Այսօր Ռուսաստանի առաջին նախագահ Բորիս Ելցինի ծննդյան օրն է: Նա կդառնար 80 տարեկան: «Առաջին լրատվականը» խնդրեց ՀՀ նախկին վարչապետ Հրանտ Բագրատյանից որևէ հետաքրքիր դեպք պատմել` Բ. Ելցինի հետ կապված:
«Ելցինի հետ կապված բազմաթիվ հետաքրքիր պատմություններ կան, որ տեղի են ունեցել ԱՊՀ երկրների ղեկավարների հանդիպումների ժամանակ, բայց ես կուզենայի պատմել 2002թ. հոկտեմբերի 18-ին Երևանի կոնյակի գործարանում տեղի ունեցած մի միջադեպի մասին», -ասաց նախկին վարչապետ Հրանտ Բագրատյանը, ով 1998-2006թթ եղել է Երևանի կոնյակի գործարանի փոխնախագահը և մարդկային ռեսուրսների ու խաղողի գնումների գծով տնօրենը:
«Այն ժամանակ Ելցինը կնոջ հետ հյուրընկալվել էր Հայաստանում: Ֆրանսիացիներն ինձ խնդրեցին Կոնյակի գործարանում ընդունել նրան: Որպես մեծ հյուրի` նա գործարանում հիմնադրեց այսպես կոչված «նախագահական» պուրակը, այդտեղ ծառ տնկեց և ի պատիվ Ելցինի մեկ տակառ կոնյակ դրվեց հնեցման:
Կոնյակի գործարանում կա նաև տարբեր բարձրաստիճան պաշտոնյաների պատվին հնեցման դրված կոնյակի տակառների արահետ: Եվ երբ մենք Ելցինին խնդրեցինք, որ ստորագրի տակառին փակցված հուշատախտակի վրա, նա սկսեց նայել, թե այդ արահետում էլ ուրիշ ում պատվին են տակառներ հնեցնում:
Մի քանի ազգանուններ կարդաց, որոնք իր կարծիքով դեմոկրատ չէին (ես չեմ ուզում հիմա այդ մարդկանց անունները տալ), և մի երկուսը նրան այնքան զայրացրին, որ Ելցինը կացին պահանջեց` այդ տակառները ջարդուփշուր անելու համար: Այնուհետև շուռ եկավ ինձ և ասաց` կարծում էի, որ դու դեմոկրատ ես, լիբերալ տնտեսության կողմնակից, բայց այլևս չեմ հավատում, որովհետև այդ մարդկանց պատվին տակառներ ես հնեցնում:
Իհարկե, պետք էր մի կերպ նրան հանդարտեցնել: Եվ երբ որ ես նրան սկսեցի ասել, որ ինձ համար նա դեմոկրատիային նվիրված այնպիսի պետական գործիչ է, որին աշխարհը պարտական է դեմոկրատական փոփոխությունների համար, նա ասաց, որ չի հավատում ինձ:
Շարունակ կրկնում էր, թե ինչ գործ ունեն` իր կարծիքով ոչ դեմոկրատ մարդկանց պատվին հնեցված տակառները այդ արահետում: Պետք է նշեմ, որ դա ընդամենը ավանդույթ է, երբ որ խոշոր քաղաքական գործիչներ կամ նախագահներ են այցելում գործարան, նրանց պատվին կոնյակ է հնեցվում: Բայց նման բաներ այդ պահին Ելցինին բացատրել հնարավոր չէր:
Ես մտածեցի, որ վերջ, հիմա շուռ կգա և դուրս կգնա ու էլ չի մասնակցի ճաշին: Բայց հանկարծ հիշեցի դրանից 2 տարի առաջ ռուսերենով հրատարակված իմ «Հասարակությունը և պետությունը» գիրքը, որտեղ ես Ելցինի մասին մի մեծ պարբերություն ունեի գրած` նշելով նրա դերը աշխարհում դեմոկրատական լուրջ փոփոխությունների մեջ:
Նրա օգնականը արագ բերեց գիրքը, նա կարդաց այդ հատվածը և տրամադրությունը մի քիչ փոխվեց, կացինը թողեց: Համաձայնեց նաև մասնակցել ճաշին, և ճաշի ընթացքում արդեն այսպես ասած` տեղն ընկավ, երբ օգնականները բացատրեցին, որ այդպիսի տակառներ դնում են բոլորի համար և կոնյակի գործարանը քաղաքական առումով որևէ բան չի անում:
Բայց իհարկե, նա մնաց իր կարծիքին, որ չի կարելի ամեն տեսակ դիկտատորների պատվել հնեցվող կոնյակի տակառներով: Վերջ ի վերջո նորից մոտեցավ ինձ, ասաց` անցած լինի, և քանի որ այդ օրը իմ ծննդյան օրն էր, նա իր ինքնակենսագրականը նվիրեց ինձ` մի չքնաղ մակագրությամբ»,- պատմեց Հ. Բագրատյանը:
