1956թ. այս օրը Երևանում մահացել է հայագետ, ակադեմիկոս Գրիգոր Ղափանցյանը:
Ծնվել է 1887թ. փետրվարի 17-ին Աշտարակում: Բարձրագույն կրթությունն ստացել է Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանում, ավարտել է արևելյան լեզուների ֆակուլտետը, աշակերտել է Նիկողայոս Մառին։
Զբաղվել է գիտամանկավարժական գործունեությամբ նախ` Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանում, ապա ԵՊՀ-ում (1921-ից)։ Եղել է ընդհանուր լեզվաբանության ամբիոնի վարիչ, ՀԽՍՀ ԳԱ լեզվի ինստիտուտի տնօրեն (1950-1956)։ 1930-ին ստացել է պրոֆեսորի կոչում, 1942-ին` գիտության վաստակավոր գործչի կոչում, ՀԽՍՀ ԳԱ հիմնադիր անդամներից է, եղել է նրա հասարակագիտական բաժանմունքի ակադեմիկոս քարտուղար, ունեցել է պատմաբանասիրական հետաքրքրություններ։
Հայերենի ծագման և ցեղակցության վերաբերյալ զարգացրել է այն տեսությունը, թե նրա մեջ առկա է երկու շերտ` հնդեվրոպական և տեղական, ընդ որում՝ հիմնականը տեղական շերտն է։ Տեղական ասելով նա հասկանում էր փոքրասիական և կովկասյան այն լեզվանստվածքը, որն անվանի հայագետի կարծիքով, խորը արմատներ ունի հայերենում։
Իր մենագրություններում և բազմաթիվ հոդվածներում ուշագրավ դիտողություններ է արել տեսական լեզվաբանության, հայերենի զարգացման պատմության, հայ ժողովրդի կազմավորման ակունքների, նրա հնագույն լեզվաէթնիկական առնչությունների վերաբերյալ։
