Հայաստանում նոր նախարարություն է ստեղծվում՝ միջազգային տնտեսական ինտեգրացիայի և բարեփոխումների նախարարություն:
Հայաստանում նոր նախարարություններ սովորաբար ստեղծվում են մի նպատակով՝ երբ ուտող բերանները չեն պակասում կամ ավելանում են, իսկ ուտելիքը՝ պակասում: Հայաստանի խորհրդարանում քննարկվում է 2015 թվականի բյուջեի նախագիծը, և Հովիկ Աբրահամյանը հայտարարում է, որ ինչքան կարողանանք, ինչքան ունենանք, այնքան ենք ծախսելու:
Հայաստանում մի քանի հարյուր հազար աղքատներ սպասում են օրվա հացի, չգիտեն, թե ինչպես բավարարեն մարդկային տարրական պահանջները, իսկ նույն Հովիկ Աբրահամյանի կառավարությունում մի ուտող բերան է ավելանում՝ միջազգային տնտեսական ինտեգրացիայի և բարեփոխումների նախարարություն: Ըստ որում, ստեղծողներն իրենք էլ չեն կարողանում բացատրել, թե ինչու են ստեղծել, ինչ կարիք կար մի ամբողջ նոր նախարարության բեռ դնել հարկատուների, 35 տոկոս աղքատություն ունեցող հասարակության ուսերին: Առավել ևս, որ և միջազգային տնտեսական ինտեգրացիան, և բարեփոխումները Հայաստանի համար այլևս հեքիաթներ են, քանի դեռ իրականություն է Եվրասիական տնտեսական միություն կոչվածը, որին անդամակցում է Հայաստանը:
Նման պայմաններում առավել ևս տարօրինակ է բյուջեի վրա մի նոր նախարարություն ծանրացնելը: Խնդիրն այն է, որ ԵՏՄ-ին Հայաստանի անդամակցությունն ըստ էության ի չիք է անում միջազգային որևէ այլ տնտեսական հեռանկար, քանի որ Հայաստանը կաղապարվում է ԵՏՄ շրջանակներով, իսկ ներդրողներից որևէ մեկը առանձնապես հետաքրքրություն չի ցուցաբերի ԵՏՄ-ի ծայրագավառի նկատմամբ: Հայաստանը դառնում է ԵՏՄ կցորդ, ի՞նչ միջազգային տնտեսական ինտեգրացիայի մասին է խոսքը: Սրան զուգահեռ՝ Եվրասիական տնտեսական միությունը հակաբարեփոխումների խորհրդանիշն է: Այս շրջանակներում եթե ինչ-որ բաներ փոխվում են, ապա աշխարհի հանդեպ վերաբերմունքը՝ բացասական իմաստով, և ավելանում են սահմանափակումները արևմտյան ամեն ինչի նկատմամբ: Անգամ հասարակական կազմակերպություններն են հռչակվում գործակալներ:
Ի՞նչ բարեփոխումների մասին կարող է լինել խոսքը, եթե ԵՏՄ-ի անդամ, հիմնադիր երկրները տոտալիտար և ավտորիտար կառավարման խորհրդանիշներ են, իսկ բարեփոխում և տոտալիտար կառավարում հասկացությունները «գենետիկորեն անհամատեղելի» են:
Սակայն Հայաստանի հասարակությանը իրականում մատուցվում է եվրասիական ինտեգրացիայի նախարարություն, պարզապես աղաղակող անուն չլինելու համար այն, այսպես ասած, ընդգրկուն ձևակերպում է ստացել: Սա այն դեպքում, երբ Հայաստանին միգուցե իրապես անհրաժեշտ լիներ նոր նախարարություն, սակայն սկզբունքորեն նոր խնդիրներ լուծելու և Հայաստանի շահերը սպասարկելու համար: Խոսքը եվրոպական ինտեգրացիայի նախարարության մասին է, որը առնվազն ոլորտային տեսանկյունից համարժեք կլիներ արտաքին քաղաքական, աշխարհաքաղաքական միջավայրին և կմնար միայն զուտ այդ նախարարության աշխատանքային արդյունավետության խնդիրը, ոչ թե ներկայիս նման՝ անմիջապես կառաջանար ընդհանրապես, այսպես ասած, թեմատիկ գոյության հարցը, ընդ որում՝ չունենալով պատասխան անգամ ստեղծողների մոտ:
Չի բացառվում, իհարկե, որ այդ նախարարությունն էլ, ինչպես մյուսներն ընդհանրապես, կլիներ ուտող բերաններից մեկը: Հայաստանի դեպքում սա նույնիսկ հավանական է: Սակայն այն, ինչ ստեղծվում է ներկայումս Եվրասիական միության համար, առնվազն բացահայտ ոտնձգություն է Հայաստանի Հանրապետության հարկատուների գրպանի հանդեպ, որովհետև Եվրասիական միության դեպքում ինտեգրացիայի մասին խոսք անգամ լինել չի կարող՝ խոսք կարող է լինել բռնակցման մասին. գոնե ազնվություն ունենային ու իրերը կոչեին իրենց անուններով՝ Եվրասիական միության բռնակցման նախարարություն:
Լուսանկարը՝ Photolure-ի
