Գրող Մարինե Պետրոսյանը Ej էլեկտրոնային ամսագրի (ejournal.am) իր բլոգում գրում է.
Ես հիշում եմ, չեմ մոռացել ֆեյսբուքի իմ էն ստատուսը, որն ասում էր` «Էս տարի անելու եմ երկու գիրք ու մեկ հեղափոխություն»։ Տարեսկզբին էի գրել էտ ստատուսը, խոսքը էս` արդեն հեռացող տարվա մասին էր։ Երկու գիրքն արեցի, հեղափոխությունը մնաց։ Որովհետև գիրքը մենակ են անում, իսկ քաղաքական հեղափոխությունը` շատերով։ Առնվազն` խմբով։ Բայց խումբն էլ չկա։ Էն խումբը, որտեղ բոլորս ուզենայինք նույն բանը։ Գոնե ամենաէականում` նույն բանը։ Ես հոգնել եմ արդեն էն իրավիճակներից, երբ որ իմ գրածներին հավանություն են տալիս մարդիկ, որոնք հետո պարզվում ա` ուզում էին իմ ուզածի ճիշտ հակառակը և ամենաէական հարցերում մտածում էին իմ մտածածի ճիշտ հակառակը։
Ես քաղաքականություն մտա, որովհետև վստահ էի (էսօր էլ եմ վստահ), որ Հայաստանը հնարավոր ա փոխել, որ Հայաստանը կարող ա լինի շատ ավելի լավը, շատ ավելի զարգացած, քան կա էսօր։ Ես վստահ էի (էսօր էլ եմ վստահ) որ խոսքով հնարավոր ա ակտիվացնել Հայաստանի ունեցած ամենակարևոր ռեսուրսը` ազատ մտածող հայաստանցուն։ Դրան էին ուղղված իմ տեքստերը, որ գրում էի «Հայկական ժամանակում»` 2007 թվի հունվարից սկսած։ Հետո, նույն թվականի աշնանը, քաղաքական դաշտ վերադարձավ ու նախագահական ընտրություններում իրա թեկնածությունը դրեց Լևոն Տեր-Պետրոսյանը։
Ես պաշտպանեցի էտ թեկնածությունը, որովհետև վստահ էի, որ Տեր-Պետրոսյանը կարողանում ա անել էն, ինչը ես համարում էի ամենակարևորը` կարողանում ա ոգևորել ու ակտիվացնել հայաստանցուն։ և իսկապես` հայաստանցին ոգևորվեց, հայաստանցին ակտիվացավ։ Իսկ ի՞նչ եղավ հետո։ Եղավ էն, որ ոգևորվածների մի մեծ մասի ոգևորությունը վերջում փոխվեց հուսալքության, ու իրանք թողեցին գնացին Հայաստանից։ Իսկ մի մասն էլ շարունակում ա իրա ակտիվությունը Հայ ազգային կոնգրեսում, բայց էտ ակտիվությունն էսօր ոչ մի դրական արդյունք կամ գոնե դրական արդյունքի հեռանկար չունի։ Եթե իհարկե դրական հեռանկար չհամարենք ՀԱԿ-ի դեռ հնարավոր դաշինքը «հայաստանածին» ԲՀԿի հետ` ընդդեմ «ղարաբաղածին» Սերժի ☻։
Հիմա ի՞նչ ա լինելու։ Քաղաքական դաշտում, ամենայն հավանականությամբ, լինելու ա լճացում։ Նույնիսկ երդվյալ լավատեսիս համար տեսանելի չի Հայաստանի մոտակա քաղաքական զարգացումների քիչ թե շատ հավանական մի տարբերակ, որը ոգևորիչ կլիներ։ Մնում ա էն դաշտը, որը դուրս ա քաղաքականությունից` գոնե դրա նեղ իմաստով։ Էն դաշտը, որից էլ հենց ես եկա քաղաքականություն` թյուրիմացաբար կարծելով, թե քաղաքականության դաշտով ա անցնում Հայաստանը փոխելու ամենալայն ու արագընթաց ճանապարհը։ Խաբկանք էր դա։
Քաղաքականությունը Հայաստանում դեմ ա առել փակուղու։ Էտ փակուղուց դուրս գալու համար մեր քաղաքական դաշտին պետք ա նոր մտածողություն, իսկ նոր մտածողությունն արդեն ուրիշ դաշտի պտուղ ա` հենց էն դաշտի, որի մեջ ես կայի ու կամ, ու որի մեջ, ներողություն անհամեստությանս համար, մեկն էլ կարող ա անի հեղափոխություն։
Բայց էս տարին արդեն ավարտվում ա։ Մնաց մյուս տարվան ☺։
