Բոլոր այն մարդիկ և կազմակերպությունները, ովքեր խոսում են Հայաստանում կոռուպցիայի դեմ պայքարի մասին, լավ չեն պատկերացնում կոռուպցիայի դերը ՀՀ գործող իշխանությունների համար:
Ընդհանրապես, Հայաստանում տարածված կարծիք կա, որ կոռուպցիան երկրի իշխանավորների համար փող աշխատելու միջոց է: Իհարկե, այս պնդումը ճիշտ է, բայց միևնույն ժամանակ, չի արտահայտում ողջ ճշմարտությունը, որովհետև, եթե կոռուպցիոն համակարգի մեջ ընդգրկված մեր պաշտոնյաներին համարժեք կամ դրանից էլ շատ փող տանք, միևնույն է, նրանք կշարունակեն գործել կոռուպցիայի տրամաբանությամբ, քանի որ Հայաստանում կոռուպցիան ոչ այնքան փող աշխատելու միջոց է, որքան կառավարման մեթոդ:
Կոռուպցիայի այսօրինակ առաջընթացի համար օբյեկտիվ հիմքեր կան. երբ ՀՀ նախկին նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը հայտարարում էր, թե իր կուսակցությունը իր ժողովուրդն է, ընդամենը խոստովանում էր, որ կուսակցություն չունի: Իսկ քաղաքական լիդերի համար կուսակցություն չունենալ` նշանակում է զրկված լինել քաղաքական թիմ և հենարան ունենալուց: Իհարկե, կային կուսակցություններ, որոնց վրա Քոչարյանը կարող էր հենվել, բայց այդ հենարանը չէր կարող նրան հուսալի թվալ, որովհետև այդ կուսակցությունների վերնախավի հետ ընդհանուր շատ քիչ բան ունենալով՝ նա չէր կարող հենվել նրանց վրա: Եվ ահա, այս պայմաններում էր, երբ ստեղծվեց մի վիճակ, երբ որ կոռուպցիան դարձավ կառավարման համակարգ: Արդյունքում` յուրաքանչյուր ոք, ով ինչ-որ բան է տալիս իշխող վարչակազմին, փոխարենը պետք է ինչ-որ բան ստանա, եթե ինչ-որ բան է ստանում, պետք է ինչ-որ բան տա, և այսպես շարունակ:
Քոչարյանից հետո իրավիճակն այնքան խոր արմատներ էր գցել, որ ո՛չ Սերժ Սարգսյանի 2007-ի, ո՛չ էլ առավել ևս Տիգրան Սարգսյանի անդամագրումը «Հանրապետականին» այլևս չէր կարող կառավարման այս մոդուսին այլընտրանք առաջարկել: Այսպես գործող իշխանությունները լուծում են շատ կարևոր խնդիր` իրենց հետ գործ ունեցածներին հնարավորինս վերահսկելի են դարձնում իրենց համար և փոխարենը շրջանառության մեջ են դնում հասկացություններ, որոնք ի վիճակի են լիարժեք փոխարինել քաղաքական գաղափարներին, աշխարհայացքներին, սկզբունքներին և այլն, և այսպես շարունակ: Ասել է թե՝ Հայաստանում արմատախիլ անել կոռուպցիան, նշանակում է հիմքից զրկել գործող իշխանությանը, որովհետև այդ իշխանությունը հիմնված է կոճակ սեղմող պատգամավորների, կոռումպացված ոստիկանների, ծախու դատավորների, հասարակական գործիչների, մտավորականների, լրագրողների վրա:
Դե հիմա անկեղծ ասեք` եթե դուք լինեիք Սերժ Սարգսյանի փոխարեն, կցանկանայի՞ք վերացնել կոռուպցիան:
Հասկանալի է, որ քաղաքական ճանապարհով նախարար դարձածը կարող է որոշակի սկզբունքներ հետապնդել, վիճել, չհամաձայնել, ընդհուպ հրաժարական տալ հանուն այդ սկզբունքի: Բայց եթե մարդը մեկ-երկու միլիոն դոլար է տվել նախարար դառնալու համար, հո հիմա՞ր չի սկզբունքներ հետապնդի: Նա պետք է իր արած ներդրումը ետ ստանալու նպատակ հետապնդի, ինչը և անում են հայրենի կառավարության շատ ու շատ անդամներ: Եվ ի դեպ, այս իմաստով հայրենի կառավարությունը, չնչին բացառություններով, կարելի է երկու մասի բաժանել. տվողներ և վերցնողներ (ոմանք էլ համակարգում են տալու և ստանալու աշխատանքները): Արդյունքում բոլորը գոհ ու երջանիկ են, կյանքը՝ ուրախ, ապրուստն էլ՝ ձրի:
