Ամանորի և դրա խորհրդի թեմայով ասուլիսի ընթացքում ազգագրագետ Հրանուշ Խառատյանը հիշեցրեց, որ մեզանում հունվարի 1-ին Ամանորը նշելը նոր երևույթ է, քանզի դեռևս 5-րդ դարից հայերը նոր կյանքի, հետևաբար՝ նաև նոր տարվա սկիզբ համարել են Հիսուս Քրիստոսի ծննդյան օրը` հունվարի 6-ը, իսկ հունվարի 1-ից սկսվել է պահքի շրջանը: Խառատյանի գնահատմամբ, նոր տարին բոլոր ժողովուրդների մոտ ստացել է ունիվերսալ բովանդակություն` խզել անցյալում եղած բացասական երևույթների հետ բոլոր կապերը և ապագայի վերաբերյալ ակնկալիքների մասին մտածել:
Ամանորյան սեղանի մերօրյա ճոխությունն ու առատությունը, ըստ Խառատյանի, պայմանավորված է նրանով, որ մեր ժողովրդի մոտ տոն և սեղան հասկացությունները ձուլված են, իսկ Նոր տարին դրա կուլմինացիան է. «Առատ և ճոխ սեղանները բնորոշ են աղքատ հասարակություններին, բարեկեցիկ կյանքով ապրող մարդու համար սեղանի պարունակությունն այնքան էլ կարևոր չէ: Ցավոք, մենք այսօր տոնին վերաբերվում և սեղան ենք դնում աղքատի հոգեբանությամբ»:
Խառատյանի խոսքերով, մենք աղքատացրել ենք մեր տոների, ծիսակատարությունների մշակույթը, և զվարճանքի միակ կենտրոնը դարձել է սեղանը: Խառատյանի կարծիքով, այսօր ներքին ուրախության պակաս կա:
Երգչուհի Լիլիթ Պիպոյանն էլ նկատեց, որ Նոր տարին իր շարժումն է կորցրել. «Դեռ փոքրուց Ամանորը ինձ համար կախարդանքի հետ կապված տոն էր: Այն ուրախության սպասում էր. ես սպասում էի նվերների, պոպոկ, պնդուկ, մանդարինի»:
Սակայն Պիպոյանը նաև նկատեց, որ կյանքի որակի փոփոխությունն է պատճառը, որ տոները կորցրել են իրենց խորհուրդը. «Կյանքը պիտի առողջ լինի, որ մարդն ուրախ լինի, ներքին ուրախություն զգա տոների ժամանակ, մեր կյանքն է պետք փոխել»:
Իսկ «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի տնօրեն Աշոտ Բլեյանն էլ արձագանքեց. «Ինչպե՞ս փոխենք կյանքը` իշխանությունների՞ն փոխենք»:
