ՀՀԿ-ական Գալուստ Սահակյանը այսօր հայտարարել է, որ արտահերթ ընտրություն կարող է լինել միայն 1998 թվականի արտահերթ ընտրության համանմանության դեպքում:
Ի՞նչ նկատի ունի Գալուստ Սահակյանը 1998-ի դեպքը հիշատակելով: Նա նկատի ունի ներիշխանական հեղաշրջո՞ւմ, թե՞ Ղարաբաղի հարցում այնպիսի զարգացում, որը Սերժ Սարգսյանին կստիպի իրավիճակից դուրս գալու ելք դիտել հրաժարականը: Չէ՞ որ 1998 թվականին երկու պարագան էլ առկա էր, կամ առնվազն կարող էր առկա լինել: Ի վերջո, հասկանալի է, որ «հայտնի ուժերի» դիրքորոշումը թուլացրեց նախագահ Տեր-Պետրոսյանին և քանի որ 1996-ի ընտրությունից հետո էլ թուլացել էր հասարակության հետ նրա կապը, նա ավելորդ և փաստացի թե՛ իր, թե՛ պետության համար վտանգավոր համարելով առճակատումը, հեռացավ:
Այսինքն, Ղարաբաղի հարցը դարձավ առիթ մի քանի պաշտոնյայի համար, որ ներիշխանական հեղաշրջում իրականացվի և նախագահին պարտադրվի հրաժարական: Մյուս կողմից, կամ նաև այն պարագան, որ Տեր-Պետրոսյանն ինքը գնահատելով իրավիճակը, ներքին ու արտաքին գործոնները՝ որոշեց Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման գործընթացում Հայաստանն արտաքին ճնշումներից և ճակատագրական պարտադրանքից զերծ պահելու համար այդուհանդերձ հրաժարվել իշխանությունից՝ դա դիտելով որպես առնվազն ժամանակ շահելու հնարավորություն, իսկ ընդհանրապես՝ հնարավորություն իրավիճակը շրջելու, փոխելու 1996-ից առաջացած մթնոլորտը, լարվածությունը, և Հայաստանին այսպես ասած երկրորդ շունչ հաղորդել:
Այլ հարց է, իհարկե, որ իրականում երկրորդ շնչի փոխարեն Հայաստանը բոլորովին այլ բան ստացավ և 1998-ի իշխանափոխությունից հետո երկրում կտրուկ կերպով արագացավ այն արատների ծավալումը, որոնք մինչ այդ կային: Ավելին, արատները ոչ միայն աճեցին ինքնին՝ ծավալով և քանակով, այլ նաև ենթարկվեցին մուտացիայի: Արդյունքում, պետության համար լավ հնարավորություն ենթադրող 1998-ը վերածվեց պետության գաղափարի և կառուցվածքի դեգրադացման կարևորագույն մեկնակետի:
Հիմա, ի՞նչ նկատի ունի Գալուստ Սահակյանը, երբ հիշեցնում է 1998-ը: Նկատի ունի, որ Սերժ Սարգսյանին հնարավոր է՝ միայն ներիշխանական հեղաշրջման միջոցով, այսինքն իշխանության ներսից հեռացնել, եթե նկատի ունի, որ նա կհեռանա միայն Ղարաբաղի հարցում անելանելի վիճակում հայտնվելու և գոնե այդ պարագայում պետության շահն իր իշխանությունից վեր դասելու դեպքում:
Շատերը կասեն, թե դե Գալուստն է, մի բան ասել է: Իշխանության հայաստանյան համակարգը «մի բան» ասել գրեթե չի ենթադրում, Գալուստի պարագայում՝ առավել ևս: Հետևաբար, ով մի բան ասում է, ինչ-որ կերպ արտահայտում է իշխանության ներսում առկա տրամադրությունները:
Իսկ այդ առումով հետաքրքրական է, որ իշխանությունը թեև մերժում է արտահերթ ընտրությունն ու հայտարարում, թե դրա նախադրյալներ չկան, այնուհանդերձ սկսել է խոսել արդեն արտահերթի հնարավոր դեպքերի կամ տարբերակների մասին: Չէ՞ որ կարող էին նաև 1998-ի տարբերակը բացառել:
