Այսօր ապրիլի 25-ն է: Երեկ համայն հայությունը գրեթե մեկ մարդու նման հիշում և ոգեկոչում էր Օսմանյան կայսրությունում հայոց ցեղասպանության զոհերին, մեկ մարդու նման պահանջում կատարված հանցագործության, ոճրագործության դատապարտում, ճանաչում և հատուցում: Եվ այդ պահանջների արանքում հնչում էին մեր միասնականության, հաստատակամության, պայքարի և այլնի մասին բավական գեղեցիկ խոսքեր:
Երեկ մենք դրանով էինք զբաղված՝ երեկ ապրիլի 24-ն էր, կարևոր մի օր հայ ազգի պատմության մեջ: Սակայն, մարդկության պատմության տրամաբանությունը հուշում է, որ ավելի կարևոր է «ապրիլի 25»-ը, և ավելի կարևոր է, թե մենք ինչով ենք զբաղված ապրիլի 25-ին: Եվ այսօր կարևոր հարց է, թե ինչով էր զբաղված հայությունը երեկ, և ինչով է զբաղված այսօր: Ինչ ենք անում մենք այսօր, որ այդքան միասնական ու թվում է` նույն բանն էինք անում երեկ: Եվ այսօր մենք կարող ենք ասել, ցավալիորեն, որ ապրիլի 25-ին այդ միասնականությունից գրեթե ոչինչ չկա:
Ապրիլի 25-ին ամեն մարդ զբաղված է իր գործով, և մարդկանց մի մեծ խմբի գործը ուղղակի հանցագործություն է՝ հանցագործություն պետության, հայրենիքի, ազգի, հասարակության, քաղաքացիների, ապագայի հանդեպ: Մարդկանց մի հսկայական մաս Հայաստանում զբաղված է գողությամբ, հափշտակությամբ, բռնությամբ, պետական միջոցները չարաշահելով ու յուրացնելով, կոռուպցիայով, զբաղված է հանրության հաշվին սեփական հարստությունը դիզելով, մարդու իրավունքներն ու ազատությունները ոտնահարելով, զբաղված է ուղղակի Հայաստանի հանրային բարիքները մսխելով:
Մարդկանց մի զգալի մաս էլ զբաղված է երեսպաշտությամբ, զբաղված է իբրև թե այս ամենին ընդդիմանալով, սակայն իրականում այդ միջոցով այս ամենից էլ իր բաժինը տանելով ու պահելով:
Եվ մի մեծ հատված էլ զբաղված է այս ամենը, ըստ էության, գեղեցիկ բառերով փաթեթավորելով, արդարացնելով, նոր կուռքեր ստեղծելով և այդ կուռքերի պաշտպանությունը ստանձնելով:
Այս ամենի արդյունքում մարդկանց մի հսկայական հատված ուղղակի հիասթափված հեռանում է երկրից, այսինքն` զբաղված է արտագաղթելով: Եվ միայն մի փոքր հատվածն է, որ այսօր պայքարում է, պայքարում է Հայաստանի վերացող անկախության համար, պայքարում է դրա արդյունքում Հայաստանին սպառնացող վտանգները կանխելու համար, պայքարում է իրավունքների և ազատությունների համար:
Այսինքն` ապրիլի 24-ի միասնականությունից ապրիլի 25-ին ոչինչ չի մնացել, որովհետև այդ միասնականությունը թվացյալ է, որովհետև այդ միասնականությունը արհեստական է, չգիտակցված, չըմբռնված, ֆետիշացված միասնականություն է, գաղափարից զուրկ միասնականություն է, այդ միասնականությունը, կամա, թե ակամա, հիշատակի մանիպուլյացիա է, ոչ թե իրական ոգեկոչում: Որովհետև իրական ոգեկոչումը պետք է ենթադրեր մեր կյանքում բոլորովին այլ ապրիլի 25, ապրիլի 25-ին բոլորովին այլ կենսակերպ, այլ պետական քաղաքականություն:
Իրական միասնականությունը պետք է լիներ անկախության և ազատության գաղափարների շուրջ, և այդժամ ապրիլի 24-ը մեր կյանքում չէր դառնա արհեստական շեղում լիովին այլ առօրյայից, իսկ ապրիլի 25-ը կլիներ մեր հաղթանակների ու հաջողությունների խորհրդանիշը, մեր վերելքի խորհրդանիշը:
