Հայաստանի արտգործնախարար Արարատ Միրզոյանը Եվրամիության հատուկ ներկայացուցիչ Տոյվո Կլաարի հետ երևանյան հանդիպմանն «ընդգծվել է ՀՀ ինքնիշխանության և տարածքային ամբողջականության դեմ ցանկացած ոտնձգության, ուժի և ուժի սպառնալիքի կիրառման բացառման անհրաժեշտությունը», ինչպես նշված է հանդիպման մասին Հայաստանի ԱԳՆ տարածած հաղորդագրությունում: Տոյվո Կլաարը Երևանում է հոկտեմբերի վերջին Բրյուսելում սպասվող եռակողմ հանդիպման կազմակերպման և դրա առնչությամբ հարցերի քննարկման նպատակով: Նա հանդիպել է նաև վարչապետ Փաշինյանի հետ:
Արտգործնախարար Արարատ Միրզոյանը Հայաստանի ինքնիշխանության, տարածքային ամբողջության դեմ ոտնձգության, ուժի և ուժի կիրառման սպառնալիքի բացառման անհրաժեշտության մասին խոսել է ոչ միայն Կլաարի, այլ նաև նրանից առաջ Երևան ժամանած ամերիկացի համանախագահ Լուիս Լ Բոնոյի հետ: Այդ հանգամանքը վկայում է այն մասին, որ, չնայած վարչապետ Փաշինյանի հայտարարությանը, որ Հայաստանի և Ադրբեջանի սահմանին իրավիճակը կայուն է և չկա լարվածություն, այդուհանդերձ Հայաստանը՝ առնվազն արտգործնախարարության մակարդակում տեսնում է շոշափելի վտանգ և բարձրաձայնում դրա մասին արտերկրի դիվանագետների հետ հանդիպումներում: Այստեղ իհարկե հարցերից մեկն այն է, թե արդյո՞ք այդ բարձրաձայնումներն անուղղակի վկայում են, որ ի տարբերություն վարչապետի, ԱԳ նախարարը իրավիճակը գնահատում է առավել ռիսկային, ինչով պայմանավորված էլ խոսում է ուժի և ուժի սպառնալիքի կիրառման բացառման անհրաժեշտության մասին:
Իհարկե, գրեթե զրոյական լարվածության մասին խոսող Նիկոլ Փաշինյանն էլ հայտարարել էր, որ ժամանակակից աշխարհում իրավիճակը կարող է փոխվել օրերի և անգամ ժամերի ընթացքում: Մյուս կարևոր հարցն այն է, թե ի՞նչ արձագանք կա այդ հարցում այն կողմերից, որոնց առաջ Երևանը բարձրաձայնում է խնդիրը: Ի՞նչ են պատասխանում Հայաստանին: Սա պարզ չէ: Գրանադայում ընդունված քառակողմ հայտարարության երեք մասնակիցներն օրինակ՝ ԵՄ, Ֆրանսիա, Գերմանիա, հայտնում են տարածքային ամբողջությանն ու ինքնիշխանությանը իրենց աջակցությունը: Բայց աջակցությունը երաշխավորման հոմանիշը չէ: Մինչդեռ Հայաստանի ԱԳ նախարարը ԵՄ հատուկ ներկայացուցչի, Կովկասի հարցերով ԱՄՆ գլխավոր բանակցողի հետ հանդիպումներում խոսում է «բացառման անհրաժեշտության» մասին: Արդյո՞ք դա Երևանի պայմանն է Բրյուսելից առաջ, թե՞ Երևանին ներկայացվում են պայմաններ, որոնց «հակընդդեմ հայցը» ներկայացնում է Երևանը:
