«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է Նոր Ժամանակներ կուսակցության նախագահ Արամ Կարապետյանը:
– Պարոն Կարապետյան, նախօրեին Դուք հայտարարել եք, որ առաջիկա խորհրդարանական ընտրություններին Ձեր կուսակցությունը չի մասնակցելու, ոչ համամասնական, ոչ էլ մեծամասնական ընտրակարգերով չեք առաջադրվելու, և նշել էիք, որ ընտրություններով Հայաստանում որևէ բան փոխել հնարավոր չէ: Այդ դեպքում ինչպե՞ս եք Դուք պատկերացնում փոփոխության ճանապարհը, ի՞նչ կերպ պետք է դա արվի:
– Փոփոխության ճանապարհները շատ չեն: Առաջին ճանապարհը հեղափոխությունն է վերևից, երկրորդը՝ հեղափոխություն ներքևից, որովհետև Հայաստանում էվոլյուցիոն ճանաարհով փոփոխության հասնելու պրոցեսը կարող է երկար տարիներ տևել ու հնարավոր է այլևս Հայաստանում մարդ չլինի, որն այդ փոփոխությունն իրականացնի: Հայաստանին կտրուկ փոփոխություններ են պետք, որն իր մեջ ներառում է հասարակական բավականաչափ խրթին գործընթացներ, այսինքն, եթե չկա փոփոխություն վերևից, ուրեմն մնում է մեկ բան՝ շարժում ներքևից: Օրինակ, Վրաստանում և Ուկրաինայում նարնջագույն փոփոխությունների համար օգտագործվեցին ընտրությունները, իսկ արաբական աշխարհում և այլ տեղերում այսօր ընթացող գործընթացները կատարվում են փողոցում:
– Իսկ ինչքանո՞վ են մեզ մոտ հավանական փոփոխությունների այդ ճանապարհը, որովհետև արդեն մի քանի տարի է ՀԱԿ-ը փորձում է այդ ուղղությամբ հասնել փոփոխությունների, բայց արդյունքն, ինչպես տեսնում ենք, չկա, և այսօր ՀԱԿ-ն էլ է գնում ընտրությունների:
– Հայաստանում նմանատիպ գործընթացներ եղել են և որոշակի ազդեցություն են ունեցել: Օրինակ, 1995-96-ի պրոցեսները, երբ փողոցում սկսվեցին գործընթացներն ու վերջացան նրանով, որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը հրաժարական տվեց: Դա զուտ միայն ներքին խժդժության արդյունք չէր, քանի որ Տեր-Պետրոսյանը, լինելով փորձառու գործիչ հասկացավ, որ հասարակությունն էլ իրեն չի ընդունում ու դրա համար հրաժարական տվեց: 2008-ին ևս մենք մոտ էինք այդ ամենին, բայց փաստն այն է, որ չստացվեց, իսկ չստացվեց, որովհետև կրակեցին: Բայց աշխարհի շատ երկրներում եղել են պրոցեսներ, որոնք այդ պահին իրենց արդյունքին չեն հասցրել, բայց դա չի նշանակում, որ հետագայում էլ դա չի ստացվելու:Բայց այն, որ մենք ելք չունենք, և փոփոխությունն անհրաժեշտություն է, հստակ է՝ կամ երկիրը կդատարկվի, որովհետև, ցավոք սրտի, սոցիալ-քաղաքական և աշխարհաքաղաքական պրոցեսներն էլ մեզ ի նպաստ չեն, կամ էլ պետք է դիմենք փոփոխության նշածս երկու ուղիներին: Այն, որ վերևից փոփոխություն չի լինի, որովհետև Սերժ Սարգսյանն ու էլիտան դրա ցանկությունը չունեն, ուրեմն մեզ մնում է գնալ փոփոխությունների ներքևից: Հիմա ՀԱԿ-ի մոտ չստացվեց, պետք է այլ ուժեր փորձեն դա անել:
– Իսկ այսօր Հայաստանում կա՞ն նման ուժեր:
– Իհարկե, կան, միշտ էլ այդ ուժերը եղել են, և միշտ էլ գործընթացներին մասնակից են եղել: Մենք, Սարդարապատը, Գառնիկ Մարգարյանի, Մանուչարյան Աշոտի կողմնակիցներն են խոսել այս ամենի մասին և նաև այլ քաղաքական կուսակցություններ: Եթե նկատեք, մենք բոլորս էլ միշտ նույն բանն ենք ասել:
– Չե՞ք պատրաստվում այս շրջանում այդ ուժերի հետ համախմբվել և սկսել Ձեր ասած փոփոխության գործընթացը:
– Ո՛չ, որովհետև դեռ հիմա դրա ժամանակը չէ, իսկ քաղաքականության մեջ ամեն ինչ պետք է անել ժամանակին: Կա քաղաքական դիրքորոշում, որը նշված ուժերի մոտ համընկնում են, բայց ճիշտ ժամանակին ու ճիշտ պահին է պետք այդ ամենը կենտրոնացնել: Կարծում եմ, այդ պահը դեռ չի հասունացել, ու առանց մեղադրելու ՀԱԿ-ին, պետք է ասեմ, որ թերևս ՀԱԿ-ը հենց սկզբից է սխալ արել՝ համարելով, որ այդ պահն արդեն կա՝ մինչև վերջ գնալու հասարակության պատրաստվածությունը միգուցե 2008-ից հետո գերագնահատվեց:
– Պարոն Կարապետյան, Դուք խոսեցիք նարնջագույն հեղափոխությունների մասին, սակայն կա տարածված կարծիք, որ այդ գունավոր հեղափոխություններն հիմնականում իրականացվում են աշխարհաքաղաքական խոշոր խաղացողների կողմից: Արդյո՞ք Հայաստանն այնքան հետաքրքրություն է ներկայացնում աշխարհաքաղաքական խաղացողների համար, որ նրանք ցանկանան մեզանում և նման պրոցեսներ իրականացնել:
– Ո՛չ, Հայաստանը յուրօրինակ դեպք է, ու եթե մեզանում նման պրոցեսներ գնան, ապա դա նարնջագույն չի լինելու, այլ լինելու է ներքին հեղափոխություն, որովհետև որևէ երկիր այսօր այդքան շահագրգռված չէ Հայաստանում ինչ-որ փոփոխություններ իրականացնելու, բացի աշխարհի հայությունից ու Հայաստանի ժողովրդից: Աշխարհը շահագրգռված չէ Հայաստանում կտրուկ փոփոխություններով: Բայց մենք պետք է կարողանանք մեր ուժերով դա իրականացնել, ի դեպ, դրա օգտին աշխատելու են ոչ թե գերտերությունները, այլ համաշխարհային պրոցեսները, և այսօր համաշխարհային քաղաքականության մեջ բոլոր տեղերում արմատականացում է գնում:
– Պարոն Կարապետյան, Դուք չեք մասնակցելու ընտրություններին, բայց փաստ է, որ Դուք ունեք կողմնակիցներ, համակիրների բանակ, ի՞նչ է լինելու նրանց հետ, նրանք ե՞ւս չեն մասնակցելու ընտրություններին, թե՞ Դուք կոչ կանեք նրանց քվեարկել ինչ-որ ուժի օգտին:
– Դա մեր կուսակցության որոշման խնդիրն է, ես չէի ցանկանա միանձնա որոշում կայացնել: Շուտով մենք կհավաքենք ակտիվի ժողով, միգուցե կարիք լինի համագումար էլ անել և մեր կողմնորոշման մասին պաշտոնապես կհայտարարվի: Մենք էլ ենք այժմ մտորում այդ հարցի շուրջ, քանի որ Նոր ժամանակները ժողովրդականություն վայելող կուսակցություն է և ունի իր համակիրների բանակը, և մենք պետք է հասկանանք, թե ինչ կոչ անել այդ մարդկանց:
– Իսկ ե՞րբ կլինի ակտիվի ժողովը կամ համագումարը:
– Եթե տեղերի հետ կապված խոչընդոտներ չլինեն, ապա կարծում եմ՝ մարտ-ապրիլ ամիսներին այն կկազմակերպենք:
