Առաջիկա ամիսները Հայաստանի թիվ մեկ ներքաղաքական օրակարգային թեման պտտվելու է Երևանի ավագանու ընտրությունների շուրջ։ Ով և ինչպես, ինչ նախընտրական և հետընտրական դասավորությամբ և դաշինքներով կդառնա Երևանի քաղաքապետ՝ մեծապես կպայմանավորի նաև, թե արդյո՞ք Հայաստանում կունենանք նոր արտահերթ համապետական ընտրություններ, թե՞ Երևանի ընտրությունները փակուղի տանելու փոխարեն կդառնան իրավիճակը հաղթահարելու իրական հնարավորություն։
Երևանի քաղաքապետի պաշտոնի շուրջ ստեղծված իրավիճակը բացահայտել է, այսպես ասած, ներկուսակցական կամ ներդաշինքային հանգամանքներից զատ, քաղաքական «օրգանականության» այն ահռելի բացը, որ կա Հայաստանում: Ընդ որում, դա ի ցույց դրվեց հերթական անգամ, պարզապես արդեն որոշակիորեն նոր որակի դրսևորումով: Եթե մինչ այդ սովորաբար այդ խնդիրը արտացոլվում էր ընտրական պրոցեսներում, այժմ այն արտացոլվում է ներքաղաքական կյանքում ավելի ընթացիկ իմաստով: Սկզբում քաղաքական մեծամասնությունը դրեց իր նշանակած քաղաքապետի անվստահության հարցը այն բանից հետո, երբ քաղաքապետը գործնականում ինքն էր ամիսներ առաջ փաստացի անվստահություն հայտնել իրեն այդ պաշտոնին նշանակած մեծամասնությանը: Նրանից հետո ընտրված քաղաքապետն էլ վերջերս հրաժարվելով պաշտոնից վերջ դրեց իրենով քաղաքապետական հաստատված երկիշխանությանը
Երևանի քաղաքապետի պաշտոնը քաղաքական պաշտոն է: Ոչ միայն այն պատճառով, որ այն դե ֆակտո ընտրովի է, այլ նաև այն պատճառով, որ քաղաքական է սահմանված դե յուրե՝ օրենքով, ընտրական այն համակարգով, որ սահմանում է օրենսդրությունը: Եվ սա ունի շատ հասկանալի պատճառ: Չի կարող երկրի խոշորագույն քաղաքի իշխանության հարցը լինել ապաքաղաքական: Եվ առավել ևս այդպես չի կարող լինել, եթե երկրում այդ քաղաքի տեսակարար կշիռը ըստ էության կեսից ավելի է: Հետևաբար, պետք է ոչ միայն քաղաքական ընթացակարգերի և տրամաբանության ֆորմալ ապահովում, այլ նաև դե ֆակտո օրգանականություն: Եվ այդ երևույթը հատուկ է Հայաստանի ՏԻՄ բոլոր ուղղություններին, պարզապես հիմնականում աչքի է զարնում, աղմուկի կամ ուշադրության առարկա է դառնում խոշոր համայնքներում: Մինչդեռ, այս խնդիրը նաև համապետական մակարդակում քաղաքական օրգանականության խնդիր է, քաղաքական համակարգի կայացման և զարգացման խնդիր, արգելակ: Որովհետև արտառոց, անոմալ է, երբ համապետական մակարդակում ընտրական երկրորդ արդյունք ցույց տված ուժը կարող է որևէ կերպ չմասնակցել ՏԻՄ ընտրություններին, կամ մասնակցել, բայց այսպես ասած քողարկված տարբեր ձևաչափերով:
Սա ըստ էության նշանակում է քաղաքական համակարգի խեղում: Չի կարող որևէ երկրում համապետական մակարդակում արտահայտվել քաղաքական դասավորության մի տրամաբանություն, իսկ ՏԻՄ մակարդակում՝ բոլորովին այլ, այն էլ քաղաքական օրինաչափություններին և քաղաքագիտական կանոններին տրամագծորեն հակասող: Այստեղ իհարկե անելիք կա բոլոր քաղաքական ուժերի առումով, թե մեծամասնության, թե նաև մնացյալ քաղաքական դաշտի: Այլ հարց է, որ այդ խնդրի լուծման գործում իրենց բաժին պատասխանատվությունն իրացնելու իրական շահագրգռություն կարող են ունենալ այն ուժերը, որոնք շահագրգռված են Հայաստանում իրական քաղաքականությամբ, այլ ոչ քաղաքականության անվան ներքո «բիզնեսով» զբաղվելու հեռանկարով, այդ բառի բուն և պատկերավոր լայն իմաստներով: Հակառակ դեպքում, իրական քաղաքականության հարցում շահագրգռություն չունեցող ուժերի համար քաղաքականության ՏԻՄ շերտը վտանգավոր է, որովհետև այդ շերտում ապաքաղաքական միջավայրում է ըստ էության չեզոքացվում ավելի վերևում տեղի ունեցողի համար քաղաքական պատասխանատվության հարցը:
