Արցախի խորհրդարանի խմբակցությունները հայտարարություն են տարածել, որով անընդունելի են համարում հասարակության մեջ թշնամանքի տարածումն ու նաև ասում են. «Հատկապես վտանգավոր են այն հայտարարությունները, որոնք կարող են սեպ խրել Արցախի և Հայաստանի քաղաքացիների միջև»: Ամբողջ հարցն այն է, որ այդ սեպ խրելու վտանգ պարունակող հայտարարության հեղինակներից են նաև Արցախի խորհրդարանի որոշ պատգամավորներ, որոնք ներկայացնում են Արդարություն անունը կրող կուսակցությունը: Այդ կուսակցությունը խորհրդարանի ընտրությանն առաջնորդում էր Վիտալի Բալասանյանը, որը սակայն հիմա փորձում է այսպես ասած տարածություն պահել, հաշվի առնելով իր կարգավիճակը՝ Արցախի ԱԽ քարտուղար: Բայց, չի կարող գործիչը, որ կուսակցությանն առաջնորդում էր խորհրդարան, ընտրությունից հետո չունենալ այդ կուսակցության վարքագծի հանդեպ որևէ պատասխանատվություն: Այդպիսով, Արրցախի խորհրդարանի հայտարարությունը գործնական հուն տեղափոխելու համար առաջին հերթին թերևս պետք է հանրությանը ներկայանալ սեփական օրինակով, բացառելով Հայաստան-Արցախ սեպ խրող որևէ հայտարարություն: Միաժամանակ ակնառու է նաև, որ դրանով զբաղված են Արցախի նախկին բարձրաստիճան որոշ պաշտոնյաներ, որոնք չափազանց վատ բառամթերքով վերաբերմունք ու գնահատական են արտահայտում Հայաստանի քաղաքացիների կատարած ընտրությանը, փորձելով Արցախից քաղաքական «թիկունքային» աջակցություն ապահովել Հայաստանի նախկին կառավարող համակարգը ներկայացնող իրենց գործընկերների համար: Այստեղից էլ իհարկե այդ շրջանակներն իրենց հերթին «յուղ են լցնում կրակին», տարածելով Արցախի վերաբերյալ կեղծ տեղեկություններ, օրինակ իբրև թե արցախցիների հեռախոսահամարներին ադրբեջանցիների զանգերի և բնակարանները վաճառելու առաջարկների մասին:
Այդ ամենը սակայն՝ Հայաստան-Արցախ բաժանարար գծերի վրա քաղաքական խաղերը, ոչ միայն նոր չեն, այլ ունեն բավականին հին արմատներ: Հայաստանում իշխանության եկած ծագումով արցախցի բարձրաստիճան պաշտոնյաները հանրությունից իշխանություն ու ռեսուրս յուրացնելու քաղաքականությունը փորձեցին քողարկել զանազան տեխնոլոգիաներով, այդ թվում և այն, որ արցախցիներին փորձեցին ներշնչել, թե Հայաստանում իրենց հանդեպ բացասական վերաբերմունք կա ոչ թե այն պատճառով, որ ընտրություն են կեղծում և պետությունը փոխարինում կոռուպցիայով, այլ որովհետև իրենց «օտար» են ընկալում, հայաստանցի չեն ընկալում, այլ ընկալում են արցախցի: Այդ վտանգավոր քարոզչությունն իրականացվում էր իհարկե ոչ պաշտոնապես, տարաբնույթ «էմիսարների» միջոցով, որոնք իրենց գործին են նաև այժմ, փորձելով արցախցիներին հակադրել Հայաստանի հանրապետության ավելի քան 650 հազար այն քաղաքացիներին, որոնք թույլ չեն տվել նախկին համակարգի վերադարձ և ձայն են տվել Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորած ուժին: Անել դա, հակադրել արցախցիներին ու ՀՀ այդ քաղաքացիներին, նշանակում է ոչ թե սեպ խրել Հայաստան-Արցախ տիրույթում, այլ ուղղակի քանդել Հայաստանն էլ, Արցախն էլ:
