Հուլիսի 31-ի ուշ գիշերը Եվրոպան հայտնվել էր իր տարածքում նոր պատերազմից «հինգ րոպե պակաս» իրավիճակում: Ծայրահեղ լարվել էր իրավիճակը Կոսովոյի և Սերբիայի սահմանին, ընդհուպ եղավ Սերբիայի նախագահի ուղերձ, որտեղ նա խոսում էր Կոսովոյի հարձակման պլամավորման մասին և հայտարարում, որ Սերբիան կհաղթի: Իրավիճակը լիցքաթափվել է Կոսովոյում անվտանգությունն ու խաղաղությունն ապահովող ՆԱՏՕ զորախմբի հայտարարությունից հետո:
Զորախումբը հայտարարել էր, որ անհապաղ կմիջամտի՝ ռազմական գործողությունների պարագայում: Միաժամանակ, թերևս ոչ առանց ՆԱՏՕ ազդեցության՝ Կոսովոյի իշխանությունը հայտարարեց հետքայլի մասին, այն որոշումից, որն էլ դարձել էր լարման պատճառ: Մինչ այդ, Պրիշիտինան որոշել էր, որ օգոստոսի 1-ից չեղարկվելու է Կոսովոյի սերբական բնակչության համար Սերբիայի անձնագրերի և մեքենաների սերբական համարանիշների գործածությունը: Դա էլ բերել էր սերբերի խիստ դժգոհության և անգամ «բարիկադավորման»: 2008 թվականին անկախություն հռչակած Կոսովոն ճանաչված է մասնակի: Այդ ճանաչման ուժը իհարկե այն է, որ ճանաչող երկրների շարքում է Միացյալ Նահանգները: Միևնույն ժամանակ, Կոսովոյի հյուսիսի սերբական շրրջանները գործնականում չեն ենթարկվում Կոսովոյի իշխանությանը: Սերբիան չի ճանաչել Կոսովոյի անկախությունը և սերբական սահմանադրության համաձայն այն Սեբիայի մաս է:
Միաժամանակ, եղել է երկխոսություն Պրիշտինայի և Բելգրադի միջև, որից առավել ակնառու շփումները թերևս դոնալդ Թրամփի նախագահության ընթացքում Վաշինգտոնում տեղի ունեցած բանակցությունն ու փաստաթղթի ստորագրումն էր: Փաստաթուղթ, որը սակայն Սերբիայի և Կոսովոյի միջև չէր, այլ Սերբիայի ու ԱՄՆ, և ԱՄՆ ու Կոսովոյի, այսպես ասած երկկողմ մեխանիզմով, և վերաբերում էր տնտեսական գործակցության հարցերի: Դա 2020 թվականի սեպտեմբերի սկզբին էր, երբ շաբաթներ անց սկսվեց Արցախի դեմ պատերազմն ու դրա միջոցով Կովկասում ստատուս-քվոյի փոփոխությունը՝ միջազգային գրեթե համատարած լռության ներքո: Այժմ արդյո՞ք «արթնանում» է բալկանյան առաջին պատերազմից հետո ստատուս-քվոյի փոփոխության կամ վերանայման հարց: Կոսովոն չեն ճանաչել այնպիսի երկրներ, ինչպիսիք Ռուսաստանը, Հնդկաստանը, Չինաստանը, Իրանը, Ուկրաինան, Ռումինիան, Իսպանիան, Արգենտինան, Բրազիլիան, Վրաստանը, Հայաստանը, Ադրբեջանը: Չճանաչողներից յուրաքանչյուրն իհարկե ունի իր ուրույն պատճառը կամ մոտիվը: Լարված գիշերվա ընթացքում Պրիշտինան հայտարարել է որոշումը մեկ ամսով հետաձգելու մասին: Այդ որոշումը թերևս որոշակի դիվանագիտական ջանքի արդյունք է: Կոսովոյի իշխանության հետ գիշերը բանակցել է ԱՄՆ դեսպանը: Կոսովոյի և Սերբիայի արտգործնախարարների հետ խոսել է անգամ Թուրքիայի արտգործնախարար Չավուշօղլուն: Եվրամիության արտաքին հարաբերությունների հանձնակատար Բոևելը ողջունել է որոշումը մեկ ամսով հետաձգելու Պրիշտինայի քայլը: Եվրոպայի տարածքում նոր պատերազմի, փաստացի բալկանյան երկրորդ պատերազմի բռնկումը կանխարգելվե՞լ է հիմնավորապես, թե՞ պարզապես հետաձգվել: Անկասկած է, որ հարցը կա և դրա պատասխանը կախված է լինելու ամենևին ոչ Պրիշտինայից կամ Բելգրադից, այլ թերևս այն մեծ աշխարհաքաղաքական խաղի ընթացքից, որ ծավալվում է ուկրաինական պատերազմական «թատերաբեմի» առանցքի շուրջ:
