«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է Ազգային ժողովրդավարական բևեռի նախաձեռնող խմբի անդամ Վարուժան Ավետիսյանը։
– Պարոն Ավետիսյան, Դուք ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ֆորմատի վերականգնման անհրաժեշտության հարցն էիք բարձրացրել։ Այս կոնտեքստում ինչպե՞ս եք դիտարկում ֆրանսիացի ու ամերիկացի համանախագահներին չհանդիպելու Արցախի նախագահի որոշումը՝ Մինսկի խմբի ոչ լիարժեք կազմի պատճառաբանությամբ։
– Հակապետական մոտեցում է, որն ավելի շատ օտարի շահերը սպասարկելու նպատակ ունի, քան յուրային շահերին հետամուտ լինելու միտում։ Մարդն ուղիղ ձևով ցույց է տալիս, որ շարունակում է պատերազմի սկզբի շրջանի գիծը, երբ հայտարարեցին, որ միայն ռուսական խաղաղապահներն են իրենց համար ընդունելի։ Մինչ օրս այդ նույն գիծը շարունակում են։ Սա էլ դրա ամենակոպիտ ու վտանգավոր դրսևորումն էր։ Մենք ինքներս մեզ դուրս ենք մղում միջազգայնացման բոլոր հնարավորություններից ու մեզ դնում նեղ ռուս-թուրքական պայմանավորվածությունների դաշտ։ Շատ վտանգավոր իրավիճակ է առաջանում։
Բայց միևնույն ժամանակ նկատի ունենանք, որ միայն Արայիկ Հարությունյաններով չէ իրականությունը լցված։ Վատ է, որ այսօր նա ներկայացնում է Արցախը, բայց դա չէ հայությունը։
– Պարզապես նման որոշմամբ մենք այլևս Ֆրանսիայից ու ԱՄՆ-ից ոչինչ պահանջել չենք կարող։
– Կա հայ ժողովուրդը՝ որպես գերիշխան սուբյեկտ։ Եվ կա նաև հայկական պետականությունը։ Իսկ պետական ծառաները, այո՛, վնասում ու խանգարում են, որովհետև ֆորմալ առումով ժողովրդի անունից են հանդես գալիս։ Բայց դրանք ժամանակավոր երևույթներ են։
– Դուք հնարավո՞ր եք համարում այս փուլում և նման մթնոլորտում Մինսկի խմբի ձևաչափի վերականգնումը։
– Այնուամենայնիվ, հարցը պետք է միջազգային ասպարեզում մնա։ Այս պահին գործնական ձևաչափը Մինսկի խմբի ձևաչափն է։ Ամենակարճ ու արդյունավետ ճանապարհը հարցի լուծումը Մինսկի խմբի ձևաչափով շարունակելն է։ Բայց եթե այդպես չլինի, ապա պետք է հիմնական դերակատարների հետ երկկողմ աշխատանք տարվի։ Առաջին հերթին ԱՄՆ-ի ու Ֆրանսիայի հետ պետք է աշխատել, որպեսզի կարողանանք ավելի մեծ թվով դերակատարներ ներգրավել։ Ինչքան բազմապիսի դառնա գործընթացն ու գործընթացով շահագրգռվածների շրջանակը, այնքան անվտանգ և հայանպաստ լուծումների մեծ սպեկտոր է ապահովվելու մեզ համար։ Սա աքսիոմատիկ է։
