Քաղաքական և ընտրական տեխնոլոգիաների փորձագետ Արմեն Բադալյանի կարծիքով՝ նախագահի մակարդակով Վիլնյուսյան գագաթնաժողովին մասնակցելը ոչինչ չի նշանակում, քանի որ այնտեղ Հայաստանի համար էական նշանակություն ունեցող որևէ փաստաթուղթ չի ստորագրվելու:
«Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում Բադալյանը նշեց, որ բացի Սարգսյանից՝ գագաթնաժողովին մասնակցելու են նաև Ուկրաինայի նախագահը, Մոլդովայի վարչապետը, Բելառուսի արտգործնախարարը, և կոնկրետ Սերժ Սարգսյանի մասնակցությունը արտառոց միջադեպ չէ․ «Վիլնյուսում ինչ էլ որ ստորագրվի, Հայաստանի համար ունենալու է զրո նշանակություն: Այնտեղ հնարավոր է՝ հռչակագիր ստորագրվի, որ Հայաստանը Եվրամիության հետ կշարունակի իր ապագայի համագործակցությունը, բայց պետք է իմանանք, որ ցանկացած փաստաթուղթ, որ Վիլնյուսում Հայաստանի կողմից կստորագրվի՝ կունենա զրո նշանակություն, որովհետև ամենակարևոր փաստաթուղթը, որ ստորագրվեց կամ հայտարարվեց այդ մասին՝ դա սեպտեմբերի երեքի հայտարարությունն էր, երբ Ռուսաստանի նախագահը որոշեց, որ Հայաստանը պետք է լինի Մաքսային միության անդամ:
Բացի այդ՝ Հայաստան է գալիս Ռուսաստանի Դաշնության նախագահը, այստեղ էլ ավելի կարևոր փաստաթղթեր կստորագրվեն , որոնք ոչ միայն իրավական տեսք կտան Հայաստանի՝ Մաքսային միություն մտնելու գործընթացին, այլև Հայաստան-Ռուսաստան համագործակցությունը կտանեն էլ ավելի բարձր մակարդակի»:
Արմեն Բադալյանը համաձայն չէ այս օրերին հնչող այն տեսակետների հետ, թե ԵՄ-ն Սերժ Սարգսյանին անձամբ է հրավիրել, որպեսզի ցույց տա, որ «Արևելյան գործընկերություն» ծրագիրը չի տապալվել. «Չեմ կարծում, թե այդ հրավերը նպատակ ունի ցուց տալ՝ գործընթացը տապալվել է, թե ոչ: Վիլնյուսում կյանքը չի ավարտվի, որովհետև Վիլնյուսից հետո կյանք կա: Հայաստանի և Ուկրաինայի հանգամանքը, ճիշտ է, արտաքինից նման է՝ երկուսն էլ փաստորեն հայտարարեցին, որ Վիլնյուսում ոչինչ չի ստորագրվելու, սակայն պատկերն էապես տարբերվում է:
Բնականաբար, Եվրամիության համար ցանկալի չէ, որ այդ գործընթացը տապալվի, բայց ես չեմ կարծում, որ Ուկրաինայի համար այդ գործընթացը տապալվել է: Չմոռանանք, որ Հայաստանը հայտարարեց, որ այլևս չի շարունակում բանակցությունները Եվրամիության հետ Ասոցացման համաձայնագիր ստորագրելու ուղղությամբ և դառնում է Մաքսային միության անդամ, իսկ Ուկրաինան նման բան չի հայտարարել: Ուկրաինան հայտարարել է, որ առժամանակ կասեցնում է այդ գործընթացը, բայց դա չի նշանակում, որ հրաժարվել է, և ես չեմ էլ կարծում, որ հրաժարվի, որովհետև ի տարբերություն Հայաստանի՝ Ուկրաինայում կա արևմտամետ հասարակական զանգված, որն ուղղակի ցանկանում է, որ Ուկրաինան լինի Եվրամիության անդամ, կա բավականին ակտիվ պայքարող ուսանողություն, այնտեղ կան նաև գործարարներ, խոշոր ֆինանսաարդյունաբերական խմբավորումներ, որոնք ցանկանում են մերձենեալ ոչ թե Ռուսաստանին, այլ Եվրոպային: Դրա համար Հայաստանի և Ուկրաինայի համեմատությունը ճիշտ չէ»:
Փորձագետի գնահատմամբ՝ այս ամենը գալիս է նրանից, որ Ուկրաինայի հասարակության 5 տոկոսը ցանկանում է արտագաղթել երկրից , իսկ 95 տոկոսը ցանկանում է այդ երկրում ապրել, անկախ նրանից՝ Եվրոպա կլինի, թե Ռուսաստան, իսկ Հայաստանում՝ հակառակն է:
«Հասարակությունը Ուկրաինայում պայքարում է իր երկրի ապագայի համար, Հայաստանում հակառակը՝ միայն 5 տոկոսն է պայքարում, իսկ 95 տոկոսը ցանկանում է արտագաղթել: Սա է տարբերությունը: Ուկրաինան կարող է գարնանը ստորագրել, մեկ տարուց հետո ստորագրել, իշխանափոխությունից հետո ստորագրել, իսկ Հայաստանն այս պայմաններում դժվար թե ստորագրի, առավել ևս՝ Պուտինի այցից հետո»,- եզրափակեց նա:
