Հայաստանի նախկին վարչապետ Հրանտ Բագրատյանը որոշել է առաջադրվել նախագահի թեկնածու և սառեցնել ՀԱԿ քաղխորհրդում իր անդամությունը՝ հայտարարելով նաև, որ կհանի թեկնածությունը, եթե ՀԱԿ առաջնորդ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը հայտարարի առաջադրվելու մասին:
Ասել, թե Հրանտ Բագրատյանի հայտարարությունը սպասելի էր, հատկապես հայտնի ձայնագրության հրապարակումից հետո, որում ՀԱԿ համակարգող Լևոն Զուրաբյանը հայտնի տեսակետներ է արտահայտում Բագրատյանի մասին՝ թերևս կլինի սխալ:
Ընդհանրապես, Հրանտ Բագրատյանի որոշումը երևի թե պետք չէ կապել հայտնի ձայնագրության հրապարակման հետ, որովհետև նրա և ՀԱԿ գծի հակասությունը հասունանում էր բավական պրոգրեսիվ տեմպերով: Միաժամանակ, այս ամենով հանդերձ, այնքան էլ սպասելի չէր, որ Հրանտ Բագրատյանը կարող է նախագահական ընտրությունից առաջ, և այն էլ Տեր-Պետրոսյանից առաջ, կայացնել առաջադրվելու մասին որոշում՝ փաստացի իր վրա վերցնելով ՀԱԿ-ը ջլատելու կամ պառակտելու «կրակը», որ հիմա նրա վրա կթափեն ՀԱԿ ֆանատները: Այստեղ արդեն ձայնագրության դերը գուցե կա, բայց ամենևին ոչ այն իմաստով, որ Բագրատյանը զայրացել է և որոշել առաջադրվել, այլ ավելի շատ երևի այն իմաստով, որ Հրանտ Բագրատյանը, ի դեմս ձայնագրության բովանդակության, ստացել է իր որոշումը կայացնելու և հրապարակելու հստակ փաստարկ:
Սա, ըստ էության, նոր իրավիճակ է ստեղծում թե՛ Հայ ազգային կոնգրեսում, թե՛ քաղաքական դաշտում ընդհանրապես: Հայ ազգային կոնգրեսի իրավիճակն այլևս այդ կառույցի խնդիրն է, քանի որ այն, ըստ էության, դադարել է էական նշանակություն ունենալ ներքաղաքական գործընթացներում և ընդամենը հանդիսանում է աղմուկի, ոչ թե իրական քաղաքականության աղբյուր: Փոխարենը, Հրանտ Բագրատյանի առաջադրումը կարող է դառնալ իրական քաղաքականության նոր գործընթացի հիմք, որի շուրջ կարող է համախմբվել ազատական մի բևեռ: Այդպիսի փորձեր Հայաստանում շատ են եղել, երբ փորձ է արվել միավորել լիբերալ դաշտը, սակայն այդ փորձերը, բացի արարողակարգային մեկնարկից, ոչ մի նոր բանի, ըստ էության, չեն բերել:
Ներկայումս կարող է լինել նոր փորձ. Բագրատյանը տալիս է դրա հնարավորությունը: Պարզապես անհրաժեշտ է, որ այստեղ առաջնային դիտվեն արդեն ոչ թե անձերը կամ կուսակցությունների անվանումները, այլ գաղափարական հենքը: Ի վերջո, այս գործընթացը Հայաստանում ունի նաև բնական հիմքեր, որովհետև գաղափարական հենքի որոնումը արդեն Հայաստանի ներքաղաքական գործընթացների «ենթագիտակցական» պահանջ է, որն էլ ժամանակի ընթացքում քանդում է անվանական կամ կուսակցական հենքով ձևավորված կառույցները: Այլ կերպ ասած՝ Բագրատյանի առաջադրումը առնվազն կարող է լինել «ենթագիտակցական» ադեկվատության հերթական դրսևորումը Հայաստանում, որը, սակայն, երբեք չի ունեցել ադեկվատ գիտակցական շարունակություն:
Նախկին վարչապետի քայլը հետաքրքրական է սրանով, և այստեղ պետք է դիտարկել այդ առավել խորքային միտումների հավանականությունը և հնարավորությունը, քանի որ կարճաժամկետ իմաստով, անկասկած, ինքնախաբեություն և ռազմավարական սխալ կլինի այդ քայլին դարակազմիկ նշանակություն հաղորդելը:
