«Չուրախանաք, հլը շարունակելու ենք աշխատել նույն տեմպով, տեմպերը չգցեք»,- կառավարության նիստում հայտարարել է վարչապետ Կարեն Կարապետյանը: Առաջին հայացքից սովորական այդ հայտարարությունը, այդուհանդերձ, պարունակում է բավականին ուշագրավ նրբերանգներ՝ ապրիլյան զարգացումների ֆոնին և մասնավորապես «հլը»-ի պայմաններում:
Կարեն Կարապետյանի կառավարությունն ապրիլի 9-ին պետք է հրաժարական ներկայացնի, ինչը պայմանավորված է Սահմանադրության պահանջով՝ Սերժ Սարգսյանը թողնում է նախագահի պաշտոնը, և այն ստանձնում է Արմեն Սարգսյանը: Բայց Հայաստանն անցնում է կառավարման նոր մոդելի, և այդ մոդելով՝ թիվ մեկ պաշտոնյան ըստ էության դառնում է վարչապետը, կառավարության ղեկավարը, որը պետք է ընտրվի խորհրդարանում ապրիլի 17-ին: Այդ մեկ շաբաթվա ընթացքում Կարեն Կարապետյանը կմնա, բայց որպես ժամանակավոր կառավարության վարչապետի պաշտոնակատար՝ ժամանակավոր պաշտոնակատար նախարարներով: Ապրիլի 17-ից հետո Կարեն Կարապետյանի մնալու հարցը կարծես թե այլևս հանված է օրակարգից, և նա տեղը զիջելու է Սերժ Սարգսյանին, իսկ ինքը կարող է դառնալ առաջին փոխվարչապետ:
Ահա այս զարգացումների ֆոնին հետաքրքիր է, որ Կարապետյանը նախարարներին հորդորում է «հլը» չուրախանալ և պահել տեմպը: Ստացվում է հլը, այսինքն՝ դեռ պահել տեմպը: Բազմիմաստ «դեռ» է: Այսինքն՝ Կարեն Կարապետյանն ուզում է ասել, թե «դեռ» ամեն ինչ վերջացած չէ՞: Դե հասկանալի է, որ Հայաստանի պարագայում մեկ գիշերն իսկ բավական է առավոտյան լրիվ նոր իրավիճակում՝ նախորդ երեկոյից տրամագծորեն տարբեր իրավիճակում հայտնվելու համար, իսկ այս դեպքում կա, այսպես ասած, բավականին հարաբերական մի ամբողջ շաբաթ: Թե՞ Կարեն Կարապետյանը ակնարկում է, որ պետք է շարունակել աշխատանքը, որովհետև կառավարության պատասխանատուն դեռ ինքն է, իսկ ահա երբ Սարգսյանը դառնա, նախարարները արդեն կարող են ուրախանալ և աշխատել՝ ինչպես կուզեն, թող Սերժ Սարգսյանը մտածի: Այս շերտն իրականում պարունակում է բավականին լուրջ ենթատեքստ՝ անկախ Կարեն Կարապետյանի հայտարարություններում կատակի կամ ճշմարտության չափաբաժնից:
Բանն այն է, որ վարչապետի նշանակումը, ինչպես բազմաթիվ անգամ առիթներ ենք ունեցել գրելու, ամենևին չի նշանակում ներիշխանական մրցակցության, շահերի բախման և դիրքային պայքարի ավարտ: Այդ պայքարը շարունակվելու է, և այդ իմաստով վարչապետից պակաս կարևոր չէ այն, թե ինչպիսին է լինելու կառավարության կազմը, որ նախարարներն են լինելու վարչապետինը, և որոնք են լինելու, ասենք, առաջին փոխվարչապետինը: Սրանք հարցեր են, որոնց պատասխանները նշմարվելու են ժամանակի, զարգացումների ընթացքում:
Ըստ այդմ՝ մեծ հավանականությամբ հնարավոր է եզրակացնել, որ նոր կառավարությունում դիրքային պայքարը իշխանության համար ոչ միայն չի ավարտվելու, այլև կարող է ստանալ առավել կոշտ բնույթ՝ ընդհուպ նաև ներքին սաբոտաժային գործողություններ: Ահա այդ տեսանկյունից է, որ «դեռ նույն ինտենսիվությամբ աշխատելու» Կարապետյանի ակնարկը ենթագիտակցորեն կարող է լինել կառավարությունում դիրքային պայքարի առնչությամբ կամա թե ակամա արտահայտված տրամադրություն:
Ի վերջո, կառավարության նիստերը դռնփակ անցկացնելու մասին որոշումը թերևս միամտություն է պայմանավորել նրանով, որ Սերժ Սարգսյանը չի ցանկանում, այսպես ասած, վարել բաց նիստեր: Շաբաթը մեկ անգամ 30 րոպե նիստ վարելը Սերժ Սարգսյանի համար որևէ խնդիր չէ, և ամբողջ հարցն այն է, թե հատկապես ինչո՞ւ չի ցանկանում: Որովհետև կառավարության նիստերը այլևս վերածվելու են իշխանության ներքին դիմակայության հարթակների, որովհետև առանց այդպիսի հարթակի իշխանությունը կարող է ուղղակի ընկնել ստվերային, անդրկուլիսային քայքայիչ պայքարի հորձանուտ՝ կորցնելով իրավիճակի կառավարման թելը:
Կառավարության նիստերը դառնալու են հարաբերությունների բաց պարզաբանման հարթակ՝ համակարգի ներսում բաց, և ըստ այդմ էլ՝ փակվում են «կողմնակի անձանց» համար: Իսկ հասարակությունը Հայաստանում «կողմնակի անձ» է իշխանության համար:
