ՆԱՏՕ-ում Միացյալ Նահանգների նախկին դեսպան Իվո Դաալդերը կանխատեսում է, որ հունվարի վերջին նախկին նախագահ Թրամփը կուսակցական մրցապայքարում կհաղթի եւ նախագահի թեկնածու կառաջադրվի: Նրա գնահատմամբ՝ դա կհանգեցնի Ուկրաինային ԱՄՆ աջակցության սահմանափակման: Նակին դեսպանը ենթադրում է, որ մայիսի վերջին «Ուկրաինան կպարտվի»: Այդ մասին նա գրել է Politico-ի հեղինակային հոդվածում:
Վաշինգտոնի գերխնդիր, սակայն, նա համարում է Մերձավոր Արեւելքում լայնածավալ պատերազմի կանխումը, ինչի հավանականությունը մեծ չէ: Նոր տարին բացահայտ ագրեսիվ ելույթով է սկսել Թուրքիայի նախագահը: Սաուդյան Արաբիայի մայրաքաղաքում ֆուտբոլային մրցախաղի ձախողումը նա համարել է Թուրքիայի դեմ «տարածաշրջանային սաբոտաժ» եւ սպառնացել, որ ամեն ինչ կանի, որպեսզի «պաշտպանի թուրքական երկրների հետ համերաշխությունը»: Էրդողանն ասել է, որ Թուրքիան «երբեք չի մերժել իրեն պարզած ձեռքը սեղմել, բայց ուրիշներն էլ պետք է Թուրքիայի մեկնած ձեռքը հարգեն»:
Նախնական տեղեկության համաձայն՝ հունվարի 4-ին Միացյալ Նահանգների պետքարտուղար Բլինքենը մեկնում է Իսրայել, որից հետո բանակցություններ կվարի Հորդանանում, Քաթարում, Սաուդյան Արաբիայում եւ Արաբական միացյալ էմիրություններում: Հունվարի 4-ին նաեւ անոնսավորված է Իրանի նախագահի Թուրքիա այցը: ԱՄՆ-ում որոշ կոնգրեսականներ կոչ են արել հարվածել Իրանին, եթե «Հեզբոլլահ»-ն Իսրայելի դեմ երկրորդ ճակատ բացի: Հայտնի է դարձել, որ Ֆրանսիան շտապ բանակցություններ է սկսել Լիբանանի հետ, որպեսզի Իսրայելի սահմանից «Հեզբոլլահ»-ն հեռանա եւ հսկողությունն անցնի լիբանականական բանակին: Դա գործնականում ենթադրում է Թեհրանի ներգրավվածություն, ինչն իր հերթին կնշանակի իրանա-ֆրանսիական ոչ պաշտոնական, բայց չափազանց կարեւոր բանակցություններ:
Ամենայն հավանականությամբ, նաեւ այս հանգամանքով է պայմանավորված Իլհամ Ալիեւի հակաֆրանսիական սեւեռվածությունը: Թուրքիան եւ Ադրբեջանը, երեւում է, Իրանի հետ հարաբերություններում օգտագործում են Արեւմուտքից վերջինիս մեկուսացվածության գործոնը: Չնայած կոշտ հռետորաբանությանը, Իրանը իսրայելա-պաղեստինյան պատերազմում ցուցաբերում է մեծ զգուշավորություն: Դա Արեւմուտքին տրվող հնարավորություն է, որ գործնական ահռելի նշանակություն ունի առաջին հերթին Իսրայելի համար:
Տարածաշրջանը «պայթեցնելու» սպառնալիքը, որ տարեմուտի երեկոյին հնչեցրեց Իլհամ Ալիեւը, թերեւս, Ադրբեջանին «հանգիստ թողնելու» ազդակ էր, բայց՝ այնպես, որպեսզի սեպտեմբերի 19-ի ահաբեկչությունն ընդունվի որպես «անշրջելի իրողություն»: Մերձավոր Արեւելքում լայնածավալ պատերազմի ելքը բացահայտ անկանխատեսելի է, բայց ոչ մի երաշխիք չկա, որ այն չի բռնկվի: Այն, ինչ շուրջ երեք տասնամյակ ստեղծել է Իրանը, այսպես կոչված՝ «շիական աղեղը» կարող է փլուզվել եւ տեղը զիջել թուրքականին: Այդ դեպքում Մերձավոր Արեւելքի ռազմա-քաղաքական խաղատախտակից դուրս կմնա Իրանը:
Ընդհանուր տպավորություն է, որ ներգրավված կենտրոնների համար Իրանի ներկայությունը շատ ավելի հանդուրժելի է, քան՝ նրան փոխարինել ձգտող թուրքականը: Սաուդյան Արաբիան, հավանաբար, այս «սաբոտաժն» է ցուցադրել եւ հարուցել Էրդողանի «սուլթանական զայրույթը»: Ի՞նչ զայրույթի մասին էր ակնարկում Ալիեւը՝ Արեւմուտքի որոշ երկրների հասցեին խոսելիս: Ֆրանսիան Իրանի հետ փակ երկխոսություն ունի՞: Թուրքիան ծրագրում է Լիբանանը «պայթեցնե՞լ»: Ադրբեջանական քարոզչությունը Հայաստանի «թիկունքային ապահովության կենտրոններից» մեկը մշտապես Լիբանանն է ներկայացրել, Բեյրութը, Բեյրութի հայկական կառույցները:
