Նյու Յորքում ՄԱԿ-ի Գլխավոր Ասամբլեայի եզրափակիչ թեմաներն էին իրանական ատոմային ծրագիրը, սիրիական հակամարտությունը և դրությունը Մերձավոր Արևելքում:
Գլխավոր Ասամբլեայի նիստը ամենաներկայացուցչական միջազգային ֆորումն է, որտեղ հավաքվում են 193 երկրների ներկայացուցիչներ: Սակայն ուշադրության են արժանանում ոչ բոլորի ելույթները:
Այս անգամ ամենասպասված ելույթներից էին ԱՄՆ-ի, Իրանի նախագահների և Իսրայելի վարչապետի ելույթները: Այս երեք երկների ներկայացուցիչների ելույթներից պետք է պարզվեր, թե ինչպես կզարգանա Իրանի ատոմային ծրագրերի շուրջ ծավալված հակամարտությունը: Սակայն այս առումով պարզություն չմտցվեց: ԱՄՆ-ի նախագահի խոսքի ազատության մասին ելույթում շատերը վճռականություն նկատեցին: Իրանին վերաբերող հատվածում նա նշեց, որ ԱՄՆ-ն կանի հնարավոր ամեն ինչ, որպեսզի Իրանին թույլ չտա ատոմային զենք ունենալ:
Իրանի նախագահ Մահմուդ Ահմադինեժադը, ելույթ ունենալով Օբամայի ելույթի հաջորդ օրը, իրեն ոչ հատուկ զսպված տոնով բացատրեց, որ կան երկրներ, որոնք ցանկանում են Իրանից խլել իր խաղաղ ատոմային ուսումնասիրությունները:
Սակայն Իրանի նախագահն իր երկրի ատոմային աշխատանքների նպատակների մասին ոչ մի խոսք չասաց, որն էլ ստիպեց հաջորդ օրը Իսրայելի վարչապետին տեսողական օրինակներ ցուցադրել:
Էլի Կրակովսկին՝ Պենտագոնի նախկին բարձրաստիճան աշխատակիցներից մեկը, Радио Свобода-ին տված իր հարցազրույցում ասել է, որ Գլխավոր Ասամբլեայում արված ելույթները երկրների համար յուրօրինակ ինքնագովազդ են:
Համենայնդեպս, քննարկումներից պարզ է դառնում, որ երկրի տարբեր հատվածներում մեծանում է լարվածությունը:
Սիրիական հակամարտությունը քննարկումների մեկ այլ կարևոր թեմա է: Նիստը ցույց տվեց, որ երկների մեծ մասը կոչ են անում օգնել Ասադի ռեժիմի հակառակորդներին:
Ռուսաստանը քողարկված, բայց պաշտպանում է Ասադին, սակայն օր օրի Ասադի համար ավելի դժվար է լինում արդարացնել իր բռնած դիրքը: Էլի Կրակովսկու կարծիքով՝ արևմտյան երկրները ոչինչ չեն անում աշխարհում զարգացող քաոսը կանգնեցնելու համար, Լիբիայի օրինակի վրա կարելի է ասել, որ Ասադին նույն բախտը բաժին կհասնի: Իսկ Վաշինգտոնը, ինչպես միշտ, որոշել է կողքից նայել, փոխանակ ընդդիմությանն իրական օգնություն ցուցաբերելու:
