«Մեղադրյա՛լ Քոչարյան, Դուք ասել եք՝ ես տղամարդ եմ։ Իհարկե տղամարդ ես։ Տղամարդկությո՛ւն ունեցի և քո խստագույն պատի՛ժը կրի»․ այսօր մեկնարկած դատական նիստի ժամանակ Ռոբերտ Քոչարյանին այսպես դիմեց Մարտի 1-ի զոհ Գոռ Քլոյանի հայրը։ Պարոն Քլոյանը հենց այնպես ցուցադրության համար չի ասում այս խոսքերը, ընդհակառակը այդ մարդը քոչարյանական արյունոտ տասնամյակի արտացոլանքն է, երբ պարոն նախագահը ի լուր աշխարհի հայտարարում էր, թե ինքն է միակ տղամարդը, իսկ տղամարդկության տրամաբանական շարունակությունն էլ բռնությունն ու մարդկանց ահաբեկելու պրակտիկան էր։ Այսինքն Քոչարյանը միակ տղամարդ էր այնքան ժամանակ, քանի դեռ տիրապետում էր բռնության գործիքներին, իսկ հիմա դատարանի դահլիճում բռնության մեխանիզմների հետ զուգահեռ բացակայում են նաև միակ տղամարդու կոմպլեքսավորված ինքնավստահությունն ու համարձակ ցինզիմը։ Իսկ ի՞նչ է պատահել հիմա, մի՞թե «միակ տղամարդը» չի կարողանում քաջություն դրսևորել և համակեպվել անխուսափելի պարտության հետ: Մի՞թե առանց իշխանության նա այլևս միակ ու բացառիկ տղամարդը չէ, այլ այն անթիվ անհամար մարդկանցից, որոնք պատասխանատվությունից խուսափելու նպատակով պատրաստ են ամեն ինչի։
Միակ տղամարդու, թե շարքային մեղադրյալի կարգավիճակում, միևնույն է երկրորդ նախագահը պատասխանատվության է ենթարկվելու, քանի որ Քոչարյանը Հայաստանի ներքաղաքական կյանքի ամենամեծ չարիքն է։ Եթե հանկարծ ինչ-որ դժբախտ պատահականությամբ Քոչարյանը կարողանա վերադառնալ իշխանության, ապա պետությունը թևակոխելու է ռեպրեսիաների շղթայական շրջափուլի մեջ, որի արդյունքում լայն թափ են ստանալու հաշվեհարդարներն ու մարդկային որսերը: Հակառակորդներին ֆիզիկակապես ոչնաչցնելու են ու նետեն բանտերը: Այսինքն՝ Քոչարյանը ազատ ու անկախ Հայաստանի համար մեկ ներքին թշնամին է, նրա կողմից սանձազերծվող ռևանշը պետք է ամեն կերպ չեզոքացվի ու ոչնչացվի: Ռևանշիստները չպետք է տեղ ունենան մեր իրականությունում, քանի որ նրանց գործողությունները սպառնում են ոչ միայն ժողովրդավարական արժեքներին, այլ՝ առաջին հերթին հենց Արցախին:
