Հայաստանը Եվրասիական տնտեսական միության անդամ է: Շարքային քաղաքացուն սա ըստ էության ոչինչ չի ասում, որովհետև այդ քաղաքացուն ըստ էության ոչինչ էլ չասացին անդամության որոշումը կայացնելու ընթացքում: Ոչ ոք հղում չարեց, թե ինչ է ուզում այդ քաղաքացին, ոչ ոք չհարցրեց նրան, չփորձեց համոզել, տարհամոզել: Սակայն այդ որոշման դառը պտուղները պետք է առաջին հերթին քաղաքացիները ճաշակեն՝ տնտեսական տխուր հեռանկարների տեսքով: Տխուր, որովհետև ակնհայտ է, որ 2016-ին չեն երևում ռուսական տնտեսության անկումը դադարեցնելու հեռանկարները, և ուրեմն դրա հետևից Հայաստանի տնտեսության անկումը դառնում է անխուսափելի: Ըստ որում, տեղի է ունենում հետաքրքրական մի բան:
Հայաստանում իշխանությունները և նրանց որոշմանը այս կամ այն կերպ աջակցածները շարունակում են հասարակության առաջ արդարացնել իրենց գործողությունները՝ փորձելով, այսպես ասած, փաստարկներ բերել ԵՏՄ օգտին: Եվ սա այն դեպքում, որ եթե կայացրել էին, այսպես ասած, լավ, ճիշտ որոշում, ապա պետք է նման արդարացման փորձերի փոխարեն այսօր ըստ էության ներկայացվեին արդեն ելքեր, տնտեսական հնարավորությունների մասին բանաձևեր, մեխանիզմներ, որոնք Հայաստանը դուրս կբերեն տնտեսական փոսից: Սակայն նման բաներ չկան: Ոչ ոք ոչինչ չգիտի, որովհետև եթե քաղաքացիները իշխանությունների որոշումներից են անտեղյակ, իշխանություններն էլ անտեղյակ են Եվրասիական միությունից: Նրանք չգիտեն՝ ինչ է լինելու, որովհետև ամեն ինչ կախված է Ռուսաստանից, Բելառուսից, Ղազախստանից, նրանց միջև հարաբերություններից, նրանց հետ Արևմուտքի հարաբերություններից: Եվ սա թույլ չի տալիս քիչ թե շատ հստակ տնտեսական կանխատեսումներ անել ԵՏՄ-ում Հայաստանի անդամության նոր կարգավիճակի կապակցությամբ:
Այս տեսանկյունից նոր տարում մի բան պարզ է՝ տնտեսության վիճակը չափազանց ծանր ու լարված է լինելու, և հանգուցալուծումները կարող են ընթանալ երկու ուղղություններով՝ կա՛մ իշխանությունները իրավիճակը փոխելու համար կգնան համակարգային բարեփոխումների, այս անգամ իսկապես կգնան, ոչ թե միայն խոսքերով, կա՛մ կգնան, այսպես ասած, ընդդիմադիրների հետ ստվերային պայմանավորվածությունների, որի նպատակը կլինի հասարակության գոլորշին բաց թողնելը, բողոքական զանգվածին կառավարելը, բնականաբար՝ այս ամենի շուրջ ներիշխանական շրջանակներում նորովի պայմանավորվելը:
Սա, իհարկե, զուտ համակարգի համար կմեղմի վիճակը, սակայն երկրի տեսանկյունից այն կդառնա էլ ավելի ծանր, որովհետև կայունությունն ըստ էության կապահովվի տնտեսության ռեսուրսների հաշվին:
Հայաստանի տնտեսության խնդիրները միշտ էլ եղել են առաջին հերթին այստեղ՝ այդ ռեսուրսները ծառայել են ոչ թե տնտեսությանը, այլ քաղաքականությանը, դրանք ոչ թե տնտեսական վերարտադրման հիմքում են դրվել, այլ քաղաքական վերարտադրության: Արդյունքում տնտեսության պատերը արտաքինից մնալով՝ ներսի պարունակությունը անընդհատ դատարկվել է՝ նաև տնտեսական ռեսուրսներով վերարտադրված քաղաքականության ակնհայտորեն սխալ որոշումների արդյունքում:
Մեղմ ասած՝ մեծ է հավանականությունն այն բանի, որ այս իրավիճակը Հայաստանում կպահպանվի նաև 2016 թվականին, ինչը նշանակում է, որ ընթացիկ տարում ընդամենը կքերվեն տնտեսության պատերը՝ մոտեցնելով այն ժամանակը, երբ Հայաստանին պարզապես հարկ կլինի մտածել արդեն ոչ թե տնտեսությունը փրկելու, այլ զրոյից տնտեսություն կառուցելու մասին:
