Եթե Իսրայելից դուրս չբերվի միջուկային զենքը, ամբողջ ռեգիոնում կառաջանա միջուկային սպառազինություն ունենալու մրցակցություն, հայտարարել է Իրանի հոգեւոր առաջնորդի գլխավոր խորհրդականը: Փաստացի, Թեհրանը այդ հարցադրումով ստեղծում է նախադրյալ սեփական միջուկային սպառազինության ազդարարման համար, որոշակի քայլ կատարելով այդ ուղղությամբ: Մասնավորապես, բարդ է պատկերացնել, որ Իսրայելը կհամաձայնի զրկվել իր միջուկային սպառազինությունից:
Իսկ, եթե Իսրայելը չի հրաժարվում իր միջուկային զենքից, եւ միեւնույն ժամանակ չի հրաժարվում նաեւ Իրանի հանդեպ թշնամական քաղաքականությունից, ապա Թեհրանին չի մնում այլ բան, քան անվտանգության նկատառումից ելնելով հոգ տանել սեփական համարժեք սպառազինության, այլ կերպ ասած՝ միջուկային սպառազինոության համար: Այն, որ Իրանը շատ մոտ է միջուկային ռումբի ստեղծման, ԱՄՆ տարբեր պաշտոնյաներ հայտարարում են վաղուց: Ավելին, հնարավոր է, որ Թեհրանը դե ֆակտո արդեն իսկ տնօրինում է այդպիսի սպառազինություն:
Գործնականում, ներկայումս երեւի թե այսպես ասած միջազգային կարծիքի ադապտացման փուլն է եւ այդ փուլի համատեքստում էլ հնարավոր է դիտարկել Իրանի հոգեւոր առաջնորդի գլխավոր խորհրդականի հայտարարությունը: Անկասկած է, որ միջուկային Իրանը բոլորովին այլ մասշտաբ եւ իրողություն է լիելու ոչ միայն մերձավորարեւելյան ռեգիոնում եւ Կովկասում, այլ գործնականում համաշխարհային հարաբերությունների եւ անվտանգության համակարգում ընդհանրապես: Ընդ որում, այդ իրողության հետ թերեւս «հաշտ» է նաեւ Միացյալ Նահանգները եւ խնդիրը պարզապես դրա հետ Իսրայելի «հաշտեցումն» է:
Հնդկաստանի արտգործնախարարը հայտարարում է, որ ավարտվել է ԱՄՆ միջազգային գերիշխանությունը եւ Միացյալ Նահանգներն էլ ընդունում է այդ իրողությունը: Մեծ հաշվով, Իսրայել-ԱՄՆ ներկայիս բարդ փոխհարաբերությունը՝ կապված Գազայի իրավիճակի հետագա զարգացումների հետ, այդ հանգամանքի վկայություն է: Նահանգները չի ուզում ստանձնել ավելի մեծ պատասխանատվություն Մերձավոր Արեւելքում տեղի ունեցողի համար, բայց Իսրայելն էլ չի ուզում բավարարվել համեստ դերով: Սակայն, իրադարձությունների զարգացումը կարծես թե չի թողնելու Թել-Ավիվին այլ ելք:
