Լրագրող Անուշ Մկրտչյանը E էլեկտրոնային պարբերականի (ejournal.am) իր բլոգում գրում է.
Երբ քո կողմից շատ սիրված մարդն ասում է մի բան, որին չհամաձայնել չես կարող, սակայն լեզուդ էլ չի պտտվում ասածն ընդունել, ստիպված լռում ես, կամ էլ ասում՝ դե ինքը լավ մարդ է, այսինքն՝ ցրում ես: Շառլ Ազնավուրի՝ «Հիմա իմ երկրում ներքին ցեղասպանություն է տեղի ունենում» արտահայտությունը կպավ երկրիս ինքնասիրությանը: Շառլի խոսքը շատ կոշտ էր հերիք չի, համ էլ արդեն երկրորդ անգամ, ու ոչ մեր, այլ ուրիշների ականջին ասված: Մեր չինովնիկամտավորական հասարակությունը քարկապ է ընկել. ԱԳՆ պաշտոնապես լռում է, հայ աստղերը թերթերին տված հարցազրույցներում կմկմում են՝ «դե որտեղ այդպիսի բան չկա, դժվար հարց եք տալիս, չափազանցնում է» ու էլի նմանատիպ ոչինչ չասող խոսքեր:
Իհարկե, անդուր վիճակ է, որովհետև եթե այս խոսքերի հեղինակը լիներ միայն մեր կողմից շատ սիրելի երգիչ Շառլ Ազնավուրը, դեռ կարելի էր լղոզել ու անցնել՝ ասելով, թե էմոցիոնալ մարդ է, արվեստագետ է, բան է, ասել է: Մի նրբություն. սրանք Շվեյացրիայում Հայաստանի արտակարգ ու լիազոր դեսպանի խոսքերն են, որոնք արդեն այլ հարթության վրա են դիտարկվում: Ի՞նչ էր ուզում սրանով ասել Շառլը մեր պետական այրերին, մեր մաֆիային՝ ինչպես ինքն էր ժամանակին անվանել, ու սովորական քաղաքացիներիս: Հիմնական մեսիջը մեկն էր՝ հերիք է քանդեք երկիրը: Իսկ ի՞նչ հետևություն կանեն դրանից վերոնշյալները: Դե մաֆիան թքած ունի բոլորի ասածի վրա, հասարակության համար Շառլը հեղիանակություն է ու ինչ էլ ասի, ուրեմն ճիշտ է, ընդդիմադիրները ևս մեկ անգամ առիթ ունեն իշխանությանը հաթաթա տալ, իսկ դե պետությունն էլ երևի թե գցում-բռնում է PR-ի հետևից ընկնելով՝ էս ինչ փորձանք բերեցինք մեր գլխին:
Բա լավ. ի՞նչ անենք. Շառլին նեղացնել չի կարելի, բա իզո՞ւր այդքան փող ծախսեցինք տուն թանգարան բացելու համար, պաշտոնից հետ կանչելու համար այդքան ռիսկ չունենք, հրապարակավ հայտնել, որ Շառլի ասածը իրականությանը չի համապատասխանում, նշանակում է լրիվ էշի տեղ դնել ժողովրդին: Չէ, իհարկե, մենք սովոր ենք, որ մեզ էշի տեղ են դնում, պարզապես, մի նրբություն կա. իսկ եթե հանկարծ Շառլը երրորդ հայտարարությունն էլ անի՞, բա հետո ի՞նչ ենք ասելու: Ինչևէ, մեր պետության ղեկավարաների հնարամտություններով առաջին օրը չէ, որ պետք է «հիանանք», լուծումը գտնվեց՝ մեղքը գցում ենք թարգմանիչների վրա:
«Արմենպրես» գործակալությունն արդեն իսկ հայտնել է, որ Շառլի ասածը թարգմանիչները սխալ են թարգմանել: Այնպես որ մեր պետական այրերը կարող են հանգիստ շունչ քաշել ու իրենց մտքի եկածն ասել, միևնույն է վերջում այդ նույն «անգրագետ թարգմանիչներն» են տեղեկատվությունը Շառլին «հասցնելու»: Կթարգմանվի այնպես, ինչպես պետք է: Իսկ, մինչ այդ, մեզ չի խանգառի, պարբերաբար Ավե Մարիան լսել: http://www.youtube.com/watch?v=ZYDVUUAGffs
P.S. Շառլն իմ ամենասիրած երգիչներից մեկն է, սակայն դեռ առաջին հայտարարությունից հետո մի հարց եմ անընդհատ ուզում բարձրացնել՝ ինչո՞ւ այս ամենի մասին նա չխոսեց պապլավոկյան դեպքերից հետո, կամ իր ինչի՞ն էր պետք այս տուն-թանգարան կոչվածը, էլ դեսպանի տիտղոսի մասին բան չեմ ասում: Ախր, մեկը մյուսի շարունակությունն է, չէ՞ կամ հետևանքը:
