1920թ. այս օրը ծնվեց հայ լեզվաբան, բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1955թ.), պրոֆեսոր (1958թ.), ՀԽՍՀ ԳԱ ակադեմիկոս (1974թ.), ՀԽՍՀ գիտության վաստակավոր գործիչ (1965թ. ) Գևորգ Բեգլարի Ջահուկյանը:
Ջահուկյանն անգնահատելի նպաստ է բերել հայ նորագույն լեզվաբանության հիմնադրման գործին: Ականավոր լեզվաբանի թողած գիտական պատկառելի ժառանգության մեջ մեծ արժեք են «Հին հայերենի հոլովման սիստեմը և նրա ծագումը» (Եր., 1959), «Ակնարկներ հայոց լեզվի նախագրային շրջանի պատմություն» (ռուսերեն, Ե., 1967), «Հայոց լեզվի համեմատական քերականություն» (ռուս., Ե.,1982), «Հայոց լեզվի պատմություն. նախագրային շրջան» (Ե., 1987) և այլ ծավալուն աշխատություններն ու բազմաթիվ հոդվածները:
Ջահուկյանի «Հայ բարբառագիտության ներածություն» (Ե., 1972), «Հայոց լեզվի զարգացումը և կառուցվածքը» (Ե., 1969), «Ժամանակակից հայերենի տեսության հիմունքներ» (Ե., 1974), «Ժամանակակից հայերենի իմաստաբանություն և բառակազմություն» (Ե., 1989) կոթողային աշխատությունները շրջադարձային կարևորություն ունեցան և ճանապարհ բացեցին հետագա ուսումնասիրությունների համար:
Որպես Եվրոպայի (1974-ից) և ԱՄՆ-ի (1980-ից) լեզվաբանական ընկերությունների անդամ` մեծ դեր է խաղացել հայ լեզվաբանական դպրոցի ձեռքբերումները միջազգային ասպարեզ դուրս բերելու գործում:
Հայերենի համեմատական ուսումնասիրության բնագավառում ներկայացրել է հայերենի առնչությունները հնդեվրոպական և այլ ընտանիքների պատկանող բազմաթիվ հին ու հնագույն լեզուների հետ, ճշտել հայերենի տարածքային դիրքը հնդեվրոպական լեզուների շրջանում և խուռա-ուրարտական ենթաշերտերը, հայտնաբերել հայերենից ուրարտերենին, խեթերենին և այլ լեզուներին անցած փոխառությունները, տվել նոր ստուգաբանություններ:
Հայոց լեզվի պատմությանը նվիրված ուսումնասիրություններում մշակել է հայերենի պատմական զարգացման շրջանաբաժանումը, առաջին անգամ հայերենի նկատմամբ կիրառել լեզվաժամանակագրական մեթոդը, բնութագրել է հայերենի պատմության նախագրային, հին, միջին և նոր շրջանների հիմնական առանձնահատկություններն ու հայոց լեզվի կառուցվածքի ուբառապաշարի պատմական զարգացումը:
Հայ բարբառագիտության բնագավառում ստեղծել է նոր գիտակարգ` վիճակագրական բարբառագիտություն:
Պատմահամեմատական լեզվաբանության մեջ առաջ է քաշել հնդեվրոպական նախալեզվի տարբերակայնության գաղափարը, առաջարկել նախալեզվի վերականգնման նոր վարկած:
Ժամանակակից հայերենի տեսության բնագավառում կիրառել է լեզվի կառուցվածքի նկարագրության նոր մեթոդներ, առանձնացրել ու հիմնավորել քերականական նոր կարգեր: Հատուկ ուշադրություն է դարձրել հայ լեզվաբանության, մասնավորապես հայ քերականության պատմության հարցերին:
Տաղանդաշատ լեզվաբանը մահացել է 2005թ. հուլիսի 8-ին:
