ԲՀԿ-ից ու ՀՅԴ-ից ոմանք չեն բացառում կոալիցիայի հեռանկարները՝ եթե-ներով համեմված իհարկե, իսկ ոմանք էլ հանդես են գալիս հակառակ պնդումներով: Զուգահեռ էլ Լևոն Տեր-Պետրոսյանն է հարցազրույց տալիս և «պատմական» որակելով վարչապետի հրաժարականը որպես քառյակի հաջողություն, միևնույն ժամանակ, չգիտես ինչու, քառյակին զգուշացնում է չընկնել Սերժ Սարգսյանի գործարքների ծուղակը: Այսինքն, ըստ էության, սրանով հաստատվում է, որ ծուղակ այնուամենայնիվ կա և ՀԱԿ-ի առաջնորդն ունի քառյակի նավի խորտակման մասին տագնապներ ու տեղեկություններ, մտահոգություններ:
Եվ սրանք հաստատապես միայն մամուլի մեկնությունների և լրատվության վրա հիմնված չեն, Տեր-Պետրոսյանը բավական փորձառու է նման հիմքերով մտահոգությունների չտրվելու համար: Եվ ուրեմն այստեղ ըստ երևույթին մենք գործ ունենք մի իրավիճակի հետ, երբ ՀՅԴ-ի և ԲՀԿ-ի ներսում առկա են լուրջ տարաձայնություններ և ներքին պայքար նոր կառավարության հարցում՝ Սերժ Սարգսյանի հետ համագործակցելու առումով: Սա էլ պետք է չդիտել անսպասելիի շրջանակում:
Վերջին հաշվով դեռևս չի չորացել կարկառուն և ականավոր ՀՅԴ-ական, կուսակցությունում մեղմ ասած՝ ոչ վերջին դեմք հանդիսացող Վահան Հովհաննիսյանին Գերմանիայում դեսպան նշանակելու նախագահական հրամանագրի թանաքը: Եվ մեղմ ասած՝ միամտություն կլինի կարծել, որ ՀՅԴ-ում միայն Վահան Հովհաննիսյանն էր, որ այսպես չդիմացավ գայթաղկությանը և արտագաղթեց:
Սրան զուգահեռ արժե հիշենք ԲՀԿ-ի այսպես ասած՝ երկփեղկվածությունը գործարարների և քաղաքական թևի միջև, և նրանց միջև գտնվող առաջնորդ Գագիկ Ծառուկյանին, որը հայտարարում էր, որ ԲՀԿ-ն ընդդիմություն չի կարող լինել և խմում էր Սերժ Սարգսյանի կենացը՝ ոտքի վրա: Ծառուկյանի համար էլ իհարկե բարդ է, ունենալով ՕԵԿ-ի օրինակը, երբ մի քանի օրում կուսակցության մեջ միակ գործարարն ըստ էության մնաց Արթուր Բաղդասարյանը: Եվ ի դեպ, ՕԵԿ-ի գործարարներից մի քանիսն էլ բարեհաջող հանգրվանեցին ԲՀԿ-ում: Այսինքն՝ ԲՀԿ-ում էլ կան փորձառու արտագաղթողներ, որոնց անկասկած միայն մի փոքր առիթ է պետք:
Լևոն Տեր-Պետրոսյանն ասում է, որ Սերժ Սարգսյանը փորձառու ինտրիգան է: Սակայն Սերժ Սարգսյանի ինտրիգներն այստեղ ըստ էության կապ չունեն, կամ չէին կարող կապ և դեր ունենալ, եթե այլ լիներ նրա դիմաց գտնվող քաղաքական ուժերի բնույթն ու կենսագրությունը: Նման բնույթով և կենսագրությամբ քաղաքական ուժերի դեմ նույնիսկ ինտրիգներ էլ պետք չեն: Ապաքաղաքական բնույթի քաղաքական ուժերի և միավորների համար ոչ թե արտաքին գայթակղությունները կամ ինտրիգներն ու խարդավանքներն են վտանգավոր, այլ իրենց իսկ ներսում եղած տեսակը: Եթե այլ լինի այդ տեսակը, ապա հազար ինտրիգ ու գործարք չեն կարող վնասել այդ ուժերին, չեն կարող որևէ կերպ պառակտում մտցնել:
Իսկ այդ տեսակն այն տեսակն է, որ մարտի 1-ից հետո թանաքով դաշն է կնքել արյունով գծված իշխանության շրջանակներում: Սրանից ավելի մեծ և ուժեղ ինտրիգ կամ գործա՞րք է պատկերացնում Լևոն Տեր-Պետրոսյանը: Նա ինքն է ասում, որ Մարտի 1-ին իշխանությունը միաձույլ էր: Դե եթե միաձույլ էր, ուրեմն Մարտի 1-ի հանցանքը բոլորի հանցանքն էր: Եվ պատմաբան Տեր-Պետրոսյանը «պատմական պահեր» արձանագրելուց առաջ երևի թե պետք է լավ իմանա, որ ոչինչ այդպես չի միավորում քաղաքականության մեջ, ինչպես համատեղ գործած հանցանքը: Եվ ուրեմն, Հայաստանում «ամենապատմական պահը», դժբախտաբար, արդեն եղել է 6 տարի առաջ՝ Մարտի մեկին: Պարզապես այդ պատմությունը դրվել է «քաղաքագիտության» զոհասեղանին:
