«Մենք կարծում ենք, որ այս ձևաչափն ու նախաձեռնությունները, որոնցում մենք ներգրավված ենք, պետք է ծառայեն մեր գործընկերների և հարևանների հետ մեզ ավելի մոտեցնելու վերջնական նպատակին։ Անհրաժեշտ եմ համարում վերահաստատել, որ ԱլԳ գործընկեր բոլոր երկրները պետք է հավատարիմ լինեն նույն արժեքներին և սկզբունքներին, քանի որ առանց մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների հարգման, առանց ապահով և խաղաղ միջավայրի ցանկացած նախաձեռնություն դատապարտված է ձախողման», Բրյուսելում տեղի ունեցող ԵՄ Արեւելյան գործընկերության ծրագրի արտգործնախարարների հավաքի իր ելույթում հայտարարել է Հայաստանի արտաքին գործերի նախարար Արարատ Միրզոյանը: Միրզոյանը զգուշավոր, առանց սուր անկյունների, սակայն կարծես թե արտացոլել է այն խնդիրը, ինչի կարեւորությանը անդրադարձել էի նախօրեին, կապված Հայաստանի եւ Ադրբեջանի հանդեպ Եվրամիության մոտեցումների ու քաղաքականության տարբերակմանը՝ արժեհամակարգային հենքի վրա:
Հայաստանի արտգործնախարարը խոսում է այն մասին, որ ԱԼԳ գործընկեր բոլոր երկրները պետք է լինեն նույն արժեքների հավատարիմ, ապավինեն մարդու իրավունքների եւ ազատությունների հարգմանը եւ այդ արժեհամակարգային հիմքի վրա կառուցեն խաղաղ միջավայր: Բավարար է անել այդ շեշտադրումները, երբ ակնառու է դառնում, որ այդ պրիզմայից դուրս է մնում Ադրբեջանը: Ավելին, Ադրբեջանը ոչ միայն դուրս է մնում դրանից, այլ գործում է լիովին հակադիր արժեքների եւ մտածողության շրջանակում, ինչի վկայությունները տասնյակ ու հարյուրավոր են: Եվ միայն առերեւույթ կարող է թվալ, թե սա լոկ Հայաստանի եւ Ադրբեջանի, Հայաստանի ու Ադրբեջանի հանդեպ Եվրամիության վերաբերմունքի հարց է:
Սա ընդհանրապես եվրոպական քաղաքականության նկարագրի հարց է, ինչպես ցանկացած այլ սուբյեկտի դեպքում, որը հռչակում է քաղաքականության եւ քաղաքակրթության ուղենիշների մի ամբողջություն, սակայն իր գործնական քաղաքականության օրգանական կապի մեջ չէ այդ ամբողջության հետ: Այդպիսի սուբյեկտները վաղ թե ուշ հայտնվում են թե քաղաքական, թե քաղաքակրթական, արժեքային ճգնաժամի առաջ: Դժբախտաբար, այդպիսի մի փոքր օրինակ է հենց Հայաստանը, երբ ներքին կյանքում ավելի քան երկու տասնամյակ ձեւավորվել է Արցախի շարժման եւ պատերազմի վրա կառուցված ինքնություն, քաղաքականության հիմք, սակայն գործնական առումով թե ներքին, թե արտաքին քաղաքականությունը տարբեր օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ պատճառներով եղել է դրանից էապես կտրված:
Եվրամիության մասշտաբն ու հանգամանքները անշուշտ այլ են, սակայն գործնականում նույնն է տրամաբանությունը՝ հռչակված քաղաքակրթական արժեհամակարգային ուղենիշներին հակոտնյա քաղաքական վարքագիծը՝ ճգնաժամի արդեն իսկ լրջագույն ծլարձակումներ է տվել հենց Եվրամիության ներսում: Այն խորանալու է աներկբա, եւ դրան նպաստող գործոններից մեկն էլ լինելու է Ադրբեջանի հանդեպ ԵՄ քաղաքականությունը, այդ թվում Հայաստանի ու Արցախի հանդեպ Բաքվի ագրեսիվ եւ ռազմատենչ քաղաքականության պայմաններում: Այլ կերպ ասած, Ադրբեջանը ըստ էության լինելու է Եվրամիության քաղաքակրթական եւ քաղաքական «գերեզմանափորներից» մեկը, կամ ավելի շուտ «բահերից» մեկը, որով ավելի ազդեցիկ ուժեր կարող են փորել այդ փոսը:
