Էրդողանը ստորագրել է այսպես ասած «Շուշիի հռչակագիրն» ու այդպիսով ամբողջապես ավարտել դրա վավերացման գործընթացը: Ընդ որում, խորհրդանշական է, իսկ գուցե նաև քաղաքական իմաստով ծրագրված է այն, որ դա տեղի է ունենում Բրյուսելում կայանալիք ՆԱՏՕ Վեհաժողովի շեմին, որ քննարկելու է ուկրաինական հարցն ու անկասկած նաև դրանից բխող և ածաննցվող աշխարհաքաղաքական այլ իրողություններ:
Վեհաժողովին անմիջական ներկայությամբ մասնակցելու է նաև ԱՄՆ նախագահը, ինչը թերևս ևս մեկ հավելյալ վկայություն է, որ Բրյուսելում քննարկվելու են էական հարցեր: Ահա այդ Վեհաժողովից առաջ Թուրքիան ավարտում է այսպես ասած «Շուշիի հռչակագրի» վավերացումը ամբողջությամբ: Իսկ այդ հռչակագիրն այլ բան չէ, քան Արցախի ու Հայաստանի դեմ 44-օրյա պատերազմի՝ մեզ համար հետևանքի, իրենց համար արդյունքի «փաստաթղթավորում»: Եվ այստեղ որքան էլ գուցե «պոպուլյար» չէ խոստովանել,, այդուհանդերձ ռուս-թուրքական «բարդ օպերացիային» զուգահեռ, անկասկած կա նաև Թուրքիա-ՆԱՏՕ պարզ օպերացիա, հաշվի առնելով Թուրքիայի ՆԱՏՕ անդամությունը: Ավելին, ուկրաինական պատերազմի բովում Էրդողանի հայտարարությունը, թե Թուրքիան այս հարցում իրեն կպահի որպես ՆԱՏՕ անդամ, ըստ էության միտված էր նաև 44-օրյա պատերազմի իր արդյունքը ՆԱՏՕ շրջաննակում քաղաքականապես կապիտալիզացնելուն: Սա բոլորովին չի նշանակում, թե Թուրքիան հրաժարվելու է Մոսկվայի հետ գործակցությունից:
Ամմբողջ խնդիրն այն է թերևս, որ Անկարան փորձելու է այդ գործակցության առումով «համալրվել» ՆԱՏՕ քաղաքական աջակցության հավելյալ պաշարով: Սա կարող է նոր իրավիճակի բերել Կովկասում և այն, որ Ադրբեջանը ներկայումս անցել է Արցախի դեմ ոչ թե ռազմական, այլ «հումանիտար տեռորի», մտահոգության առարկա է նաև այդ տեսանկյունից: Այլ կերպ ասած, կարող է փոխվել ռեգիոնալ խաղի բնույթը և ռազմական բաղադրիչը կարող է որոշակիորեն մղվել «երկրորդ» պլան, առաջ բերելով ավելի շատ հիբրիդային զինանոցի գործիքներ: Դա մի կողմից Հայաստանի և Արցախի համար կարող է լինել դրական, այն իմաստով, որ որոշակիորեն կլիցքաթափվի ռազմական ռիսկերի առատությունը, մյուս կողմից սակայն հիբրիդային ռիսկերը պարունակում են նոր մարտահրավերներ, որոնք մեզանից պահանջելու են նոր գործիքակազմ և ռեսուրսներ: Միևնույն ժամանակ, այդ ֆոնին հատկանշական է, որ Հայաստանում ուժգնանում է ներքաղաքական տիրույթում հիբրիդային «պատերազմի» նոր ալիք և «վետերանների» աշխուժացում:
