Եվրոպական ուսումնասիրությունների կենտրոնի տնօրեն Արթուր Ղազինյանի խոսքը Եվրոպական հանձնաժողովի նախագահ Ժոզե Մանուել Բարոզոյի հետ հանդիպմանը.
Այսօր նշանակալի օր է Հայաստանի համար, հատկանշական օր հայ հասարակության այն առաջադեմ հատվածի համար, որին անվանում ենք քաղաքացիական հասարակություն, և սա պայմանավորված է նրանով, որ մենք պատիվ ունենք հյուրընկալելու ականավոր քաղաքական գործչի, ԵՄ բարձրաստիճան պաշտոնյայի, և ի վերջո հիանալի մի անձնավորության, ով մեծ ավանդ ունի ԵՄ արտաքին և ներքին կարողությունների զարգացման և միասնական եվրոպական ինքնության ձևավորման գործում. ինքնություն, որտեղ մենք մեզ հեշտությամբ կարող ենք գտնել, քանզի այն հիմնված է ոչ թե ազգության, ծագման, հավատքի կամ ռասսայի, այլ ամուր արժեհամակարգի և պատմական քաղաքակրթության վրա, որին Հայաստանը և հայերս պատմականորեն պատկանում ենք:
Հայաստանի անկախության ձեռք բերումից քսան տարի անց մենք կրկին կանգնած ենք իրական անկախության և սուվերենության առավել շատ բաղադրիչներ ունենալու համար պայքար մղելու իրողության առջև` փնտրելով այլընտրանք մեր ներկային և անցյալին: Այս իրականությունը, ինչ խոսք, անհանգստացնող է, բայց երբեք չպետք է վերածվի հուսահատության, քանզի գոյություն ունեցող մարտահրավերները դիմագրավելու գործում մենք այլևս մենակ չենք: Վերջին հարյուրամյակի ընթացքում Հայաստանն առաջին անգամ ստացել է եզակի հնարավորություն որոշելու իր ապագան. Ընտրել խաղաղության, ազատության, կայունության և ծաղկունքի, ապագան, թե այն ապագան, որտեղ իշխում է բռնապետությունը, աղքատությունը, օլիգարխիան ու հուսահատությունը: Մենք այլևս սայթաքելու և սխալվելու իրավունք չունենք, քանի որ այն կարող է ճակատագրական հետևանքներ ունենալ ինչպես երիտասարդ հայկական պետականության, այնպես էլ դարերի պատմություն ունեցող հայ ժողովրդի համար:
Մեր պետության առջև ծառացած վտանգները չեզոքացնելու գործում ներուժ փնտրելիս մենք առաջին հերթին պետք է հենվենք հայ հասարակության առաջադեմ մտածողություն ունեցող զանգվածի վրա, որն այսօր լայնորեն ներկայացված է այս դահլիճում, ինչպես նաև ապավինենք մեր արտաքին գործընկերներին, ովքեր գտել են իրենց մեկ ընդհանուր արժեհամակարգում, որտեղ Եվրոպական Միությունն առանձնանում է ազատություն, ժողովրդավարություն, տնտեսական զարգացում, համամարդկային արժեքների վրա հիմնված հասարակություն և հետազոտության հիման վրա կառավարում հաստատելու իր վճռականությամբ:
Առաջիկա հինգ տարիները կենսական կարևորություն կունենան Հայաստանի համար ինչպես սպասվող աշխարհաքաղաքական միջավայրի, այնպես էլ ներհասարակական – քաղաքական փոխակերպումների առումով, ուստի մենք պետք է լինենք առավել կազմակերպված, համախմբված և ամուր հանրային քննարկումների ժամանակ մեր որդեգրած դիրքորոշումներում: Հայաստանը Եվրոպայում տեսլականը համախմբել է գրեթե ողջ քաղաքացիական հասարակությունը` գիտնականներին, փորձագետներին, ուսանողներին, վերլուծաբաններին, ՀԿ-ներին: Բայց պետք է ընդունել, որ առանց քաղաքական համակարգման մենք կլինենք թույլ և խոցելի լավ կազմակերպված օլիգարխիայի և բյուրոկրատիայի առջև: Սա նշանակում է, որ այսօրվա դասախոսը, վերլուծաբանը, ուսանողը, հասարակական գործիչը պետք է բավականաևափ մոտիվացված և պատրաստ լինեն մտնելու քաղաքական կյանք` ստեղծելով վերլուծական կենտրոնների, համալսարանների և ՀԿ-ների միջև ամուր կապեր հաստատող նոր քաղաքական շարժում: Դրանում ներդնելով անկախության քսան տարիների ընթացքում կուտակված գիտելիքն ու հմտությունը` հնարավոր կլինի ձևավորել քաղաքական նոր մշակույթ, Հայաստանի քաղաքական կյանքին հաղորդելով թարմ շունչ, ստանձնելով պետության ապագայի նկատմամբ ամբողջական պատասխանատվությունը:
Ազատության ոգին է սավառնում այս շենքում, որտեղ պահվում և սերունդներին են ներկայացվում միջնադարյան գիտելիքի և քաղաքակրթության վկայությունները` նրանց ներշնչելով համամարդկային արժեքներ:
Հայկական քաղաքակրթության և գիտության լուռ գլուխգործոցների և պատմամշակութային արժեքների կողքին այս շենքն այսօր հյուրընկալում է ամուր գիտելիքներ և հաստատուն արժեհամակարգ դավանող մարդկանց: Այս ամբողջությունը կարելի է անվանել գաղափարախոսություն, որն ի զորու է սերունդներին պահել անընդհատ շարժման մեջ: Մեր գերակա խնդիրն է այս ոգին հասանելի և ընկալելի դարձնել Հայաստանի յուրաքանչյուր քաղաքացուն, հանուն ժողովրդավար, ազատ և հզոր Հայաստանի:
