Հայաստանի արտգործնախարար Էդվարդ Նալբանդյանը յուրօրինակ փոքր վոյաժ է իրականացրել Մաքսային միության երկրներում, ավելի շուտ երկրների, այսպես ասած, երկու-երրորդում՝ Բելառուսում և Ռուսաստանում: Նալբանդյանը ապրիլի 19-ին Ռուսաստանում Լավրովի հետ է հանդիպել, իսկ հետո էլ մեկնել է Մինսկ և հանդիպել Բելառուսի արտգործնախարարին և Լուկաշենկոյին: Հետաքրքրական է այն, որ Նալբանդյանին հրավիրել էին Բելառուսից և չի բացառվում, որ այնտեղ մեկնելուց առաջ նա Լավրովից ցուցումներ է ստացել, թե ինչ պետք է ասել Մինսկում:
Սակայն կար մի բան, որ արժանապատիվ երկրի արտաքին գործերի արժանապատիվ նախարարը պետք է ասեր հենց Լավրովին: Այդ նախարարը պետք է Լավրովին ասեր, որ մի քիչ ձգեին Հայաստանում Ռուսաստանի դեսպան Իվան Վոլինկինի լեզուն, որը օրեր առաջ Երևանում հայտարարել էր, որ եթե տեսնեն Հայաստանի ներքին գործերին միջամտություն, ապա կմիջամտեն և թույլ չեն տա նման բան:
Այսինքն` Հայաստանում ՌԴ դեսպանն իրեն իրավունք է վերապահում ասելու, որ Ռուսաստանը կորոշի՝ Հայաստանի ներքին գործերին միջամտում են, թե ոչ, և ըստ այդմ` ինքն էլ կմիջամտի: Այսինքն` սա ոչ այլ ինչ է, քան հայտարարություն, որ Ռուսաստանը Հայաստանում էլ ցանկացած պահի ռազմական օպերացիա կիրականացնի, եթե հարկ համարի, և Հայաստանի իշխանությունների կարծիքը նրան չի հետաքրքրում:
Եվ ահա, նման հայտարարություններից հետո, Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարարին հանդիպելու Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարը միայն մի պատճառ կարող էր ունենալ՝ ասել, որ ձգեն դեսպանի լեզուն, և որ նա այլևս իրեն թույլ չտա Հայաստանի ինքնիշխանությունն ու արժանապատվությունը ոտնահարող հայտարարություններ անել: Սակայն որևէ տեղեկություն չկա, որ Նալբանդյանը Լավրովին նման բան ասած լիներ:
Հայաստանի ԱԳՆ-ն ընդհանրապես որևէ ծպտուն իսկ չի հանել այս կապակցությամբ, որևէ մեկնաբանություն իսկ չի հնչեցրել: Սակայն այս ամենը, ցավոք սրտի, այլևս վաղուց զարմանալի չէ, և մենք ընդամենը հերթական անգամ արձանագրում ենք փաստը` ընդամենը հաստատելով դրանով, որ Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարը եթե Մոսկվա գնում է, ապա բացառապես ցուցումներ ստանալու: Այլ բան հնարավոր չէ պատկերացնել, եթե գնալուց չի ասվում այն, ինչի համար անհրաժեշտ էր գնալ:
Եվ սա էլ իր հերթին նշանակում է, որ ըստ էության Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարի այցերը այլևս որևէ կապ չունեն Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիների և նրանց շահերի հետ: Եվ հետևաբար` հարց է բարձրանում, թե ինչո՞ւ է Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարը գործուղումների մեկնում Հայաստանի պետական միջոցների, այսինքն` Հայաստանի քաղաքացիների վճարած գումարների հաշվին: Նա պետք է գործուղումների մեկնի այն երկրի հաշվին, որի շահերն է պաշտպանում: Տվյալ դեպքում՝ Ռուսաստանի:
