդատվելուց էլ ինձ օգուտ չկա:
Դեպքից հետո, երբ հիվանդանոցից դուրս գրվեցի, վերադարձա իմ տուն: Ի՞նչ տաքսի, ի՞նչ Երևան, ի՞նչ բան, կյանքից ու ընտանիքից թանկ բան չկա, սա ինձ դաս եղավ: Հիմա հովիվ եմ դարձել, անասուններին տանում եմ հանդ. դա էլ է աշխատանք: Ապաքինվել եմ, գլխիս ու առողջությանս հետ կապված պրոբլեմ չկա…»:
Տուժողը սրտաբաց ու լավատես մարդու տպավորություն էր գործում: Նա դատարան էր եկել չափահաս որդու հետ ու բոլորովին չարացած չէր իր առողջությանը ծանր վնաս հասցրած, իրեն բոլորովին անծանոթ, որպես տունուտեղ չունեցող ներկայացած ամբաստանյալի նկատմամբ:
Տուժողի դեմքի արտահայտությունն էլ, ի տարբերություն ամբաստանյալ Բաբախանյանի դեմքի լարվածության ու տագնապի, հանգիստ էր ու անչար, երևում էր, որ ոչ թե երևանյան փողոցների խցանումներում ու կուտակումներում անվերջ նյարդայնացող եկվոր է, այլ ապարանյան մաքուր օդի ու սառնորակ ջրի հանդարտ «սպառող»՝ խիղճը՝ հանգիստ, ապրելակերպը՝ առողջ…
