Փետրվարի 13-ին Բրյուսելում տեղի ունեցած ՀՀ-ԵՄ գործակցության խորհրդի նիստի շրջանակում, նաեւ այդ առիթով Միրզոյան-Բորել հանդիպմանը հնչեցին Հայաստանի հետ հարաբերության խորացման պատրաստակամության մասին Եվրամիության հերթական շռայլ հայտարարությունները, թեեւ Բրյուսելն առ այսօր ըստ էության որեւէ շատ, թե քիչ ստույգ կամ առարկայական պատասխան չի հնչեցնում Նիկոլ Փաշինյանի այն ձեւակերպումների առնչությամբ, ըստ որի՝ Երեւանը պատրաստ է մերձենալ ԵՄ հետ այնքան, որքան պատրաստ է ԵՄ-ն: Այդ առնչությամբ ուղիղ հարցին առայժմ անդրադարձել է Գերմանիայի արտգործնախարարը՝ երեւանյան ասուլիսի ընթացքում, ասելով, թե հիմա իրենց համար կարեւորը Հայաստան-Ադրբեջան խաղաղության հասնելն է, որից հետո արդեն կգա ռեգիոնալ մերձեցման ժամանակը:
Այլ կերպ ասած, Գերմանիայի արտգործնախարար Բերբոքը ազդարարեց, որ Հայաստանի հետ ԵՄ առավելագույն մերձեցման հարցն իրենք դիտարկում են ռեգիոնալ փաթեթով: Սա նաեւ հասկանալի է՝ անկախ այն հանգամանքից, թե որքանով է ընդունելի, երբ Ադրբեջանի համեմատությամբ ակնհայգտորեն ժողովրդավարական-արժեքային առումով առաջատար Հայաստանի հետ մերձեցումն անուղղակի, բայց կապակցվում է Ադրբեջանի հետ գործընթացին: Այլապես, շռայլ հայտարարությունները շոյում են ականջ, բայց քիչ բան են փոխում ուժերի ռեալ բալանսի իմաստով: Երեւանի խնդիրն այդուհանդերձ առկա իրավիճակում առավելագույնը կորզելն է՝ այդ բալանսին հասնելու համար: Այստեղ սակայն կա մի հանգամանք, որը պետք է լինի ուշադրության կենտրոնում: Եվրահանձնակատար Բորելն ու Եվրահանձնաժողովի ներկայիս ղեկավար կազմը «կաղ բադիկ» է, այսինքն՝ պատրաստվում է հեռանալ:
Հունիսին Եվրախորհրդարանի ընտրություն է, որի արդյունքում ձեւավորվելու է Եվրոպական խորհրդի ու Եվրահանձնաժողովի նոր ղեկավարություն: Ինչպիսի՞ն կլինի այն, որքանո՞վ կտարբերվի ներկայիս ղեկավարությունից, նույն Բորելից, Միշելից, ֆոն Դեր Լյաենից: Իհարկե քիչ հավանական է մտածելը, թե այդ ընտրությունը կբերի հեղափոխական արդյունքի, արմատական փոփոխության, սակայն էական փոփոխությունները հավանական են, հաշվի առնելով այն, որ Եվրոպայյում ներկայումս կա հասարակական տրամադրությունների բավականին թեժ ռեժիմ: Այդ հանգամանքը բավականին բարձրացնում է Եվրոպայում աջ պահպանողական, ծայրահեղ աջ, ազգայնական ուժերի հաջողության հավանականությունը: Արդեն իսկ Եվրամիության առանձին երկրներում խորհրդարանական ընտրության արդյունքները արձանագրել են բավականին շոշափելի փոփոխություններ: Կա այդպիսի աճման միտում Եվրոպայի զգալի մասում:
Ի՞նչ փոփոխության կբերեն դրանք, անհրաժեշտ է հանգամանալից ուսումնասիրել՝ սցենարային անհրաժեշտ հետեւություններ անելու համար: Այդ առումով, Հայաստանի համար թերեւս կարեւոր է այդուհանդերձ շեշտադրել եվրոպական գործընկերների հետ երկկողմ հարաբերության հանգամանքը, իսկ Եվրամիության հետ հարաբերության առումով՝ 2017-ին ստորագրված եւ վավերացված համապարփակ գործընկերության համաձայնագիրը: Քաղաքական մոտեցումները, տրամադրությունները, պատկերացումները կարող են փոխվել բորելների եւ միշելների փոփոխությամբ, սակայն ստորագրված, կնքված, վավերացված համաձայնությունները, որպիսին է համապարփակ գործընկերության ծրագիրը՝ այլեւս հաստատված պարտավորություն է, որը այլեւս վեր է անձերից, քաղաքական կանյուկտուրաներից եւ գաղափարախոսություններից:
