Տավուշի մարզի ընդհանուր իրավասության դատարանում Սամվել Մարդանյանի նախագահությամբ ավարտվել է Արկադի Չոբանյանի գործի դատավարությունը:
31-ամյա Արկադի Չոբանյանը ծառայել է որպես ուսումնական կենտրոնի զորային հրաձգարանի պետ, կոչումով՝ կրտսեր սերժանտ:
Դատարանը հաստատված է գնահատել, որ 2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ին, ժամը 22-ի սահմաններում Արկադի Չոբանյանը Դիլիջանի ուսումնական կենտրոնի ճաշարան է մտել, բարձրաձայն խոսելու և ծիծաղելու համար դիտողություն արել ճաշարանի հիմնական սրահում հավաքված սպաներին՝ պահանջելով ցածր խոսել և իրեն չխանգարել:
Այդ դիտողությունից հետո կոչումով նրանից բարձր սպաները՝ հիմնականում մայորներ, փորձել են կարգի հրավիրել կրտսեր սերժանտ Չոբանյանին, սակայն նա ընդդիմացել է, շարունակել վիճաբանությունը:
Արդյունքում նրա և մայոր Վրեժ Ղալեչյանի միջև քաշքշուկ է առաջացել: Միջամտել են մյուս սպաները, բաժանել Չոբանյանին ու Ղալեչյանին:
Երեք մայորներ Չոբանյանին ճաշարանի խոհանոցի միջով հանել են մասնաշենքի հետնամաս ու վերադարձել են ճաշարան:
Այդ ժամանակ Ղալեչյանը մենակ դուրս է եկել ճաշարանի հիմնական մուտքից ու քայլել դեպի զուգարան: Ճանապարհին նրան ընդառաջ է ելել Արկադի Չոբանյանը և դիտավորությամբ դանակով հարվածել իր նկատմամբ պետ հանդիսացող մայոր Վրեժ Ղալեչյանի որովայնի շրջանին՝ պատճառելով որովայնի առաջնային պատի ծակած-կտրած, թափանցող վերք՝ բարակ աղիների միջընդերքի վնասումով, ինչի արդյունքում զարգացել է 1-2 աստիճանի հիպովոլեմիկ շոկ:
Դատարանը այս արարքի համար Արկադի Չոբանյանին մեղավոր է ճանաչել ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին և 358 հոդվածի 1-ին մասերով:
Տուժողը դատարանում հայտնել է, թե Դիլիջանի ուսումնական կենտրոնում մասնակցել է զորամասերի, գումարտակների, դիվիզիոնների հրամանատարների ու տեղակալների հավաքներին:
Հոկտեմբերի 28-ի երեկոյան անվանականչից հետո, ժամը 22-ի սահմաններում մի խումբ սպաներով գնացել են ուսումնական կենտրոնի ճաշարան և խոհանոցի աշխատողներին խնդրել են իրենց համար սունկ տապակել: Մինչև սունկը կպատրաստվեր, սպաները ճաշարանի սրահում զրուցել, կատակներ են արել ու բարձր ծիծաղել: Խոսակցության ընթացքում չեն հայհոյել, անպարկեշտ բառեր չեն օգտագործել, մանավանդ որ խոհանոցում աշխատող կանայք կային:
Իրենց զրույցի ընթացքում ճաշարան է մտել սերժանտի տարբերանշանով մի երիտասարդ ու բարձր գոռացել իրենց վրա. «Ձեններդ կտրե՛ք, էդ ինչ բարձր եք խոսում»:
Ինքը նրան ասել է, թե պետք չէ նման տոնով խոսել իրենց հետ: Բայց երիտասարդը շարունակել է, այդ ժամանակ ինքը մոտեցել է նրան, բռնել է ձեռքից ու ասել է. «Ընգե՛ր ջան, գնա քո գործին»:
Երիտասարդն ավելի է զայրացել ու ասել է. «Արա՛, դու չես ասելու, թե ես ինչ անեմ»: Այս խոսքերից ինքը բարկացել է, բռնել նրա օձիքից ու փորձել է սաստել: Նա էլ իր համազգեստից է քաշել:
Միմյանց քաշքշել են: Մյուս սպաներն իրենց բաժանել են, մի քանիսը այդ երիտասարդին ուղեկցել են դեպի ճաշարանի հետնամուտքը, իսկ ինքը գլխավոր մուտքից դուրս է եկել, որ գնա զուգարան:
Ճանապարհին ինչ-որ մեկը իրեն հարված է հասցրել ու փախել: Ինքը որովայնի շրջանում տաքություն է զգացել, ձեռքով շոշափել ու տեսել, որ ձեռքն արյունոտվեց: Հասկացել է, որ իրեն դանակով են հարվածել: Գոռացել է մյուս սպաներին, որ իրեն խփել են:
Խփողը վազելով փախել է: Մյուս սպաները օգնության են հասել, զորամասի շտապօգնության մեքենայով իրեն անմիջապես տեղափոխել են Դիլիջանի հիվանդանոց: Այլևս ոչինչ չի հիշում: Հետագայում է իմացել, որ հարվածողը եղել է Արկադի Չոբանյանը, ով ռազմական ոստիկանություն է ներկայացել կամովին:
Տուժողը հայտնել է, թե Չոբանյանից պահանջ չունի և դատարանին խնդրել է նրա նկատմամբ մեղմ լինել:
Մյուս սպաների ցուցմունքները տուժողի ցուցմունքից համարյա չեն տարբերվել: Միայն երկխոսություններն են տարբեր բառերով վերարտադրվել, դրանից վիճաբանության բովանդակությունն առանձնապես չի փոխվել:
Որոշ սպաներ հիշատակել են, թե կրտսեր սերժանտին զգուշացրել են՝ տեղյա՞կ է, որ բարձրաստիճան սպաներ են կանգնած իր առաջ, ինչպե՞ս է իրեն թույլ տալիս այդ տոնով խոսել:
Իսկ Չոբանյանը պատասխանել է. «Դա ի՞նչ կապ ունի, մարդս մարդ ըլնի»: Եվ ասել է, որ բարձր խոսելով ու ծիծաղելով՝ սպաները խանգարում են իրեն:
Սպաների ցուցմունքով՝ ճաշարան մտած Արկադի Չոբանյանի ձեռքին գարեջրի շիշ է եղել, որը քաշքշոցի ընթացքում ընկել է գետնին ու ջարդվել, իսկ սերժանտն էլ, հնարավոր է, եղել է ալկոհոլի ազդեցության տակ:
Սպաներից մեկի ցուցմունքով՝ սերժանտին հետևյալ նկատողությունն է արվել. «Պարո՛ն կրտսեր սերժանտ, հլը մի հատ կողքերդ նայի, տես, թե ինչ կատեգորիայի մարդիկ են հավաքված»: Սերժանտն էլ պատասխանել է՝ մարդս մարդ ըլնի: Եվ վիրավորվել է՝ ասելով, թե իրավունք չունեն իրեն ասել՝ ինչ անի, ինքը լավ գիտի, թե ինչ անի:
Ամբաստանյալ Արկադի Չոբանյանը դատարանում իրեն մեղավոր չի ճանաչել: Նա հայտնել է, թե ճաշարան է մտել ու խնդրել, որ իր համար սուրճ եփեն, քանի որ հոգնած է եղել:
Ճաշարանի սրահում հավաքված են եղել յոթ-ութ անծանոթ անձինք, մի մասը՝ քաղաքացիական, մի մասը՝ զինվորական հագուստով: Ինքը նրանց չի ճանաչել, չի իմացել, որ բարձրաստիճան սպաներ են:
Նրանք «ցենզուրայից դուրս» անեկդոտներ են պատմել, բարձր ծիծաղել, ինչը տհաճ է եղել, առավել ևս, որ խոհանոցում կանայք են աշխատել: Ինքը նրանց դիտողություն է արել. «Ձեններդ կամացացրե՛ք, չեք տեսնո՞ւմ, որ հաճելի չէ»:
Նրանք էլ ասել են՝ գիտե՞ս, թե ում հետ ես այդ տոնով խոսում: Ինքը պատասխանել է, թե դա կապ չունի, մարդկային տեսակետից է ասում:
Ըստ Չոբանյանի՝ հավաքված սպաները իրեն ծեծել են, հարվածել են թիկունքից, ինքը չի տեսել, թե կոնկրետ ով է հարվածում: Պատռել են իր շորերը, քաշելով ճաշարանից դուրս են բերել՝ իր հասցեին անվայել արտահայտություններ անելով: Դրսում էլ են հարվածել իրեն: Ինքը փորձել է պաշտպանվել, հանել է ծալովի դանակը, որ գրպանում պահում էր կենցաղային նպատակներով: Հարվածել է Վրեժ Ղալեչյանին: Ապա խոտերի մեջ է նետել դանակը ու հեռացել:
Չոբանյանն ընդունել է, որ հանցանք է գործել, բայց նշել է, թե դա արել է պաշտպանվելու նպատակով, քանի որ իր վրա հարձակվել էին ու ծեծում էին մի քանի հոգով:
Արկադի Չոբանյանի վարկածով ցուցմունք է տվել միայն մի հոգի՝ խոհարար Քրիստինեն:
Դատարանը գործով ձեռք բերված ապացույցների համակցությամբ եզրակացրել է, որ Արկադի Չոբանյանը իր ցուցմունքներով նպատակ է հետապնդել խուսափելու քրեական պատասխանատվությունից և պատժից, նա պաշտպանության վիճակում չի եղել, այլ ճաշարանի հետնամուտքից դուրս բերվելուց հետո մոտեցել է գլխավոր մուտքին, դանակով անսպասելի հարվածել դեպի զուգարան գնացող տուժողին: Դատարանի գնահատմամբ՝ վկա Քրիստինեն իր ցուցմունքներով փորձել է ինչ-որ կերպ մեղմել ամբաստանյալի վիճակը:
Հաստատված գնահատելով Արկադի Չոբանյանին մեղսագրված արարքները՝ ընդհանուր իրավասության դատարանը նրան դատապարտել է 3 տարի 6 ամիս ազատազրկման:
Պատժի սկիզբը՝ 2012 թվականի հոկտեմբերի 29-ից:








































