Լուսանկարը՝ SputnikArmenia-ի
Պատերազմի մեջ գտնվող պետության հարավի հետ՝ ռազմավարական նշանակության, աշխարհաքաղաքական նշանակության հարավի հետ կապը ավելի քան քառորդ դար եղել է մեկ ճանապարհի հույսին: Բանն այն է, որ մյուս հնարավոր ճանապարհները պարզապես անցել են գոտիով, որը ցանկացած պահի կարող էր դառնալ ռազմական թեժ գործողությունների թատերաբեմ, ինչպես նաև եղել է բանակցության առարկա և ըստ էության Հայաստանի քաղաքական ղեկավարությունը ճանաչել է այդ առարկայի հանդեպ Ադրբեջանի իրավունքը, ընդ որում մինչ այն սահման, որտեղով արդեն անցնում է հարավի հետ կապող դե ֆակտո միակ ճանապարհը: Տարիներ շարունակ Հայաստանում որևէ մեկը չի մտածել Սյունիքը կոմունիկացիոն այնպիսի հանգույցներով ապահովելու մասին, որոնք Հայաստանի հանրապետությանը կտային այդ գոտում ռազմավարական ճկունության, ռազմա-քաղաքական ճկունության հնարավորություն: Մեղադրա՞նք է դա նախորդ կառավարող համակարգի հասցեին: Իհարկե մեղադրանք է: Նշանակու՞մ է, որ ներկայիս քաղաքական ղեկավարությունը չունի պատասխանատվություն այժմ տեղի ունեցողի համար: Իհարկե չի նշանակում:
Իհարկե այսօր կատարվողի համար պատասխանատվության թիվ մեկ սուբյեկտը այսօր կառավարող մեծամասնությունն է: Դա աքսիոմա է, որից շեղումը ընդհանրապես վտանգավոր է որևէ պարագայում հասարակական զարգացման տեսանկյունից, այլապես ցանկացած իշխանություն կարող է իր օրվա պատասխանատվությունը բարդել երեկվա իշխանության վրա: Բայց, այդ աքսիոմատիկ, սկզբունքային ելակետերից դուրս, հանրությունն իրավիճակը պետք է գնահատի նաև եղած գործոնների և իրողությունների համատեքստում: Եվ այդ պարագայում պարզ է դառնում, որ Հայաստանն այսօր խոշոր հաշվով վճարում է երեկ թույլ տված ռազմավարական բացթողումների, իսկ շատ դեպքերում թերևս հանցավոր բացթողումների համար: Որովհետև, երբ համեմատվում է, թե երեկ կառավարած «էլիտան» ինչպիսի բծախնդրությամբ, ինչպիսի պատասխանատվությամբ և թոռից-թոռ սերնդային ապահովությամբ է կառուցել իր անձնական, ընտանեկան կյանքն ու բարեկեցության ենթակառուցվածքային բազան, ու ինչպիսի աննտարբերությամբ է վերաբերել պետական խնդիրներին, ապա դժվար է այդ իրողությանը տալ ավելի մեղմ գնահատական, քան հանցանքը պետության հանդեպ: Ըստ այդմ, պետք է օրվա իշխանության պատասխանատվությունը չբացառի երեկվա իշխանության պատասխանատվության շեշտադրումը, որպեսզի ոչ միայն հասկանալի լինի պետական անվտանգության խնդիրների կուտակման շղթայական տրամաբանությունը, որպեսզի ոչ միայն որոշ ուժեր չօգտվեն այսօրվա իշխանության պատասխանատվության հանգամանքից և խուսանավեն երեկվա պատասխանատվությունից, այլ նաև ներկայի ու ապագայի որևէ իշխանություն լինի վստահ, որ դառնալով անցյալ, բոլորովին չի կարողանալու խուսանավել իր պատասխանատվությունից և բարդել այն ամեն օրվա իշխանության վրա: Հետևաբար, իշխանությունը չի լինում նախկին, քանի դեռ չի սպառել իր պատասխանատվության վերաբերյալ հանրության բոլոր հարցադրումները, և առավել ևս, քանի դեռ հանրությունն ու պետությունը վճարում են նաև այդ պատասխանատվության դաշտում թույլ տրված առանցքային ու վտանգավոր բացթողումների գինը:
