ՀՀ կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարությունը հանրային քննարկման է ներկայացրել պետական հանրակրթական ուսումնական հաստատության զարգացման ծրագրի մշակման ձևաչափի և զարգացման ծրագրի կատարման ամենամյա հաշվետվության կատարողական ցուցանիշների ու պահանջների նախագիծը: Ծրագիրը հաստատության ռազմավարական փաստաթուղթն է, որի հիման վրա պլանավորվում է աշխատանքը հաստատությունում:
Նախագծի նպատակը զարգացման ծրագրի՝ որպես գործիքի կիրառության արդյունավետության բարձրացումն է և ծրագրի կատարման ընթացքի վերահսկողության առավել հստակ մեխանիզմների ամրագրումը: Այն թույլ կտա բարձրացնել զարգացման ծրագրի կարևորությունը, որը ներկայում հաճախ կրում է զուտ ձևական բնույթի պահանջ, ինչպես նաև հավասարակշռություն կմտցնի պետական լիազորված մարմնի կողմից տնօրենի նշանակման գործառույթում՝ իբրև վերահսկող մարմնի:
Ծրագիրը կազմվում է 5 տարվա համար և ընդգրկում է հետևյալ բաղադրիչները՝ իրավիճակի վերլուծություն, նպատակների և խնդիրների սահմանում, դրանց իրականացումն ապահովող գործողությունների և միջոցառումների ժամանակացույց, պատասխանատուներ, արդյունքների գնահատման չափանիշներ, ռիսկեր, բյուջե և վերահսկողության մեխանիզմներ:
Այս մասին «Առաջին լրատվական»-ը խոսել է կրթության փորձագետ Սերոբ Խաչատրյանի հետ, որի խոսքով՝ նախկինում շատ է խոսվել այս ծրագրի մասին, սակայն հիմնական հարցը կայանում է նրանում, որ այս փաստաթղթում բավականին լավ վերհանված է կրթական ոլորտում առկա բոլոր խնդիրները, բայց պլանավորված քայլերի իրականացումը, ըստ երևույթին, դժվար է լինելու իրականացնել։ Խաչատրյանի կարծիքով՝ ծրագիրը ոլորտի մարդկանց այդքան էլ չի ոգևորելու, որովհետև կան բազում թիրախային հարցեր ու այնպիսի լուծումներ, որոնք իրատեսական չեն։ Օրինակ՝ իրատեսական չէ այն, որ ՀՀ չորս բուհ պետք է մտնի աշխարհի լավագույն հինգ հարյուր համալսարանների ցանկի մեջ։ Նշենք, որ ըստ նախատեսված ծրագրի՝ Հայաստանում մնալու է հինգից ութ բուհ, այսինքն՝ ըստ նախագծի կազմակերպիչների՝ ՀՀ բուհերի մեծամասնությունը մտնելու են այդ ցուցակի մեջ, սակայն դա այդքան էլ իրատեսական չէ, ինչպես նշում է մեր զրուցակիցը ու հավելում, որ լավ է, որ կրթությունից դուրս մնացած երեխաներ չպետք է լինեն, բայց որքանո՞վ է դա իրագործելի։ Կարիք կա որոշ հաշվարկների լուրջ իրականացման։
Խնդրահարույց է նաև այն է, որ փաստաթղթերը սովորաբար ընդունում է մի ղեկավարություն, որից հետո ղեկավարությունը փոխվում է և փաստաթղթի ժամկետային ավարտին լինում է մեկ ուրիշը, որն էլ հրաժարվում է դրա համար կրել պատասխանատվություն կամ պատշաճ կերպով իրականացնել։
«Պետք է պարզ խնդիրներ լուծել, չգրել վերամբարձ խոսքեր։ Հիմա շատ կարևոր է ՀՀ-ում ուսուցիչների քանակի ու որակի բարեկավումը, պետք է առաջնային զբաղվել դրանով, քանի որ դպրոցական կրթության հիմիք վրա ենք դառնալու աշխարհում լավագույնը։ Պետք է սկսել պարզ խնդիրներից ու վերջացնել բարդերով։ Մեծ խոստումների չիրականացումը բերում է հիասթափության, որն էլ հանրության մոտ այլևս վստահություն չի կարող առաջացնել»,- ընդգծում է Սերոբ Խաչատրյանը։
