Երեկ երեկոյան իրադարձությունները զարգացան սրընթաց արագությամբ: Բարեբախտաբար` հարաբերականորեն դրական ուղղությամբ:
Հանրապետության հրապարակում Նիկոլ Փաշինյանին հանդիպելուց հետո նախագահ Արմեն Սարգսյանը հանդիպել է Սերժ Սարգսյանին: Երկու հանդիպումների մանրամասներին էլ մենք չենք տիրապետում, սակայն կեսգիշերին Նիկոլ Փաշինյանը Ֆեյսբուքով տեսաուղերձ է տարածել, որտեղ ասվում է իր և ՀՀ վարչապետ Սերժ Սարգսյանի հանիպման մասին, որը ծրագրված է այսօր առավոտյան ժամը 10:00-ին՝ «Արմենիա Մարիոթ» հյուրանոցում:
Փաշինյանն ասում է, թե Սարգսյանին հանդիպում է` վերջինիս հրաժարականի հետ կապված հարցեր քննարկելու համար: Սերժ Սարգսյանի շրջապատը, հավանաբար, կխոսի հանդիպման այլ օրակարգի մասին, սակայն այս պարագայում կարևորն ոչ այնքան օրակարգն է, որքան` հենց հանդիպման բուն փաստը:
Իհարկե, թե իշխանության մեջ և թե Փաշինյանի շրջապատում, անշուշտ, կլինեն մարդիկ, ովքեր, այսպես կոչված, բարիկադային մտածողության կրողներ են և, մեղմ ասած, չեն քաջալերում շուտով մեկնարկելիք հանդիպումը:
Նման մարդկանց թերևս տեղին է հիշեցնել դրական և բացասական ելքով ավարտված երկու նախադեպ: Հեռավոր 1992-ի ամռանը ընդդիմադիր ԱԺՄ-ն և ՀՅԴ-ն անցկացնում էին բազմահազարանոց հանրահավաքներ` պահանջելով պատերազմի մեջ գտնվող երկրի իշխանության հրաժարականը: Քաղաքական ճգնաժամը հնարավոր եղավ հաղթահարել, երբ հանդիպեցին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը և ընդդիմության առաջնորդ Վազգեն Մանուկյանը, ով քաղաքական պայմանավորվածության արդյունքում նշանակվեց պաշտպանության նախարար: Հասարակական ակտիվությունը ծառայեցվեց պատերազմում` բեկելով դրա ընթացքը:
Կա նաև բանակցության, երկխոսության կորսված շանս, որը կարող էր տեղի ունենալ 2008-ի փետրվարի 26-ին: Բանակցության չկայացումն, ի վերջո, հանգեցրեց Մարտի 1-ի արյունոտ իրադարձություններին:
Մեր նորագույն պատմությունը տեսել է, այսպես կոչված, ինստիտուցիոնալ երկխոսության փորձ, երբ 2011-ին մի սեղանի շուրջ նստել էին ՀԱԿ-ի և կառավարող կոալիցիայի ներկայացուցիչները: Մենք տեսել ենք նաև նախագահ Սերժ Սարգսյանի և ընտրություններում նրա հիմնական մրցակից Րաֆֆի Հովհաննիսյանի 2013-ի հանդիպումն, որն, ի վերջո, ավարտվեց համազգային աղոթքով և հացադուլային խեղկատակությամբ:
Այն, ինչ քիչ հետո տեղի է ունենալու «Արմենիա Մարիոթ» հյուրանոցում` ընդամենը հանդիպում է, որը կարող է դառնալ կամ չդառնալ երկխոսություն: Կողմերը կարող են գալ բովանդակային համաձայնության. սկսած` խորհրդարանական արտահերթ ընտրությունների անցկացումից, վերջացրած` այնպիսի պայմանավորվածություններով, որոնք իրականում կարող են ինստիտուցիոնալ հարթության վրա մեծացնել ընդդիմության սուբյեկտությունը կամ որոշակիորեն փոխել իշխանության այսօրվա կոնֆիգուրացիան, օրինակ` ճշգտրել վարչապետի և նախագահի լիազորությունների նոր փաստացի սահման:
Կարևորն այն է, որ հաղթահարվի անտագոնիզմը և կողմերը կարողանան գալ քաղաքական կոմպրոմիսների, որոնց լեգիտիմությունը վիճահարույց չի լինի մեր հասարակության և միջազգային հանրության համար:
Եթե նույնիսկ Սերժ Սարգսյան-Նիկոլ Փաշինյան հանդիպումը անարդյունք ավարտվի կամ չունենա շարունակություն, գոնե հույս կա, որ կնպաստի իրավիճակի լիցքաթափմանը` հնարավոր դարձնելով հաղորդակցության կանալների ստեղծումը իշխանության և ընդդիմության գոնե ավելի ստորին մակարդակների հարթությունում:
