Երեկ հայտնի է դարձել պաշտոնապես, որ ՌԴ նախագահ Պուտինը Հայաստան է գալիս դեկտեմբերի 2-ին, պետական այցով: Դեկտեմբերի 2-ը խորհրդանշական օր է, Ալեքսանդրապոլի պայմանագրի օրը, երբ ըստ էության դե յուրե դադարեց գոյություն ունենալ Հայաստանի Առաջին հանրապետությունը:
Միանշանակ ասել, որ Ռուսաստանի իշխանությունները գիտակցաբար են ընտրել Պուտինի Հայաստան կատարելիք այցելության համար հենց այդ օրը` երեւի թե սխալ կլինի: Սակայն, մյուս կողմից, շատ ուշագրավ է, որ այս էլ երկրորդ անգամ Ռուսաստանը Հայաստանի հետ կապված անցուդարձ է իրականացնում մեր համար ոչ այնքան հաճելի պատմական իրադարձությունների օրացուցային ամսաթվերին: Մասնավորապես, երկու տարի առաջ էլ Ռուսաստանում Կարսի պայմանագրի օրը ընդունում էին Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանին եւ խոսում ռուս-թուրքական բարեկամության մասին: Իսկ Կարսի պայմանագիրը Հայաստանի համար, մեղմ ասած, ոչ այնքան հաճելի հուշեր արթնացնող պայմանագրերից էր, որ կնքվեց Ռուսաստանի եւ Թուրքիայի միջեւ:
Այս զուգադիպությունը կարծեք թե որոշակի կասկածներ է առաջացնում, որ Պուտինի այցի օրվա համընկնումը հերթական ոչ հայանպաստ պատմական իրադարձության ամսաթվի հետ պատահական է: Արդյո՞ք երկու նման պատահականություններ լինում են: Բարդ հարց է, բայց համենայնդեպս համընկնումը շատ խորհրդանշական է, որովհետեւ այսօր էլ, ըստ էության, դրված է Հայաստանի անկախ հանրապետության, Առաջին հանրապետության իրավահաջորդ հռչակված երրորդ հանրապետության ինքնիշխանության խնդիրը: Եվ այդ խնդիրը Հայաստանի առաջ դրել է Պուտինն իր կայսերապաշտական հավակնություններով:
Ահա այս իրողությունն ու Ալեքսանդրապոլի պայմանագրի տարեդարձի օրը Հայաստան այց կատարելը, որի երեւի ամենաառանցքային իրադարձությունը լինելու է Պուտինի այցը Գյումրիում տեղակայված 102-րդ ռուսական ռազմակայան, արդեն ինքնին տխուր ասոցիացիաներ են առաջացնում: Այսինքն` եվրոպական ասոցիացիայի փոխարեն, Ռուսաստանը Հայաստանին մատուցեց նման տխուր «ալեքպոլյան» ասոցիացիաներ: Եվ այս ամենը Հայաստանի իշխանությունների ձեռամբ, որոնք այս ամենից դուրս ունեն միայն մեկ մտահոգություն՝ երբ ուզում է թող գա Պուտինը, ինչ համընկնում կամ զուգադիպություն էլ ուզում է թող լինի, միայն թե գա եւ այդ այցով որոշակի ժամանակահատվածի համար երաշխավորի այս իշխանությունների անվտանգությունը Հայաստանի համար ներքին բավական բարդ ժամանակահատվածում:
Քաղաքականության մեջ սիմվոլների լեզուն բավական հաճախ կիրառվող միջոցներից է, սակայն այս իշխանությունների համար միայն մեկ սիմվոլ կա՝ իշխանություն, մնացյալ բոլոր սիմվոլները նրանց համար ավելորդ սենտիմենտներ են:
