Արցախյան երեսուներկու ՀԿ-եր Հայաստանի փոխվարչապետ Տիգրան Խաչատրյանին բաց նամակ են հղել եւ բարձրացրել մի շարք հրատապ հարցեր: Փաստաթուղթն, ինչ խոսք, պահանջված է, ուշադրության եւ համապատասխան վերլուծության ու թափանցիկ քննարկման արժանի: Այդուհանդերձ, թվում է՝ ճիշտ կլիներ, եթե ներկայացվող հարցերը կազմված լինեին «սոցիալական թվաբանության» սկզբունքով:
Որքան էլ քաղաքական բաղադրիչը գերակայելու լինի, կոնկրետ այս դեպքում, երբ խոսքը սոցիալական աջակցության մասին է, Ստեփանակերտից կամ Մարտակերտից եւ Ասկերանից ու Մարտունիից ծառայողական կամ անհատական մեքենայով Երեւան հասած, սեփական կահավորված բնակարանի դուռը բացած նախկին պաշտոնյան եւ ամբողջ կյանքում քրտինքով վաստակած ապրուստը կորցրած, բեռնատարի թափքում Գորիս հասած գյուղացին կամ քաղաքաբնակ միջին-վիճակագրական բռնատեղահանվածը չպետք է նույնականացվեն եւ «մի արշինով չափվեն»:
Այդ մարդկանց անձնական տվյալները պատկան մարմիններում գրանցված են, նրանց բանկային հաշիվները հայտնի են: Կադստրի պետական կոմիտեն գիտի, թե բռնատեղահանվածներից ով եւ ինչ անշարժ գույքի սեփականատեր է, ձեռնարկատերերը գրանցված են ՊԵԿ-ում: Մեծ դժվարություն չէ՝ պարզել, թե ով աշխատանք ունի, ով՝ ոչ: Եւ ըստ այդ «սոցիալական թվաբանության» էլ Հայաստանի կառավարության ունեցած կամ ունենալիք X գումարը պետք է բաշխի Y թվով իրոք հրատապ լուծման ենթակա խնդիրներ ունեցող բռնատեղահանված շահառուների միջեւ:
Արդարացի չէ Նոյեմբերյանի Բարեկամավան կամ Սյունիքի Խոզնավար սահմանային համայնքում ապաստանած բազմազավակ եւ Երեւանում իր սեփական բնակարանում ապրող ընտանիքը դասել նույն շարքին: Բոլորս, այո, բռանտեղահանված ենք, նույն իրավա-քաղաքական կարգավիճակն ունենք, բայց հնարավորությունները տարբեր են, երբեմն՝ շատ ընդգծված, անհամադրելի: Ոչ ոք «ուրիշի փողերը չի հաշվում» եւ նախկին պաշտոնյաներին ու ձեռներեցներին ապրիորի «թալանչի» չի պիտակավորում: Խոսքը բարոյական վերաբերմունքի մասին է, կարելի է ասել՝ նաեւ արժանապատվության: Բայց, ցավոք, հակառակ պատկերն ենք տեսնում: Իսկ այս դեպքում արդեն խարակտեր պետք է Հայաստանի կառավարությունը ցույց տա: Բռնագաղթվածների իրավա-քաղաքական պաշտպանությունն, այո, տաչածվում է բոլորի վրա, բայց սոցիալական աջակցությունը պետք է լինի հասցեական:
Այդ դեպքում կառավարության հանդեպ բռնատեղահանվածների, խոստովանենք, տոտալ անվստահության բարդույթը մի շատ զգալի չափով կհաղթահարվի: Բավական է թռուցիկ դիտարկել սոցցանցերը եւ պարզ կլինի, թե բռնագաղթածներից ով, ինչպես եւ ինչու է, դիցուք, տիրաժավորում որոշակի շրջանակներից «պատասխանատու մամուլին» մատուցած թեզը, որ ,,շուտով Վերին Լարսի անցակետը հայկական մեքենաների համար փակվելու է» կամ «Ռուսաստանն անջատելու է գազը»:
Այդ զանգվածի «ուղեղային կենտրոնը,, Ստեփանակերտի նախկին չինովնիկությունն է, ուժային կառույցների «ագենտուրայի կուրատորներն» են, որ իրենց գործակալական ցանցի միջոցով շարունակում են զոմբիացրած պահել հազարավոր մարդկանց: «Սոցիալական թվաբանությունը» եւ թիրախային-հասցեական աջակցության պետական քաղաքականությունը կարող են ոչ միայն կենցաղային ու ֆինանսական, այլեւ հոգեբանական ադպատացիայի եւ քաղաքական իքնուրույնության խնդիրներ լուծել: Հակառակ դեպքում լրջագույն խնդիրներ են ծագելու:
