Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանում Ռաֆիկ Մելքոնյանի նախագահությամբ ավարտվել է Գառնիկ Խոջայանի գործի դատական քննությունը:
Տավուշի մարզի Աչաջուր գյուղի 47-ամյա Գառնիկ Խոջայանը մեղադրվում էր հարազատ եղբորը փայտե աթոռի բազմաթիվ հարվածներով դիտավորյալ սպանելու համար:
Համաձայն դատական ակտի՝ Գառնիկ Խոջայանը դատարանում իրեն մեղավոր է ճանաչել մասնակիորեն:
Նա հայտնել է, թե զբաղվել է օրավարձու բանվորությամբ:
2013 թվականի օգոստոսի 20-ի առավոտյան համագյուղացիներ Վիտյայի և Ազատի հետ գնացել է անտառ՝ վերջինիս տան համար փայտ բերելու:
Կեսօրին ընդմիջում են արել, մի քանի բաժակ օղի է խմել:
Ժամը 22-ին վերադարձել են գյուղ: Փայտը բեռնաթափել են, հաց են կերել, ինքը դարձյալ մի քանի բաժակ օղի է խմել:
Գնացել է տուն: Կեսգիշերին տուն է հասել: Ինքը բնակվում էր տարեց մոր՝ Փառանձեմի ու հիմա արդեն հանգուցյալ եղբոր հետ:
Տանը վիճել է եղբոր հետ՝ հանդիմանելով, որ նա չի աշխատում: Ասել է. «Ինչո՞ւ պիտի ես աշխատեմ ու քեզ պահեմ»:
Վիճաբանության ընթացքում ննջասենյակում եղած փոքրիկ փայտե աթոռով սկսել է հարվածել եղբոր գլխին:
Աթոռը ջարդվելուց հետո նույն աթոռի ջարդված ոտքով է հարվածել: Այնքան է խփել, որ եղբայրը մահացել է:
Այդ ամբողջ ժամանակ մայրը վախեցած, անկողնում կուչ եկած է եղել նույն ննջասենյակում: Մայրը տեսել է, թե ինչպես է իր մի տղան սպանում մյուս տղային…
Հարությունին սպանելուց հետո Գառնիկը մորը փակել է մյուս ննջարանում, սպառնացել է, որ կատարվածի մասին որևէ մեկին չհայտնի:
Եղբոր դին Գառնիկը փաթաթել է ծածկոցով:
Իրենց այգում գտնվող հոնի ծառի տակ փոս է փորել, այնտեղ թաղել եղբորը:
Հոգ է տարել նաև ջարդված աթոռի համար. աթոռի կտորտանքը չի թաղել, չի ոչնչացրել, միգուցե՝ ափսոսել է ու դրել է տան առաջին հարկի նկուղային սենյակում: Կատարվածի մասին ոչ ոքի չի ասել:
Սպանությունը ջրի երես է դուրս եկել ու սպանության փաստով քրեական գործ է հարուցվել համարյա մեկ ամիս անց՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 17-ին, իսկ սեպտեմբերի 20-ին Գառնիկ Խոջայանը ներգրավվել է որպես մեղադրյալ:
Տուժողի իրավահաջորդ է ճանաչվել եղբայրների մայրը՝ տարեց Փառանձեմը:
Նա հայտնել է, որ դեպքի օրը, կեսգիշերին իր որդի Հարությունի հետ եղել է իրենց տանը: Ինքը պառկած է եղել ննջարանում:
Մյուս որդին՝ Գառնիկը, հարբած տուն է եկել, վիճաբանել եղբոր հետ…
Եղբոր սպանությունից հետո Գառիկն իրեն փակել է հարևան սենյակում ու վախեցրել է, թե որևէ մեկին պատմելու դեպքում իրեն կսպանի:
Երբ առավոտյան սենյակից դուրս է եկել, տեսել է, որ Հարությունի դիակը չկա: Գառնիկին հարցրել է, թե ո՞ւր է տարել դիակը, նա էլ պատասխանել է, թե թաղել է այգում, բայց տեղը հստակ չի ասել:
Մայրը տեսել է, որ ջարդված աթոռի կտորները նկուղում են: Կատարվածի մասին նա վախից ոչ ոքի չի ասել:
Ինչպե՞ս են մայրուտղա լուռ ապրել մեկ ամիս՝ իմանալով, թե ինչ է եղել, իմանալով, որ իրենց հարազատը շորի մեջ փաթաթած՝ թաղված է իրենց այգում…
Երբ սպանությունը բացահայտվել է, աթոռի կտորները ճանաչվել են իրեղեն ապացույց ու կցվել են քրեական գործին: Հոնի ծառի տակ թաղված դիակը դուրս է բերվել, ենթարկվել փորձաքննության:
Դիակի դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացությամբ՝ մահը վրա է հասել ուղեղի կենսական կարևոր ֆունկցիաների սուր խանգարումից, որը պայմանավորված է եղել գլխի ճակատագագաթային շրջանում գանգուղեղային փակ, բութ վնասվածքներով:
Ընդհանուր իրավասության դատարանը Գառնիկ Խոջայանին մեղավոր է ճանաչել եղբոր դիտավորյալ սպանության համար՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 104 հոդվածի 1-ին մասով, և դատապարտել է 9 տարի ազատազրկման: Պատժի սկիզբը՝ 2013 թվականի սեպտեմբերի 17-ից:
