«Հայաստանի եվրոպական բարեկամներ» կազմակերպությունը նախօրեին հրապարակած սոցիոլոգիական հարցման իր ստացած ցուցանիշով, կարծես թե, «բացահայտեց» ներիշխանական կամ ավելի շուտ ներհհկ-ական մի բավական հետաքրքրական վիճակ:
Կազմակերպության ներկայացրած տվյալով, եթե խորհրդարանի ընտրությունը տեղի ունենար առաջիկա կիրակի, ապա այն կհաղթեր ԲՀԿ-ն, քանի որ այդ կուսակցությունն իր վարկանիշով ավելի առաջ է, քան ՀՀԿ-ն: Իսկ ահա, եթե առաջիկա կիրակի լիներ նախագահի ընտրություն, ապա ըստ նույն հարցման՝ այն կշահեր Սերժ Սարգսյանը, ով զգալիորեն ավելի բարձր վարկանիշ ունի, քան ԲՀԿ նախագահ Ծառուկյանն ու մյուս քաղաքական գործիչները: Այդ սոցհարցման տվյալները շատերը կդնեն կասկածի տակ, համարելով, որ կուսակցությունների և քաղաքական գործիչների վարկանիշային իրական պատկերը Հայաստանում այլ է: Բայց տվյալ պարագայում խնդիրը դա չէ, այլ այն, որ Հայաստանի իշխանության հետ եվրոպական տիրույթում աշխատող այդ կազմակերպության հարցումը, կարծես թե, հանդիսանում է Հանրապետական կուսակցությանն ուղղված յուրօրինակ մեսիջ՝ այն մասով, որ եթե չլինի Սերժ Սարգսյանը, ապա ՀՀԿ-ն կպարտվի ԲՀԿ-ին, կամ ԲՀԿ-ն կխժռի ՀՀԿ-ին: Եթե ՀՀԿ կուսակցական վարկանիշը, ըստ հարցման, ավելի ցածր է, քան ԲՀԿ-ինը, իսկ Սերժ Սարգսյանի անհատական վարկանիշը զգալի բարձր, քան Ծառուկյանինը, ապա թերևս փորձ է արվում հենց այդ մեսիջն էլ փոխանցել ՀՀԿ-ին՝ առանց Սերժ Սարգսյանի ԲՀԿ-ն կհաղթի ՀՀԿ-ին:
Ըստ երևույթին, Սերժ Սարգսյանն այդպիսով փորձում է Հանրապետական կուսակցությանը ցույց տալ, որ ինքն է ՀՀԿ իշխանության երաշխիքը: Արդյո՞ք դա նշանակում է, որ ՀՀԿ-ում կան այդ հանգամանքը կասկածի տակ դնողներ, և քչերն են, այսպես ասած, հավատում Սերժ Սարգսյանին: Համենայնդեպս, ՀՀԿ ցուցակի պատկերը և մեծամասնական առաջադրումների ցանկը հենց դրա մասին են, կարծես թե, հուշում՝ քրեաօլիգարխիկ միջավայրը չի վստահել Սերժ Սարգսյանին և չի հավատացել, որ կարող է խորհրդարանից դուրս մնալով մնալ իշխանության արտոնյալ շրջանակներում: Դրա համար էլ քրեաօլիգարխիան պահանջել է իր անխուսափելի և անբեկանելի տեղը համամասնական ցուցակում և մեծամասնականում, ու թերևս միայն Սաշիկ Սարգսյանն է, որ ընդառաջել է հարազատ եղբորն ու չի առաջադրվել: Ու այժմ Սերժ Սարգսյանը փորձում է եվրոպացիների անունից ասել, որ ինքն է ՀՀԿ իշխանության երաշխիքը, այլապես ԲՀԿ-ն կվերցնի իշխանությունը: Սարգսյանը, թերևս, մտածում է, որ եթե դա ասի ոչ թե ասենք իր, այլ եվրոպացիների անունից, ապա քրեաօլիգարխիան նրանց արդեն կհավատա:
Հնարավոր է նաև, որ այդօրինակ հարցմամբ, Սերժ Սարգսյանը նաև հող է պատրաստում «միայնակ ընտրարշավի» համար և փորձելու է ՀՀԿ-ին հնարավորինս դուրս մղել այդ ընտրարշավից: Դրա համար էլ ներկայացվում է մի պատկեր, որտեղ իր անհատական վարկանիշը շատ ավելի առաջ է ՀՀԿ վարկանիշից, իսկ կուսակցական վարկանիշով էլ ՀՀԿ-ն հետ է ԲՀԿ-ից: Այդ պատկերի հիմքով էլ Սերժ Սարգսյանը, թերևս, կասի իր կուսակցական ընկերներին, որ լավ կլինի իրենք իրենց ցածր վարկանիշով չխառնվեն ԲՀԿ հետ իր քարոզչական կռվին, և ինքն իր բարձր վարկանիշով կփորձի ՀՀԿ համար հաղթել այդ կռիվը: Հատկանշական է, որ թե 2007 թվականի խորհրդարանի ընտրությանը, թե 2008 թվականի նախագահի ընտրությանը, Սերժ Սարգսյանը հենց «միայնակ քարոզարշավի» մարտավարությունն էր ընտրել և փորձում էր հնարավորինս հեռու մնալ, այսպես ասած, հիմնական ՀՀԿ-ից: Իհարկե, 2008 թվականին այդ մարտավարության ձախողումը կամ անարդյունավետությունը վկայեց, որ անհնար է «նույն գետը երկու անգամ մտնել», ինչպես իմաստուն չինացիներն են ասում: Եթե չինացիներն իմանային, ապա թերևս կասեին, որ առավել ևս անիմաստ է նույն գետը երրորդ անգամ մտնելու փորձը:
Ի վերջո` Սերժ Սարգսյանը ստանձնել է ՀՀԿ համամասնական ցուցակի և մեծամասնական առաջադրումների պատասխանատվությունը, դրանցից հետո հրաժարական չի տվել, հասարակությունից ներողություն չի խնդրել փոփոխության և հավատի գաղափարն այդպես արժեզրկելու համար, ու այլևս բացարձակապես իմաստ չունի, թե քարոզարշավի ընթացքում ինչ դիստանցիա կպահի ՀՀԿ «օդիոզ» զանգվածից: Ավելին՝ Սերժ Սարգսյանն առավելագույնը թողնելու է վարձու քարոզչի տպավորություն, որն աշխատելու է ՀՀԿ օլիգարխների համար, որպեսզի նրանք անցնեն խորհրդարան և շարունակեն այնտեղ առաջ մղել սեփական տնտեսա-քաղաքական շահերը, իսկ որպես Սերժ Սարգսյանի քարոզչական աշխատանքի փոխհատուցում էլ նրա համար ապահովեն նախագահի պաշտոնը 2013 թվականի նախագահի ընտրությանը: Դա է այն առավելագույն տպավորությունը, որ կարող է ստացվել Սերժ Սարգսյանի քարոզչական մարտավարությունից:
Հայաստանի հասարակությունն ու նաև հասարակական-քաղաքական, ինֆորմացիոն կյանքի տեխնոլոգիաները ամենևին նախկինը չեն, որ հնարավոր լինի անցկացնել քարոզչական մանիպուլյացիաները: Ներկայումս անցնում է միայն գործը՝ թե իշխանության, թե անգամ ընդդիմության պարագայում: Իսկ գործի առումով Սերժ Սարգսյանը անցյալ չորս տարիներին աներկբայորեն վկայել է, իսկ ներկայումս նախընտրական ցուցակներով և մեծամասնական ցանկով էլ կնքել այդ վկայությունները, որ ինքը կա և մնում է քրեաօլիգարխիկ համակարգի, ոչ թե հասարակության կողքին: Սերժ Սարգսյանը բաց է թողել հակառակն ապացուցելու առարկայական շանսերը, իսկ եթե եղել են մարտավարական վկայություններ հակառակի մասին, ապա ներկայիս նախընտրական անվանական դասավորությունն ու բովանդակությունը լիովին ծածկում են այդ վկայությունները:
