Հերթական հինգշաբթի օրը խաղաղ պայմաններում սպանված զինծառայողների ծնողները հավաքվել էին կառավարության բակում: Նրանք մեզ հետ զրույցում, անդրադառնալով անկախ Հայաստանի 20-ամյակին, հարց ուղղեցին պատասխանատու օղակներին, թե ինչու իրենց երեխաները չպետք է իրենց 20-ամյակը ևս նշեին քսանամյա անկախ Հայաստանոմ:
Արայիկ Ավետիսյանի մայրը` Անահիտ Մկրտչյանը, մեզ հետ զրույցում նշեց, որ իր որդին սպանվել է 2001թ. հոկտեմբերի 30-ին` Վայքի զորամասում: Իսկ պատճառը եղել է հարյուր դոլարը, որը արձակուրդի դիմաց պետք է տաներ գումարտակի հրամանատարին: Սակայն զինվորը տասնհինգ հազար դրամ է տարել, և նրան գլխից գնդակահարել են:
Մուրադյան Վալերիի մայրը` Նանա Մուրադյանը, մեզ հետ զրույցում նշեց, որ իր որդին Ստեփանակերտի «Հայկազով» զորամասում հասցրել է ծառայել միայն երեք ամիս քսան օր: Վալերին ականատես է եղել վառելիքի գողության, ինչն էլ պատճառ է հանդիսացել, որ պարանով խեղդեն, հետո կախեն նրան: Դատաբժշկական փորձաքննությունը երկու վնասվածքներն էլ ֆիքսել է, բայց այս դեպքում մեղավորները ևս պատժված չեն: Դեպքը տեղի է ունեցել 2010 թ. մարտի 15-ին:
Որդեկորույս ծնողները նախորդ հինգշաբթի օրը Սեյրան Օհանյանին էին դիմել, չնայած կարծում են, որ նախարարը ամեն ինչ էլ լավ գիտի, սակայն արդարությունն այդպես էլ ջրի երես դուրս չի գալիս:
Ի դեպ, ակցիային ներկա էր նաև Մելիսա Բրաունը, ով մեզ հետ զրույցում իր ներկայությունը բացատրեց նրանով, որ ինքը պատրաստ է սպանված զինծառայողների իրավունքները պաշտպանող ծնողների կողքին լինել:
Վարդգես Գասպարիի ձեռքին էլ պաստառ կար, որի վրա գրված էր.
«Ես Նուբարաշենի հատուկ դպրոցում բռնության ենթարկված երեխաներից մեկն եմ:
Ես մարտի 1-ի զոհերի հարազատներից մեկն եմ
Ես բանակում սպանվելու իմ հերթին սպասող զիինծառայողներից մեկն եմ
Ես ոստիկանության բաժիններում խոշտանգվածների հարազատներից մեկն եմ
Ես հայրենի տնից վտարված անհույս հեռացողներից մեկն եմ»:
