Օրվա քաղաքական հիթն անկասկած Ռոբերտ Քոչարյանի հերթական հարցազրույցն է, որտեղ նա անդրադառնում է Հայաստանի ներքին քաղաքական ու տնտեսական վիճակին: Տնտեսական իմաստով Քոչարյանն իր ամպլուայի մեջ է, և ինչպես սպասվում էր, նա մտահոգիչ է համարում Հայաստանի տնտեսության ներկայիս վիճակը:
Սակայն այստեղ մի հատկանշական բան կա: Ռոբերտ Քոչարյանը ոչ թե տնտեսական քաղաքականությունը ենթարկում է քննադատության, ինչն անում էր նախկինում, այլ ուղղակի մտահոգություն է հայտնում վիճակի և միտումների կապակցությամբ:
Այստեղ շեշտադրումների նկատելի մեղմացում կա, ինչն, իհարկե, ամենևին չի նշանակում, որ առկա է կոնյունկտուրային խորը համատեքստ: Թեև ընդհանուր առմամբ հնարավոր է, որ Ռոբերտ Քոչարյանի այդ մեղմացումը պայմանավորված է հավակնությունների սահմանափակմամբ, և նա չի ցանկանում ավելորդ խտացնել գույները, որովհետև այդ դեպքում անհասկանալի կլինի ակտիվ քաղաքականության գործընթացներից հեռու մնալու նրա պահվածքը:
Հարցազրույցի բուն ասելիքն, իհարկե, այդ պահվածքի բացատրությունն է: Ռոբերտ Քոչարյանն այստեղ օրիգինալ չէ: Նա ևս իրավիճակը համարում է քաղաքական մրցակցության տեսանկյունից անհետաքրքիր, իսկ մրցակցության բացակայությունը՝ երկրի և հասարակության համար վտանգավոր:
Բայց այդ դեպքում հարց է ծագում` ինչո՞ւ երկրորդ նախագահն ինքը չմիջամտեց և այդ անհետաքրքիր վիճակը չփորձեց հետաքրքիր դարձնել, նաև մրցակցություն ստեղծել և այդպիսով ծառայություն մատուցել պետությանն ու հասարակությանը: Նրա բերած փաստարկները՝ «երկու ղարաբաղցի», «վաղեմի ընկերներ», «մանր առևտուր», մեղմ ասած` այնքան էլ համոզիչ չեն, քանի որ նույն այդ փաստարկների ակնհայտ առկայության, ավելի քան վառ արտահայտվածության պայմաններում Ռոբերտ Քոչարյանը տասը տարի շարունակ նախագահում էր Հայաստանում: Ավելին` իր նախագահության ընթացքում նա ինքն էր դատապարտում նրանց, ովքեր տեղային բաժանում էին կատարում հայաստանցիների և ղարաբաղցիների միջև: Մինչդեռ այսօր նա ինքն է գնում այդ բաժանման` փորձելով հիմնավորել ակտիվ գործընթացներից իր հեռու մնալը:
Մյուս կողմից` հասկանալի է, որ Ռոբերտ Քոչարյանը դժվարին կացության առաջ է և չի կարող պարզապես հայտարարել իր տակտիկայի տապալման մասին, երբ ինչ-ինչ, միգուցե նաև իրենից անկախ՝ ընդամենը գործընկեր ընտրված գործիչների սխալների կամ որակների պատճառով չկարողացավ փոխել Հայաստանում առկա քաղաքական ստատուս-քվոն և հիմք դնել իր վերադարձի կամ իր պատրոնաժությամբ իշխանության ձևավորման համար:
Բնականաբար, նա ստիպված է գտնել այլ բացատրություններ, իսկ երբ դրանք այդքան էլ մոտ չեն իրականությանը, ապա ցանկացած դեպքում դառնում են ոչ այնքան համոզիչ, հատկապես այն թափանցիկ իրականության պայմաններում, որ ձևավորվել է Հայաստանում:
Այնուհանդերձ, Ռոբերտ Քոչարյանի հայտարարության մեջ հատկանշական է այն, որ նա կրկին բաց է թողնում քաղաքականություն իր վերադարձի թեման և այդ կապակցությամբ կրկին չի հայտնում որևէ որոշակի ազդակ: Դա վկայում է, որ Քոչարյանն, ըստ ամենայնի, այդ կապակցությամբ առնվազն կամ չունի հստակ որոշում, կամ դեռ հեռու է հեռանալու մտադրությունից:
Այդ տեսանկյունից հատկանշական է այն, որ նա հիշեցնում է, թե ինքն է Սերժ Սարգսյանին ընտրել որպես իր հաջորդ: Իսկ հայտնելով, որ իրեն հասկանալի է Սերժ Սարգսյանի վերընտրվելու ցանկությունը, Քոչարյանը կարծես թե փորձում է ակնարկել, որ Սարգսյանն էլ պետք է հասկանա դրանից հետո իր գալու ցանկությունը:
