Հայաստանում բավականին աննկատ անցավ հանգամանքը, երբ հատուկ հանձնարարությունների գծով դեսպանը Հանրային հեռուստաընկերության եթերում հայտարարեց, որ Բաքուն համաձայնել է հունվարին արտգործնախարարների հանդիպում ունենալ Վաշինգտոնում, իսկ հետո Հայաստանի ԱԳՆ հայտնեց, որ չկա Բաքվի հետ որեւէ պայմանավորվածություն եւ այդպիսին լինելու դեպքում՝ կտեղեկացնեն:
Իհարկե «արանքում» համաձայնության բացակայության մասին հասցրեց հայտարարել նաեւ Բաքվի ԱԳՆ-ն: Առաջին հայացքից խոսքը կարող է լինել տեխնիկական «անհարթության» մասին: Բայց, թերեւս բացառվում է, որ հատուկ հանձնարարությունների գծով դեսպանը աներ «ինքնագլուխ» հայտարարություն, այն էլ Հանրային հեռուստաընկերության եթերում, թերեւս լավ պատկերացնելով, թե արտաքին հատկապես ինչ ուշադրություն է այդ եթերի հանդեպ: Նշանակու՞մ է դա, որ այդ պահին եղել է համաձայնություն, ըստ այդմ հաջորդել է Երեւանի հայտարարությունը՝ հատուկ հանձնարարությունների գծով դեսպանի հարցազրույցի միջոցով, սակայն հետո՝ չեղարկվել: Այդ դեպքում սակայն Հայաստանի ԱԳՆ-ը հազիվ թե չխոսեր այդ մասին, այդպիսով ավելորդ ուշադրություն չբեվեռելով հատուկ հանձնարարությունների գծով դեսպանի եւ ԱԳՆ հայտարարության «հակասականության» վրա: Ավելին, Երեւանի համար դա կլիներ հնարավորություն, ցույց տալու Բաքվի ապակառուցողականությունը:
Սակայն, փաստացի դրսեւորվել է պաշտոնական Երեւանի վարքագծում որոշակի «հակասականություն»՝ մի պաշտոնյան անում է հայտարարություն, հետո արտաքին քաղաքական գերատեսչություն այլ հայտարարությամբ ցույց է տալիս, որ տեղեկությունը չի եղել հիմնավորված: Այս դրվագը հնարավոր էր դիտարկել զուտ տեխնիկական, եթե այն ըստ էության բավականին նմանություն չունենար առավել դրամատիկ շրջանի մեկ այլ դրվագի հետ՝ սեպտեմբերի 21-ին տեղի ունեցած ՄԱԿ ԱԽ նիստի, որում քննարկվում էր Արցախի հարցը: Այդ նիստում Հայաստանի արտգործնախարարը ունեցավ ադրբեջանական ագրեսիան դատապարտող կոշտ ելույթ,արձանագրելով այն վտանգները, որ սեպտեմբերի 19-20-ի ագրեսիայի հետեւանքով կախված են Արցախի քաղաքացիական բնակչության գլխին: Իսկ գրեթե զուգահեռ, Երեւանից հնչում էր վարչապետի ելույթը, որում նա նշում էր, թե այդ պահին Արցախի բնակչությանը չի սպառնում վտանգ:Ադրբեջանի արտգործնախարարը ՄԱԿ ԱԽ նիստում պատասխան ելույթում հենց դրան էլ արել էր հղում: Այստեղ ուշադրության է արժանի այն, որ հատուկ հանձնարարությունների գծով դեսպանը աշխատում է այսպես ասած վարչապետի ենթակայության ներքո, այլ ոչ թե արտգործնախարարի:
Փաստացի արդեն երկրորդ այդօրինակ դրվագը առաջացնում է հարցեր: Խոշոր հաշվով, պետական ինստիտուտներում՝ կարեւոր հարցերի վերաբերյալ տարբեր մոտեցումների առկայությունը իհարկե ոչ միայն արտառոց չէ, այլ կառավարման համակարգերի օրինաչափություն է անգամ արդիական, պետականության ավանդույթներով հարուստ երկրներում: Ավելին, դրանց հմուտ կառավարումը նույնիսկ բերում է այդ պետությունների քաղաքականության արդյունավետության բարձրացման, ելնելով որոշակի հանգամանքներից: Դա կարող է կիրառելի լինել նաեւ Հայաստանում, բայց, եթե դրսեւորվում է աշխատանքային քննարկումների, այլ ոչ թե հրապարակային գործողությունների մակարդակում:
