ԲՀԿ մասին Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ելույթը համընկավ ՀՀԿ-ԲՀԿ միասնական ցուցակի մասին տեղեկատվության ի հայտ գալու հետ, իսկ դրանից հետո ԲՀԿ վրա ճնշումների ուժգնացումը կարծես թե վկայում է, որ Հանրապետականը Տեր-Պետրոսյանի նետած «խայծը» փորձում է գցել ԲՀԿ կոկորդը և ստիպել ընդունել միասնական ցուցակի գաղափարը:
Ընդհանրապես, նկատի ունենալով Հայաստանի ներքաղաքական կյանքի անցած տարիները, մասնավորապես վերջին երեք տարիները, ներիշխանական «միասնականությունը» կլինի այդ եռամյակի կամ քառամյակի միանգամայն բնական ամփոփում: Բանն այն է, որ լինելով կոալիցիայի մեջ, թե Օրինաց երկիրը, թե Բարգավաճ Հայաստանը, բացարձակապես ոչնչով չկարողացան հանրությանը հիմնարար, սկզբունքային կերպով ներկայացնել իրենց տարբերությունը ՀՀԿ-ից:
Հասարակությանն այդպես էլ պարզ չդարձավ, թե օրինակ ինչով են ՕԵԿ-ն ու ԲՀԿ-ն սկզբունքորեն տարբերվում ՀՀԿ-ից: Թե ինչով են տարբերվում իրարից, կարծես թե պարզ է` ի տարբերություն ՕԵԿ-ի, ԲՀԿ-ն փորձում է առավել դժվարությամբ զիջել ՀՀԿ-ին, կամ Սերժ Սարգսյանին: Բայց պարզ չէ, թե այդ ուժերն ինչով են սկզբունքորեն տարբերվում ՀՀԿ-ից: Եղել է արդյոք մի արժեքային, սկզբունքային, գաղափարական հարց, որում ԲՀԿ-ն կամ ՕԵԿ-ը մինչև վերջ հակադրվել են Հանրապետականին կամ Սերժ Սարգսյանին:
Իսկ եթե Հայաստանի համար անցած այդ չորս տարիների բարդ ընթացքում չի եղել այդպիսի որևէ սկզբունքային հակադրություն, երբ դրա առիթները բազմաթիվ էին թե ներքին, թե արտաքին քաղաքական, թե տնտեսական հարթություններում, ապա մնացյալի մասին խոսելն այլևս թերևս ավելորդ է:
Հետևաբար, բացարձակապես ավելորդ է դառնում այդ կուսակցությունների ինքնուրույն գոյությունը և միանգամայն օրինաչափ կլինի, և նաև ազնիվ, որ իշխանությունը հանդես գա մեկ դեմքով, իսկ եթե ՕԵԿ-ը կամ ԲՀԿ-ն կողմնակից են այլ դեմքի և ուզում են այլ դեմք ունենալ, ապա նրանք պետք է նախ և առաջ հրաժարվեն որպես իշխանություն հանդես գալուց:
Այդ առումով, միասնական ցուցակի պահանջի առկայությունը միանգամայն տրամաբանական կլինի, թեև իհարկե առայժմ դրա որևէ պաշտոնական հաստատում չկա: Խնդիրն այն է, որ թե Օրինաց երկիրը, թե Բարգավաճ Հայաստանը, առանձին ցուցակի դեպքում պետք է նախ և առաջ ազնվություն ունենան հրաժարվել իշխանության մաս լինելուց:
Ինչ խոսք, դատելով այդ կուսակցությունների անցած ուղղուց, մեկը մյուսից փառավոր իշխանատենչ կենսագրությունից, դա իհարկե անիրատես ակնկալիք է կամ հեռանկար: Բայց, այդ դեպքում, ՕԵԿ-ն ու ԲՀԿ-ն թերևս չունեն ՀՀԿ-ի «միասնական» պահանջին հակադրվելու բարոյական իրավունք: Խոսքն իհարկե այն բարոյականության մասին է, որը ընդունված է ներիշխանական փոխհարաբերություններում:
