ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ամերիկացի նախկին համանախագահ Ջեյմս Ուորլիքը Ամերիկայի ձայնին տված հարցազրույցում ասել է, որ թե Հայաստանի, թե Ադրբեջանի համար շահեկան չէ, որ կարգավորման գործընթացը մնա միայն ՌԴ միջնորդության ներքո: Ուորլիքը խոսել է ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահության ձևաչափի կարևորության մասին: Ամերիկացի նախկին համանախագահն իհարկե ասում է ճշմարտությունը, և թերևս այնպես չէ, որ միայն Ռուսաստանի միջնորդական հովանու ձևաչափի ոչ շահեկան լինելը չեն հասկանում թե Երևանը և թե Բաքուն: Մեծ հաշվով դրա համար է նաև, որ Հայաստանն էլ, Ադրբեջանն էլ չնայած էապես իրարամմերժ մոտեցումներին ու դիրքորոշումներին, աշխատում են ոչ միայն ռուսական, այլ նաև ԵԽ նախագահ Միշելի միջնորդական ձևաչափում: Մինսկի խմբի համանախագահության հարցն իհարկե անկասկած շատ ավելի բարդ է, որովհետև այստեղ խնդիրը ոչ թե հայ-ադրբեջանական է, այլ աշխարհաքաղաքական և Երևանն ու Բաքուն տեսականում գուցե ունեն անելիքներ, սակայն գործնականում նրանք անգամ ընդհանուր որևէ հետաքրքրության առկայության պարագայում չեն աշխատի միմյանց հետ՝ մի շարք պատճառներով, այդ թվում և պատճառներով, որոնք պայմանավորված են աշխարհաքաղաքական ուժային կենտրոնների մոտեցումներով: Ըստ այդմ, գլխավոր խնդիրը հասկանում են թերևս բոլորը, սակայն հարցը այն է, թե ով է պատկերացնում և տիրապետում այն լուծելու հնարավորությանը կամ մեխանիզմին:
Մինսկի խմբի համանախագահության մեխանիզմի վերականգնումը գործնականում կախված է այն հանգամանքից, թե որքան արագ և ինչ տրամաբանությամբ կարող է տեղի ունենալ ամերիկա-ռուսական հարաբերության վերականգնում: Առայժմ դրա հավանականության մասին խոսելու հիմք կամ առիթ տվող նախադրյալ չի նշմարվում, թեև դա ամենևին չի բացառում, որ պատկերը կարող է փոխվել շատ ավելի արագ, քան թվում է ներկայումս: Ըստ այդմ, ռուսական միջնորդության հակակշիռ մնում է բրյուսելյան ձևաչափը և իհարկե աշխատանքը այլ սուբյեկտների հետ՝ ուղիղ կամ միջնորդավորված մեխանիզմով: Խոշոր հաշվով, թե Երևանը և թե Բաքուն անում են այդ աշխատանքը, թեև իհարկե այստեղ առկա է այն, որ այդ աշխատանքը արվում է նաև միմյանց դեմ, և հատկապես Բաքվի մասով դա ակնառու է: Խոշոր հաշվով, Ադրբեջանն այդ իմաստով փորձում է առավելագույնս նպաստել խոշոր խաղացողների շահերի բախմանը, այդ դաշտում իր համար տեսնելով մանևրի առավել մեծ հնարավորություն, քան Հայաստանի՝ որը անկասկած գտնվում է Ռուսաստանի անհամեմատ ավելի մեծ ազդեցության դաշտում:
Հայաստանի համար այստեղ իհարկե շատ կարևոր է միջավայրի կայունությունը, առանց այդ էլ եղած ռիսկերը որևէ կերպ չբազմապատկելու, այսպես ասած չխթանելու կամ չհրահրելու մթնոլորտը: Ահա թե ինչու է, որ հակառակը, այսինքն անկայուն մթնոլորտ խթանելը այլ բան չէ, քան խաղ նվազագույնն Ադրբեջանի դաշտում, և բոլոր այն ուժերի, որոնք դեմ են միջնորդական ռեսուրսների տարբերակմանն ու բազմազանեցմանը, խաղ՝ ընդդեմ ռեգիոնում միջնորդական ռեսուրսները տարբերակելու եվ այդ ուղղությամբ հանգիստ, առանց ավելորդ աղմուկի աշխատելու Հայաստանի շահի:
Լուսանկարը՝ Armeniasputnik-ի
