Ուկրաինայի նախագահ Զելենսկին Վրաստանի իշխանություններին կոչ է արել վերադարձնել բռնազավթած տարածքները: Նա գտնում է, որ այդ դեպքում Արևելյան Եվրոպայում կամրապնդվի ընդհանուր պաշտպանության ներուժը: Ավելի վաղ Վրաստանի վարչապետ Ղարիբաշվիլին «Ռուսաստանի դեմ երկրորդ ճակատ բացելու» հավանականությունը մերժել է: Ուկրաինայի նախագահը հազիվ թե չգիտի, որ Վրաստանը ռազմական ուժով տարածքներ վերադարձնել չի կարող: Վրաստանում ներքաղաքական լարվածություն է: Իշխող կուսակցությանը չհաջողվեց իրացնել նախագահ Զուրաբիշվիլիի իմփիչմենթի նախաձեռնությունը: Նախագահի և վարչապետի միջև տարաձայնությունները սկզբունքային են:
Բայց դա լայն կտրվածքով դիտարկման թեմա է: Կոնկրետ այս դեպքում հետաքրքիր է ադրբեջանական փորձագիտական հանրության արձագանքը: Բաքվում համարում են, որ հետխորհդային տարածքի անջատողական կազմավորումները տագնապած են և դա կապում են Լեռնային Ղարաբաղում սեպտեմբերի 19-20-ի իրադարձությունների հետ: Սա ալիևյան վարչախմբի իրականացրած էթնիկ զտումները Մերձդնեստրի, Աբխազիայի և Հարավային Օսեթիայի հետ կապված խնդիրները նույն հարթության վրա դնելու քարոզչակաղապար է:
Արցախում իրականացված բռնատեղահանությունը Եվրոպայում արժանացել է խիստ քննադատության: Եվրոպան միաժամանակ սատարում է Մոլդովայի և Վրաստանի ինքնիշխանությանը, տարածքային ամբողջականությանը, Ռուսաստանին կոչ է անում զորքերը դուրս բերել Աբխազիայից, Մերձդնեստրից և Հարավային Օսեթիայից: Լեռնային Ղարաբաղի հարցում Արևմուտքի մոտեցումը միշտ էլ առանձնակի է եղել, խնդիրը երբեք չի նույնականացվել Աբխազիայի, Հարավային Օսեթիայի և Մերձդնեստրի հետ: Ալիևը մշտապես դժգոհել է Արևմուտքի «երկակի ստանդարտներից»:
Կոչ անելով վերադարձնել բռնազավթված տարածքները՝ Ուկրաինայի նախագահը Վրաստանի իշխանություններին դրդում է կրկնօրինակել Ալիևին: Ի դեպ, նույն պատկերն է, կարծես, դիտարկվում Իսրայելի պարագայում: Ինչ-որ մեկին, ըստ էության, ձեռնտու է, որ Արցախում Ադրբեջանի իրականացրած էթնիկ զտումներից հետո Իսրայելը օրակարգ բերի Գազայի հատվածից պաղեստինցի արաբներին Եգիպտոս տեղահանելու հարցը: Միջազգային հանրության, նույնիսկ Իսրայելի դաշնակից երկրների մոտեցումն այս դեպքում բացասական է:
Իսկ հետխորհրդային տարածքում՝ Վրաստանում և Մոլդովայում հնարավո՞ր է, ասենք, Հարավային Օսեթիայի բնակչության տեղահանում: Չէ՞ որ վրացական նախկին ինքնավարության բնակիչները Ռուսաստանում պատմական հայրենիք ունեն՝ Ալանիա: Կամ ինչու՞ բացառել, որ Մերձդնեստրի բնակչության զգալի մաս կազմող էթնիկ ուկրաինացիները կարող են ,,կամավոր տեղափոխվել,, Ուկրաինա: Բայց դրա համար առիթ է պետք:
Ուկրաինայի նախագահը, թերևս, ավելի ընդրգրկուն, նոր աշխարհարհակարգի ձևավորման համատեքստից բխող ազդակ է հղել Վրաստանի իշխանություններին, բայց խորքով այն, կարծես, միտված է հետխորհրդային տարածքում Ալիևի «փորձի կիրառելիության» լեգիտիմացմանը: Եթե նման խիստ անցանկալի զարգացումներ դրսևորվեն, ապա Բաքուն դրանք կօգտագործի՝ միջազգային հարթակներում պնդելով, որ «նույն անջատողականությունը բոլոր տեղերում արժանացավ նույն անփառունակ վախճանին»: Անկախ նրանից, թե Մոլդովան և Վրաստանը ինչ գործիքակազմով կվերադարձնեն միջազգայնորեն իրենց պատկանող տարածքները:
