Հայաստանը դիվանագիտական հերթական հարվածը ստացավ Ադրբեջանից: Մինչ Հայաստանի նախագահը Մեդվեդևի աշխատասենյակից է զանգում Գյուլին ցավակցելու, մինչ նա Մոսկվայում շքանշաններ ու շնորհակալություններ է փոխանցում ռուսներին, Ադրբեջանը դառնում է ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի ոչ մշտական անդամ: Խնդիրն այստեղ ամենևին այն չէ, որ Ադրբեջանը համաշխարհային մեծ դերակատարություն է ստանձնում, և Հայաստանը պարզապես դիվանագիտական աղետի մեջ է հայտնվում:
Իրականում Հայաստանը վաղուց է այդ աղետի մեջ, և այդ աղետն ամենևին Ադրբեջանով չէ, որ պայմանավորված է: Հայաստանի դիվանագիտական աղետը պայմանավորված է Հայաստանի ներքին պրոցեսներով` ներքին դիվանագիտական կադրային քաղաքականությամբ, երբ, ասենք, ընդամենը քաղաքական կոմֆորմիզմով աչքի ընկնող Շավարշ Քոչարյանը մեկ էլ հանկարծ դառնում է արտգործնախարարի տեղակալ, ինչպես նաև ներքին քաղաքական հետադիմությամբ, երբ քաղաքական ու տնտեսական մենաշնորհների մեջ թաղված երկիրը զրկվում է համաշխարհային քաղաքականության մեջ իր գլխավոր կռվանը` քաղաքակարթական պոտենցիալը զարգացնելու և իրացնելու հնարավորությունից: Դա է բուն խնդիրը:
Ադրբեջանի հաջողություններն ու անհաջողությունները այդ տեսանկյունից, հատկապես ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի ոչ մշտական անդամ դառնալու հարցում, հարաբերական և սուբյեկտիվ են ինքնին: Եթե Ադրբեջանը դարձել է ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի ոչ մշտական անդամ, դա դեռ չի նշանակում, որ Ղարաբաղի հարցում Ադրբեջանը ստանալու է առավելություն: Նույնիսկ կարող է լինել հակառակը` Ադրբեջանին ընդամենը դիվանագիտորեն սիրաշահում են, իրականում Ղարաբաղի հարցում դիվանագիտական լուրջ ձախողումների կամ նահանջների ցավը մեղմելու համար: Սա գուցե փոքր-ինչ պարզունակ մոտեցում է: Բայց իրավիճակը կարող է էլ ավելի պարզ լինել: Ադրբեջանն ընդամենը կարողացել է հերթական անգամ ՄԱԿ-ում օգտագործել մահմեդական երկրների ձայների բազմությունը և Սլովենիայից ավելի շատ ձայն հավաքել ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի ոչ մշտական անդամ դառնալու համար, իսկ գերտերություններն էլ պարզապես դա համաշխարհային քաղաքականության առանցքային հարց չեն համարել՝ հակառակ միջամտություններ անելու համար: Ավելին, գուցե համարել են, որ Ադրբեջանը կարող է այդ առումով լինել միանգամայն կառավարելի անդամ, քան, ասենք, կլիներ նույն Սլովենիան:
Բայց Հայաստանի դիվանագիտական իներտությունն այստեղ ուղղակի զարմացնում է: Այ դա արդեն հարաբերական չէ, դա հերթական, կոնկրետ դիվանագիտական դատարկությունն է, որ արտահայտվում է միջազգային ասպարեզում: Հայաստանը, անզորությունից լռելուց բացի, ուրիշ որևէ բանի, փաստորեն, ընդունակ չեղավ: Այսինքն՝ Ադրբեջանի դիվանագիտական հաջողությունները ոչ այնքան մտահոգիչ են ինքնին իրենց բովանդակային իմաստով, հեռահար թիրախայնությամբ, որքան Հայաստանի դիվանագիտական «իմպոտենցիան» էլ ավելի ցցուն և շոշափելի դարձնելու իմաստով, ցույց տալով, որ Հայաստանի դիվանագիտական միակ գործուն և միջազգայնորեն պահանջված «օրգանը» մնացել են թշերը:
